czwartek, 8 marca 2012

a tego roku

A tego roku jesień też jest siwa,
Ludzi ucisza, w drzewach kształt odkrywa.

I tego roku obłoki wydłuża,
Że idą niebem jak ziąbu przedmurza.

Jakby zaiste nie przeszła nad nami,
Chorągiew bólu z ciemnymi skrzydłami,

Jakby nam czoła nie obrosły chrusty
I jakby "spokój" nie był dźwięk już pusty.

A tu gdzie mieszkam - gdzie do ciebie piszę
Ptaki dziobami przędą wielką ciszę.

Staw rzęsę dźwiga, rzęsa trzciny wiąże,
Zamyka łono nasycony grążel.

Pola topolom, topole rozstajom,
A lasy borom milczenie podają.

Jakby, zaprawdę, trznadle i czyżyki
Niosły przez niebo Chustę Weroniki.

Jakby, zaiste, za tych drzew bukietem
Przydrożny strumień rozlewał się w Letę


(Stanisław Grochowiak
ukradziony chustce)

...przędą wielką ciszę...
...przędą wielką ciszę...
...przędą wielką ciszę...

4 komentarze:

  1. Cisza jest najlepszym lekarstwem w czasach gdy w duszy panuje chaos.

    OdpowiedzUsuń
  2. Bardzo długo trwa ten remont.

    OdpowiedzUsuń
  3. bo one tak mają.
    takie właśnie są tygrysy.

    OdpowiedzUsuń