trwa RE.MONT

niezbadane są ścieżki wirtualu

2012-02-15T12:27:00.045+01:00

brezent do brezentu...............

...........i prezent do prezentu,
actom na pohybel symbolicznie obrobiony:

I got a fast car
And You want a ticket to go anywhere
Maybe we make a deal
Maybe together we can get somewhere
Anyplace is better
Starting from zero got nothing to lose
Maybe we'll make something
But me myself I got nothing to prove

I got a fast car
And You got a plan to get us out of here
You been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
We won't have to drive too far
Just 'cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living

You see my old man's got a problem
He live with the bottle that's the way it is
He says his body's too old for working
I say his body's too young to look like his
My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody's got to take care of him

So I quit school and that's what I did

I got a fast car
But is it fast enough so we can fly away
We gotta make a decision
We leave tonight or live and die this way

I remember we were driving driving in my car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped 'round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone, be someone, be someone

I got a fast car
And we go cruising to entertain ourselves
I still ain't got a job
And You work in a market as a checkout girl
You know things will get better
I'll find work and You'll get promoted
We'll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs

I got a fast car
And You got a job that pays all our bills
You stay out drinking late at the bar
See more of my friends than I do of my kids
I'd always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it
I got no plans I ain't going nowhere
So take my fast car and keep on driving

I got a fast car
But is it fast enough so I can fly away
You gotta make a decision
I leave tonight or live and die this way

oto jestem

2012-02-03T22:57:00.001+01:00

"Do oddziału są przyjmowani chorzy również z całego kraju, którzy nastręczają trudności diagnostyczne lub są problemem terapeutycznym" - przeczytałam w publikacji poświęconej historii IPiN. I tak mi się coś wydaje, że dopóki lekarze będą myśleć takimi słowami, dopóty nie będzie dobrego leczenia. Ale może ktoś kiedyś wyleczy problem terapeutyczny z jego paranoi i wtedy problem przestanie się czepiać. I smucić, i bać, i w ogóle będzie różowo.

Psujaczka

2012-01-25T07:32:00.001+01:00

"Pomódlmy się o to, by Pani powróciła do życia sakramentalnego…" (omatko) "Nie, proszę księdza. O to się nie módlmy, to bez sensu, bo wiem, że zupełnie niepotrzebne. Niech się ksiądz pomodli, żeby... żeby mi w życiu było... trochę mniej pod górkę…" (eh) (nie ma to jak sprecyzowane oczekiwania) (i tylko jakaś gula w gardle się plącze, na całe szczęście nie zauważona) "No właśnie! Jak Pani wróci do życia sakramentalnego, to przestanie być pod górkę" (eh) (gdzie, jesteś święty Mikołaju?) "Proszę księdza. To przemyślana decyzja. Wiem, że Pan Bóg ją klepnął, więc naprawdę odpuśćmy" (hucpa) (no hucpa, wiem) "To w takim razie wstańmy” (wstańmy) (weźmy głęboki oddech) „O to, żeby Pani wróciła do życia sakramentalnego: Ojcze nasz..." (eh) (kto ma mundur, ma władzę) (hucpę hucpą zabijaj)

Demonstracyjnie pomilczeć, czy uznać, że Pan Bóg sam wybierze, co uzna za stosowne? Innymi słowy: skorzystać, bo dwóch się zebrało, czy wręcz przeciwnie, średnio im to wyszło? Coś trzeba było wybrać, czasu mało, bo to nie litania loretańska, rzuciłam więc w duchu monetą i padło na opcję pseudopokorną. Słusznie, nie słusznie – nie wiem. Ale po co szukać guza. Wybierz sam, Panie Boże i daj, co uznasz za stosowne.

***

Na okoliczność konfliktowego ojczenasza (ojczenaszowego konfliktu?) przypomniała mi się wakacyjna lektura dziesięciolatki. Byłam wtedy na koloniach nad Balatonem. Pani wychowawczyni opieprzyła mnie: „To nie jest książka dla dzieci! Kto ci to dał?” Odpowiedziałam zdziwiona: „Mama!”. Pani nie miała zadowolonej miny: „Nic z tego nie zrozumiesz!” Hm. Myliła się. Coś zrozumiałam – choć pewnie nie to samo, co ona, coś we mnie zostało – choć pewnie nie to samo, co w niej. „Co cię najbardziej poruszyło?” – spytała mnie mama, gdy już wróciłam z tych kolonii. Odpowiedziałam jej wówczas, że historia o zaćmieniu słońca. „Oni potrafili oszukać cały lud!” – podzieliłam się moim zbulwersowaniem. „No właśnie… zobacz, jak niewiele trzeba!” – skwitowała. Potem zapytała: „A zwróciłaś uwagę na inną opowieść?” I nie czekając specjalnie na odpowiedź, odłożyła nóż, którym właśnie obierała kartofle, opłukała ręce i poszła po książkę. Usiadła ze mną przy stole w kuchni, odszukała i przeczytała na głos. „Zapamiętaj to, malutka. Tak jest łatwiej żyć”.

Porażona siłą modlitwy o mój powrót do życia sakramentalnego sięgam na półkę, żeby po dwudziestu latach odszukać te strony. Trochę się przy tej lekturze rozpędzam na prawo i lewo. Hm. Faktycznie, nieco odmienną treść dostrzegam; rozumiem na przykład (o, dobry królu Midasie), dlaczego Sara była Sarą: tego wówczas nie rozumiałam. Nie od dziś twierdzę, że książki powinno się co dziesięć lat czytać na nowo, tylko jakoś w czyn mi się tego postulatu wprowadzić nie udaje. Tak czy siak, z rozbawieniem konstatuję, że a. sprawa zaćmienia słońca nie przestała mnie bulwersować oraz b. fragment, który dziesięciolatce palcem pokazała jej nieodpowiedzialna, niemowlęta hamburgerami karmiąca matka – jest chyba jedynym, który daje się dzisiaj obronić. Jako wartość dodana. Reszta albo się przeterminowała, albo już dawno oczywistymi oczywistościami nadpisało ją życie. A tu – co dzień na nowo. Pamiętacie?

W chwilę później faraon spostrzegł ze zdziwieniem niby stado srebrzystych ptaków unoszących się nad ziemią. Wylatywały one ze świątyń, pałaców, ulic, fabryk, statków nilowych, chat wieśniaczych, nawet z kopalń. Z początku każdy z nich pędził w górę jak strzała, lecz wnet spotykał pod niebem innego srebrnopiórego ptaka, który zabiegał mu drogę, uderzał go z całej siły i -obaj martwi upadali na ziemię. Były to niezgodne modlitwy ludzkie, które nawzajem przeszkadzały sobie wzbić się do tronu Przedwiecznego...

Faraon wytężył słuch... Z początku dolatywał go tylko szelest skrzydeł; niebawem jednak mógł odróżnić wyrazy. I oto słyszał chorego, który modlił się o powrót do zdrowia, ale jednocześnie lekarza, który błagał, ażeby jego pacjent chorował jak najdłużej. Gospodarz prosił Amona o czuwanie nad jego śpichrzem i oborą; złodziej wyciągał ręce do nieba, ażeby bez przeszkody mógł wyprowadzić cudzą krowę i napełnić wory cudzym ziarnem. Modlitwy ich roztrącały się jak kamienie wyrzucone z procy. Wędrowiec w pustyni upadał na piasek żebrząc o wiatr północny, który by mu przyniósł kroplę wody; morski żeglarz bił czołem o pokład, ażeby jeszcze przez tydzień wiały wiatry ze wschodu. Rolnik chciał, aby prędzej wysychały bagna po wylewie; ubogi rybak żądał, by bagna nie wysychały nigdy. I ich modły rozbijały się wzajemnie i nie dosięgły boskich uszu Amona.

Największy zgiełk panował nad kamieniołomami, gdzie przestępcy, skuci w łańcuchy, za pomocą klinów moczonych wodą rozsadzali ogromne skały. Tam partia robotników dziennych błagała o noc, aby spać się położyć, podczas gdy budzeni przez dozorców robotnicy partü nocnej bili się w piersi, aby nigdy nie zachodziło słońce. Tam kupcy, którzy nabywali odłupane i obrobione kamienie, modlili się, ażeby jak najwięcej było w kopalni przestępców, podczas gdy dostawcy żywności leżeli na brzuchach wzdychając, ażeby pomór tępił robotników i umożliwił dostawcom większe zyski. Więc i modły ludzi z kopalń nie dolatywały do nieba.

Na zachodniej granicy ujrzał faraon dwie armie gotujące się do boju. Obie leżały na piaskach wzywając Amona o wytępienie nieprzyjaciół. Libijczycy życzyli hańby i śmierci Egipcjanom; Egipcjanie miotali przekleństwa na Libijczyków. Modły tych i tamtych, jak dwa stada jastrzębi, starły się nad ziemią i spadły na pustynię. Amon nawet ich nie dojrzał. I gdziekolwiek zwrócił faraon umęczoną źrenicę, wszędzie było to samo. Chłopi modlili się o wypoczynek i zniżenie podatków; pisarze - aby rosły podatki i nigdy nie kończyła się praca. Kapłani błagali Amona o długie życie dla Ramzesa XII i wytępienie Fenicjan, którzy psuli im operacje pieniężne; nomarchowie wzywali bóstwa, aby zachowało Fenicjan i prędzej pozwoliło wejść na tron Ramzesowi XIII, gdyż ten ukróci samowolę kapłanów. Lwy, szakale i hieny dyszały głodem i pożądaniem świeżej krwi; jelenie, sarny i zające z trwogą opuszczały kryjówki myśląc o zachowaniu nędznego życia jeszcze przez jedną dobę, choć mówiło doświadczenie, że i tej nocy kilkunaścioro ich musi zginąć, ażeby nie pomarły drapieżniki.

I tak na całym świecie panowała rozterka. Każdy chciał tego, co lękiem napełniało innych; każdy prosił o własne dobro nie pytając, czy nie zrobi szkody bliźniemu. Przeto modlitwy ich, chociaż były jak srebrzyste ptaki wzbijające się ku niebu, nie dosięgły przeznaczenia. I boski Amon, którego nie dochodził żaden głos z ziemi, oparłszy ręce na kolanach, coraz więcej zagłębiał się w rozpatrywaniu swojej własnej boskości, a na świecie coraz częściej rządziła ślepa moc i przypadek.

Wtem faraon usłyszał głos kobiecy: - Psujak!… Psujaczek! …wracaj, zbytniku, do chaty, bo już pora na modlitwę…- Zaraz… zaraz!… - odpowiedział głos dziecięcy. Władca spojrzał w tamtym kierunku i zobaczył ubogą lepiankę pisarza od bydła. Właściciel jej przy blaskach zachodzącego słońca kończył pisać swój rejestr, jego żona rozbijała kamieniem pszenicę na placki, a przed domem, jak młody koziołek, biegał i skakał sześcioletni chłopczyna śmiejąc się nie wiadomo z czego. Widać upajało go pełne woni powietrze wieczorne. - Psujak!… Psujaczek!… chodź tu na modlitwę… - powtarzała kobieta. - Zaraz!… zaraz!…I znowu biegał, i cieszył się jak szalony. Nareszcie matka widząc, że słońce zaczyna pogrążać się w piaskach pustyni, odłożyła swój kamień i wyszedłszy na dziedziniec schwyciła biegającego chłopca jak źrebaka. Opierał się, lecz w końcu uległ przemocy. Matka zaś wciągnąwszy go do lepianki czym prędzej posadziła go na podłodze i przytrzymała ręką, ażeby jej znowu nie uciekł. - Nie kręć się - mówiła - podwiń nogi i siedź prosto, ręce złóż i podnieś do góry… A niedobre dziecko!...

Chłopak wiedział, że już nie wykręci się od modlitwy, więc aby jak najprędzej wyrwać się znowu na podwórze, wzniósł pobożnie oczy i ręce do nieba i cieniutkim a krzykliwym głosem prawił zadyszany:
- Dziękuję ci, dobry boży Amonie, żeś tatkę chronił dzisiaj od przygód, a mamie dał pszenicy na placki… I jeszcze co?… Żeś stworzył niebo i ziemię i zesłał jej Nil, który nam chleb przynosi… I jeszcze co?… Aha, już wiem!… I jeszcze dziękuję ci, że tak pięknie na dworze że rosną kwiaty, śpiewają ptaki i że palma rodzi słodkie daktyle. A za te dobre rzeczy, które nam darowałeś, niechaj wszyscy kochają cię jak ja i chwalą lepiej ode mnie, bom jeszcze mały i nie uczyli mnie mądrości. No, już dosyć…

- Złe dziecko! - mruknął pisarz od bydła, schylony nad swoim rejestrem. - Złe dziecko, niedbale oddaje cześć Amonowi… Ale faraon w czarodziejskiej kuli dostrzegł zupełnie co innego. Oto modlitwa rozzbytkowanego chłopczyny jak skowronek wzbiła się ku niebu i trzepocząc skrzydłami wznosiła się coraz wyżej i wyżej, aż do tronu, gdzie wiekuisty Amon, z rękoma na kolanach, zagłębiał się w rozpatrywaniu swojej własnej wszechmocy. Potem wzniosła się jeszcze wyżej, aż na wysokość głowy bóstwa, i śpiewała mu cienkim dziecięcym głosikiem: - A za te dobre rzeczy, które nam darowałeś, niechaj wszyscy kochają cię jak ja...

Na te słowa pogrążone w sobie bóstwo otworzyło oczy i padł z nich na świat promień szczęścia. Od nieba do ziemi zaległa niezmierna cisza. Ustał wszelki ból, wszelki strach, wszelka krzywda. Świszczący pocisk zawisnął w powietrzu, lew zatrzymał się w skoku na łanię, podniesiony kij nie spadł na plecy niewolnika. Chory zapomniał o cierpieniu, zbłąkany w pustyni o głodzie, więzień o łańcuchach. Ucichła burza i stanęła fala morska gotowa zatopić okręt. I na całej ziemi zapanował taki spokój, że słońce, już ukryte pod widnokręgiem, znowu podniosło promieniejącą głowę.

***

Eh. Eh. Eh.
Co dzień od nowa.
Mamy miewają rację, proszę księdza.

(
ale
ty,
dobry
Panie
Boże
w
niebie,
może
mógłbyś
się
jakoś
moją
sugestią
...
powiedzmy
...
co
nieco
...
zainspirować
?
)

No i jakiś PS by się przydał:
„To śliczne imię, prawda?” „Nie!!!” – odpowiadam zdecydowanie. „To imię dla psa!" "Psa?" "Psa. Jamnika! Takiego szorstkowłosego!” „Naprawdę? A wiesz, że gdybyś nie była Iza, to byś była tym jamnikiem? Właśnie przez „Faraona”? W zasadzie... w zasadzie to szorstkowłosy nawet pasuje...” „Uff, jak to dobrze, że nie jestem!” – stwierdziłam z przekonaniem w wieku lat 10, a dziś sama nie wiem, co sądzić o tych preferencjach. Ho ho, tak tak, jakieś opowiadanie w tym temacie kołacze mi się po głowie... (zupełnie na odwrót, panie Megged) (zupełnie na odwrót) (a Łuk twierdził, że cocker-spanielka)

źle myślę

2011-10-18T22:19:00.000+02:00

...ostatnimi czasy o blogu. delete, mówi jakiś cichy głosik, coraz głośniej i coraz częściej powtarza. może posłucham. trzeba by jakoś wytłumaczyć może, ale za dużo tłumaczenia. za trudne. delete. zagadał do mnie przed chwilą pan Reiner Maria sprzed 109 (tak, stu dziewięciu) lat. Cholera. Starzeje się ten świat.

ERNSTE STUNDE

Wer jetzt weint irgendwo in der Welt,
ohne Grund weint in der Welt,
weint über mich.

Wer jetzt lacht irgendwo in der Nacht,
ohne Grund lacht in der Nacht,
lacht mich aus.

Wer jetzt geht irgendwo in der Welt,
ohne Grund geht in der Welt,
geht zu mir.

Wer jetzt stirbt irgendwo in der Welt,
ohne Grund stirbt in der Welt,
sieht mich an.

(i tak go tutaj egoistycznie zostawię, a co)

edukacja zarządzania strategicznego

2011-08-15T11:36:00.000+02:00

"...bo Pani jest tu dla mnie partnerem w dialogu! to powinien robić mój profesor, ale on na to nie ma czasu..." - usłyszałam wczoraj od autorki Pewnego-Tekstu-Który-Przyszło-Mi-Redagować. Mhm. Po pierwsze, to pani ma tylko maturę, więc w zasadzie miło jej słyszeć, że posiada kompetencje profesorskie. Po drugie panią niezmiennie wkurwia to, że nie potrafi nie pchać się w nieswoje buty. Po trzecie wkurwia ją również edukacja uniwersytecka w Polsce. A także dyskurs osób zajmujących się polityką. Ten dyskurs przy okazji przeraża. Po piąte pani po raz kolejny konstatuje, iż nie bardzo nadaje się do uświadamiania ludziom, że niewłaściwie odczytali swoje zawodowe powołanie. Po szóste i (nie) ostatnie do pracy z tekstem też się chyba nie nadaje, nie intelektualnie, a operacyjnie, co - bagatelka - 10 lat temu słusznie zauważył prof KrisKru. Trzeba było słuchać starszych. A tak jeszcze tylko 40 stron. Last but not least, pani nie po raz pierwszy przychodzi do glowy myśl, że zdecydowanie myli blog z rubryką status na fb.

.wybranym.jednostkom.nie.udało.się.wdrożyć.do.praktyki.działania.w.zakresie.edukacji.zarządzania.strategicznego.

(to doprawdy smutne)

tadam!!!!!!!!!!!!!!!!

2011-08-11T22:35:00.001+02:00

"Co to są cztery kawałki niebieskiej pizzy na czerwonym talerzu?" - zapytała w marcu tego roku Osoba Prowadząca Pewne Zajęcia. Tak się zastanawiam, czy Zosia od ułanów znałaby odpowiedź?

Tak, tak, przyjmuję gratulacje i inne tam takie :-))

w pobliżu kręgosłupa

2011-08-01T03:16:00.000+02:00

Jest taka jedna rozrywka, która nigdy mnie jeszcze nie zawiodła. Czy to dlatego, że nie sięgam po nią zbyt często, a raczej w ogóle nie sięgam, tylko ona znienacka mnie dopada? Czy - bo jest rozrywką doskonałą i taką pozostanie jak polszczyzna długa i szeroka? Czy może - bo profesor Świdziński wciąż jeszcze nie ukończył swego dzieła? ("A może, pani Izo, więcej niż jedna opcja jest prawdziwa?" - zapytałaby upierdliwie pani Marysia). Swego czasu loisir owo ułożyło się samoistnie w E14 kształt. Dziś zaczęło się niewinnie i w pierwszej chwili przyniosło myśl: "o kurczę... jesteśmy coraz bliżej", powoli jednak rozkręciło się i przybrało wymiar ciasnego miejsca w pobliżu kręgosłupa. Czym u diabła jest arkusz suszarki, niech mnie ktoś oświeci. I jak mam zrobić to, w poszukiwaniu czego się nań natknęłam?

inaczej mówiąc:
kuli kuli globus śmieci kotek..........

tęczowy PS

2011-06-26T11:53:00.000+02:00

Do uczestnictwa w zeszłorocznej paradzie pchnęły mnie nie tyle (bądź może - nie tylko) powody osobiste, co imperatyw kategoryczny, który wyniosłam z wystawy obejrzanej w BUWie. Taka oto mapa wzbudziła we mnie grozę i głęboki sprzeciw. Nie miałam wcześniej świadomości, że jest aż tak źle. Wiem, że długo się ładuje, na rozmiar świata wiele nie poradzę :)

I dlatego uważam, że niezależnie od orientacji i światopoglądu na paradę chodzić należy. Z przyczyn czysto ludzkich, a może też - obywatelskich. Tak jak na wybory, tylko jedną nóżkę bardziej. "Równe prawa to nie przywilej" - mówił jeden z transparentów. Howgh.

* * *

PS Gawędziłyśmy sobie z mkw o kwestiach terminologicznych. Dlaczego "homoFOBIA" jeśli "ANTYsemityzm"? Nie każde anty- podszyte jest strachem, a jeśli uznać, że podświadomie każde, to dlaczego nikt nie mówi o żydofobii? Przecież logika dokładnie ta sama. Rodzi to we mnie hipotezę, że jednoznacznie interpretując przyczyny niechęci ruch LGBT funduje społeczeństwu nieproszoną psychoterapię. Jak załatać dziurę w języku, żeby można było zwyczajnie i po prostu nie lubić osób innej orientacji tudzież reprezentować postawę wobec nich wrogą? Tak sprytnie, jednym słowem?

* *

PS2 Czym by był post bez PS do PS do PS?

jedynie szczegół

2011-06-12T11:02:00.014+02:00

Coś by tu trzeba napisać, żeby Megged przestał straszyć... - myślę sobie nie od dziś. No to będą refleksje z dnia wczorajszego. Po redakcji.

Kolorowo, głośno, uśmiechnięcie. Pogoda - w przeciwieństwie do zeszłorocznej - nad wyraz łaskawa. Dwie sprawy mi tylko jakoś zgrzytają: ten kordon policji i ten obiektyw wycelowany prosto w twarz... Nic to. To miłe, że policja nie ma co robić, bo w zeszłym roku miała. I w sumie wyglądają przyjaźnie, jakby się dobrze bawili. To też miłe.

Rzadko mi się obecnie zdarza uczestniczyć w masowych imprezach, myślę sobie. Ale kiedyś się zdarzało. Szukam w pamięci okoliczności, w których poruszałam się po ulicach w większym gronie. Rajdy harcerskie. Czwórkami, szóstkami, przewodnik kolumny i jej ?zawodnik?. Tyle. We mgle nigdy nie szliśmy, więc nawet tych lamp zielonych i czerwonych nie było (btw, ciekawe, czy byliśmy na to przygotowani?). Mgliste wspomnienia. Mniej mgliste: pielgrzymki do Częstochowy. To już większa kolumna, porządnie dezogranizuje ruch na szosie (bo na szosie, która nie jest zamknięta dla ruchu, zajęcie jednego pasa bywa bardziej dezorganizujące niż na wczorajszej pustej Marszałkowskiej). Zajmuje jeden pas, pielgrzymów od nadjeżdżających samochodów oddziela cienka linka: kabel od nagłośnienia. Pomiędzy kolejnymi "tubowymi" osoby idące przy kablu podtrzymują go tu i ówdzie. Po drugiej stronie kabla porządkowi: na biało-żółtą, w której w porywach szło do 300 osób, wystarczało ich - pięciu? Kasia zawsze na przedzie, ktoś z tyłu - w rękach chorągiewki do zatrzymywania i puszczania samochodów. Czyli 60:1.

Źródło wiedzy wszelakiej mówi, że w zeszłorocznej upalnej europride uczestniczyło 7-8 tysięcy osób. Dodaję jeszcze 1000, z arytmetycznego lenistwa i żeby nie było, że naciągam. Oraz odejmuję tysiąc, z tych samych powodów. Próbując zastosować pielgrzymkowy przelicznik wychodzi mi, że potrzeba 100-150 osób obstawy. Sięgam pamięcią do 40-stopniowego upału. Daję wam słowo, że mundurów widziałam co najmniej trzy razy tyle. A chorągiewki... te chorągiewki to jakieś takie dosyć konkretne były.

***

Odwróciwszy zaś po redakcji chronologiczną w pierwszym zamyśle kolejność zgrzytów, na koniec przeklejam tę buntowniczą, może i przegadaną, aczkolwiek mimo wszystko marginalną refleksję.

Obiektyw w mordę, a ja w ramach wszechobecnego uśmiechu uśmiecham się do niego, cierpliwie czekając na pstryk migawki. Dumna właścicielka lustrzanki podąża dalej, a gdy mnie mija, z tym samym uśmiechem zagaduję ją zaczepnie: "A kto zapyta o zgodę?" Dziewczę macha mi przed ręką identyfikatorem i dumnie oświadcza: "moje miasto Warszawa!". Powstrzymuję się od parsknięcia i pokornie czekam, aż mnie moje miasto zapyta, ale ono jak na złość - milczy. Jak stara ciotka częstuję więc młodziutką reporterkę smrodkiem dydaktycznym: "Wie Pani... ja sama robię zdjęcia i staram się wtedy pamiętać o czymś takim, jak prawo do ochrony wizerunku. Mamy ustawę, która to reguluje... Warto spytać, czy ktoś nie ma nic przeciwko temu" Oczy okrągłe, bardzo okrągłe. "Przepraszam!" - mówi moje miasto Warszawa, i to w sumie też miłe. Zaglądam dziś zaciekawiona: znajdę się tam, czy się nie znajdę? Bo w sumie przecież mimo przeprosin miasto wciąż mnie o zgodę nie zapytało. No i jak pt. czytelnicy sądzą? Ładnie się wychodzi na pozowanych zdjęciach en face?

Na moje miasto przymknęłam oko, bo było pierwsze. Na drugą lustrzankę też oko przymknęłam, bo właścicielka w dwóch osobach pstryknąwszy uśmiechnęła się serdecznie dwoma uśmiechami. Uznajmy, że to już coś. Równie uśmiechnięta nie odpuszczam jednak: "A do jakich celów?" "Prywatnych, prywatnych!" Uznajmy, że manewr dydaktyczny wykonany. Gdy trzeci obiektyw zobaczyłam o niecały metr od twarzy, na wysokości wzroku, przysłoniłam go łapą z wściekłością. "Ok", machnęła właścicielka kolejnej lustrzanki i wycelowała w kogoś innego. Czwarta była leica, mam słabość do leik [czy jakkolwiek brzmiałby ten genetivus], znowu więc się wyszczerzyłam. I powtarzam, jak zdarta płyta. Tym razem chłopię tłumaczy mi: "jeśli Pani powie, że się nie zgadza, to nie ma sprawy". O, to w sumie szlachetne. Góra do Mahometa? Pani uparta: "Powiem, że sama robię zdjęcia i mam na tę kwestię inny pogląd". "Jest Pani pierwszą osobą, której to dziś przeszkadza" - mówi znudzony właściciel leiki z miną "odczep się, kobieto", a ja się zastanawiam, czy dociera do niego, że wcale a wcale nie chodzi mi o to DZIŚ.

Takie jeszcze przyfruwa wspomnienie:
"Widziałam cię w Panoramie" - mówi dumnie moja siostra, zadzwoniwszy uprzednio specjalnie w tym celu. A mnie się nóż w kieszeni otwiera. Bo tak, tę kamerę też pamiętam. Dziewczynka z kręconymi włosami, żonkil w ręku, łzy płynące po policzku. To wdzięczny obrazek, prawda? Wtedy też zasłoniłam dłonią obiektyw, ale jak się okazało - za późno. Nie, nie wstydzę się tych łez. Czy to znaczy, że musiało oglądać je pół Polski?

nie lubię mediów.

Którą to mądrość wygłosiwszy, kontempluję intensywnie pałętające się po zakamarkach pamięci resztki wiedzy z kursu redakcji merytorycznej w PTWK. Ukończony z wyróżnieniem, a jakże. Był to ostatni w historii egzamin, do którego zdarzyło mi się uczyć przez całą noc: pytań do części teoretycznej było 150, a ja wcześniej nie zdążyłam do nich zajrzeć. Kiedyś trzeba się było zorientować w tych dżdżownicach. Próbując sprostać wielu inteligentnym wyzwaniom, jakie przed przyszłymi absolwentami postawili organizatorzy kursu, mozolnie usiłowałam owej nocy wyryć się na pamięć wspomnianej wyżej ustawy.

Art. 81, ust. 1
Rozpowszechnianie wizerunku wymaga zezwolenia osoby na nim przedstawionej. W braku wyraźnego zastrzeżenia zezwolenie nie jest wymagane, jeżeli osoba ta otrzymała umówioną zapłatę za pozowanie.

Art. 81, ust. 2.
Zezwolenia nie wymaga rozpowszechnianie wizerunku:
pkt. 1. osoby powszechnie znanej, jeżeli wizerunek wykonano w związku z pełnieniem przez nią funkcji publicznych, w szczególności politycznych, społecznych, zawodowych,
pkt. 2. osoby stanowiącej jedynie szczegół całości takiej jak zgromadzenie, krajobraz, publiczna impreza.

Nie, nie to, bym ją 5 lat później z tej pamięci cytowała. Przyszłam do domu i wkurzona sprawdziłam. Ale... może taka jest rola ostatnich zajazdów na Litwie? Żeby mi teraz w którymś kościele zadzwonili?

No bo. No bo. No bo. Niech mi ktoś wyjaśni. Czy to, że spotkałam na tej imprezie dwie mniej bądź bardziej powszechnie znane znane również mi osoby, z którymi się przywitałam i zamieniłam parę zdań, oznacza, że i ja się taką stałam? Wow. To by dopiero było. A może... może ktoś pomylił mnie z Palikotem? Hm. Nie jestem pewna, czy mnie to zachwyca. Nie zauważyłam, żeby zapłacili mi za pozowanie? Też nie brzmi optymistycznie. Czy jednak zdjęcie, w którym "szczegół całości" zajmuje 80 w porywach do 90% kadru, en face, tło rozmazane, elementów identyfikujących imprezę brak, chyba że kolorowa parasolka wystarczy - wciąż podchodzi pod ten punkt 2?

upierdliwa jestem.

Ale to szczegół. Upierdliwy szczegół. Tak naprawdę chciałam zupełnie niemarginalnie zapytać - KIEDY?

Kiedy w moim mieście Warszawie porządkowym parady równości nie będą już potrzebne kamizelki kuloodporne?

O tych

krzyżach-i-orzełkach,

co kłują na Bankowym

już zupełnie

nie

wspo-

mi-

na-

jąc

kłapouszku, ja go pękłem

2011-05-08T17:45:00.003+02:00

Poszukiwane jest słowo polskie, czterozgłoskowe, zakończone na -iłość, rozpoczynające się ze względu na aliterację na literę p, ogólnym swym brzmieniem przypominające ze względu na kalambur wyraz 'słupek', miłe w dźwięku i oznaczające 'nogę'. Uczciwy znalazca zechce je dostawić za stosownym wynagrodzeniem pod wskazanym poniżej adresem.

(Artur Sandauer, Troski tłumacza)

***

Próbuję nieudolnie tłumaczyć mojej nie mającej pojęcia o hebrajszczyźnie mamie co znaczy zdanie, które nie daje mi spać po nocach: ASZER LO HEKIM LO ZECHER, a konkretnie - na czym polega problem z czasownikiem hekim. W pewnym momencie mama przerywa wpół słowa: "wstanął!!!" Prostota tego rozwiązania mnie powaliła. Krzysiu! Dlaczego nie mogę tego tak przetłumaczyć? W n-tej rozmowie z mkw na ten temat wpadam na inny, równie bliski prawdy pomysł: pot. "zabezpieczył". Krzysiu! Dlaczego tak też nie mogę tego przetłumaczyć?? Bo ogólnie rzecz biorąc chodzi mniej więcej o to: "zabezpieczył metodą wstanięcia". W każdym razie jest to najbliższy oryginałowi odpowiednik jaki przez ostatnie dwa tygodnie udało mi się wymyślić. Krzysiu.......... jesteś tam?

A konkretnie:

Przy stole siedział dziadek i wodził po nim chudymi palcami, a pod ścianą spało w wózku dziecko – świat przychodził i świat odchodził, i jakby przepaść rozwierała się między nimi. Dynastia została przerwana. Stary ojciec rodziny nie uznał swojego prawnuka...

...który nie ustanowił mu pomnika
...który nie zachował jego pamięci
...który nie zabezpieczył ;-) mu pamięci
...który nie wskrzesił mu pamięci
...który nie przywrócił mu pamięci
...który nie zbudował mu pamięci
...który nie uchował mu pamięci
...który nie ocalił mu pamięci
...który nie ocalił śladu pamięci

...który nie przywrócił pamięci pokoleń
...który nie ustanowił pamięci pokoleń
...który nie ocalił pamięci pokoleń
...który nie zbudował pamięci pokoleń
...który nie zachował pamięci pokoleń
...który nie poniósł pamięci pokoleń
...który nie podniósł pamięci pokoleń
...który nie podjął pamięci pokoleń
...który nie uniósł pamięci pokoleń
...który nie wzniósł pamięci pokoleń
...który nie zadbał o pamięć pokoleń
...
...który nie zachował śladu pokoleń
...który nie ocalił śladu pokoleń
...
...który nie podjął dziedzictwa pokoleń
...
...który przerwał pamięć pokoleń
...który przerwał łańcuch pokoleń
...
...na którym zerwała się pamięć pokoleń
...
...
...
?
?
?
?
?

Preferencje mkw są mi znane, ale może ktoś inny spośród PT Czytelników weźmie udział w plebiscycie?

***

W tych nocnych koszmarach znad kart Odysei na pocieszenie macha do mnie ręką pewien stary filolog:

W toku swej pracy nieraz myślałem, jak niewiele więcej trudu wymagałoby przystrojenie jej w heksametry, a niekiedy byłoby to łatwiejsze, gdyż rozgrzeszałoby brak precyzji, której poszukiwałem często z niemałym wysiłkiem. Przeżywałem udręki i niepokoje o poszczególne zwroty i słowa, o wyrazy zamglone dawnością, o czasy i tryby, osłonięte delikatnym jak gaza odcieniem, o nazwy i wygląd przymiotników, o imiona ptaków i roślin, o rzeczowniki, przymiotniki, przysłówki, o składnię zdań – po całych dniach i nocach one nie prześladowały i jeszcze nie odstępują. Ktoś próbując mnie uwolnić od zmory powiedział: „Po cóż się tak troszczyć? Przecież świat na tym nie stoi!” Wiem. Ten duży świat na tym nie stoi, ale ten mały świat, który buduję ze słów, na tym właśnie stoi, i każde sypkie słowo grozi upadkiem jakiejś jego części.

Zaś ta sama mama, co chciała wstanąć pamięć, próbując mnie uwolnić od zmory powiedziała dziś rano zdesperowana: "ty to tłumaczysz dla ludzi czy dla naukowców? bo ludzie to co najwyżej stwierdzą, że niezgrabnie ci się powiedziało" "Mamo. Zrozum, że to kicha niezgrabnie przetłumaczyć najważniejsze zdanie w całym tekście" - zaprotestowałam z rozpaczą. "Patrz punkt pierwszy" - odpowiedziała mama. "A poza tym to już chyba wystarczająco dużo czasu poświęciłyśmy w ostatnich dniach temu opowiadaniu. Ja w każdym razie zamykam temat".

Westchnęłam jej na to bezradnie, po cichu, bardzo po cichu, żeby przypadkiem nie usłyszała: na żółwiach, mamusiu, na żółwiach... a ty nic o tym nie wiesz!

PS Wczoraj na połoninie -3, widoczność < 50m, warunków narciarskich: brak, warunki turystyczne: trudne.

PS2 czym jest to, co widzę wokół obrazków, jeśli html mówi: img border="0"?

PS3 Kto wklepie w wyszukiwarkę obrazów "kłapouchy balonik" ten zrozumie mój smutek.

PS4 "Wie Pani, czym różni się Żyd od Anglika?" - zapytała mnie kiedyś moja terapeutka na progu drzwi wYjściowych. "yyyy?" "A jak się żegna Anglik?" "No... po angielsku?" "Otóż właśnie. Czyli nie żegna się i wychodzi, tak?" "Si". "No więc Żyd robi to po żydowsku. Czyli żegna się trzy razy i nie wychodzi!"

hic transit

2011-05-02T13:39:00.000+02:00

"Jadę odczarowywać Bukowe Berdo i trochę się boję. Takie większe trochę" - zeznałam w środę mojej terapeutce. Jak to z tym czarowaniem będzie nie wiem, bo aktualna pogoda na połoninie odebrała mi co nieco kurażu; co prawda 50m zawsze lepiej niż metr, ale zapowiadany śnieg wydaje się być bardziej niż prawdopodobny. Na cięcie na żywca chyba wciąż nie jestem gotowa. Wkleję więc w ramach ersatzu kartkę z pamiętnika, a nuż Wielebny się ulituje i jednak da mi szansę? [A może w zasadzie już ją niechcący dał, rzucając we mnie Meggedem, którego tłumaczyłam w Tybindzie?]

***

Pamiętnik Izy z czasu niemocy

AD 2003

spisany pięć lat później

z tytułem pożyczonym od Ann

i Bieszczadami w tle

[fragmenty]

***

WIOSNA
Najpierw myślałam, że jestem niewydolna. Nie mam siły, nie daję rady, nie znajduję motywacji ani radości życia. Codziennie boli mnie kręgosłup. Często boli też klatka piersiowa, duszno mi, kręci mi się w głowie. Meteopatia, zawsze byłam meteopatką, powtarzam sobie, to dlatego zła pogoda ścina mnie z nóg. I kryzys trzeciego roku, to dlatego studia już nie cieszą, to dlatego nie mam siły uczyć się łaciny i przygotowywać lektur, choć parasangi i Marek Tuliusz leżą na biurku i straszą. Jestem ciągle zmęczona. A zła pogoda zdarza się nader często. Nie, nie mam anemii, sprawdziłam, mama i siostra nie dawały już żyć. Ale wyniki morfologii jak złoto. Może wreszcie okaże się, że mam raka, czepiam się tej myśli jak wybawienia. No bo jeśli nie, to co. Dlaczego inni mogą, a ja nie? I dlaczego trwa to już tyle miesięcy, i nie przechodzi?

LIPIEC
Nie cieszy mnie Paryż, mój Paryż, piękny Paryż. Wstanie rano na zajęcia graniczy z cudem, a konieczność zostania w bibliotece po południu przewraca, muzeum Picassa w pięknym Marais nie wzrusza. Chcę spać. Dajcie mi spać. Nie mam siły, nie chciejcie ode mnie niczego. Piękne, przytulne mieszkanko na Montmartre, śpiwór na karimacie, pozwólcie mi w nim zostać, nie wychodzić, nie wstawać. Po kursie dwudniowe seminarium, dobre seminarium, potrzebne mi seminarium, seminarium, o którym marzyłam i na które nie mam siły się dowlec. Mając do wyboru dobre seminarium, do udziału w którym nikt mnie nie zmusza i na które jeszcze rok wcześniej pobiegłabym jak na skrzydłach, a dwa dni spania przed kolejnym miesiącem nauki – bez dwóch zdań wybieram to drugie. Obiektywnie rzecz biorąc może i zdrowe. Subiektywnie, mishowo – fatal terror, file not found. Żona chodzi na zajęcia, ja zostaję w domu. Nie mam siły. Po prostu nie mam siły wstać. Nie rozumiem tego, ale od nierozumienia siły nie przybywa. Boję się, tracę grunt pod nogami, nie wiem, co się dzieje. Ale nie mam siły i już.

SIERPIEŃ
Tybinga. Też nie cieszy. Codziennie budzę się nad ranem, o trzeciej, czwartej i nie mogę dalej spać. Słucham miarowego szumu ciężarówek przejeżdżających niedaleką obwodnicą. O siódmej trzydzieści włącza się radio. Lokalne wiadomości podają długość korków na okolicznych autostradach. „Zwanzig kilometer Stau” i wiadomości o objazdach brzmią jak najlepsza kołysanka, codziennie to samo, tylko liczba kilometrów zmienna, a mimo tego zarówno zaśnięcie, jak i wstanie z łóżka zdaje się przerastać moje możliwości. „Odskrobanie się od łóżka”, jak to nazywa Marta. Tak, właśnie. Odskrobanie się.

Na całe szczęście jest Anton, który co rano puka do moich drzwi, czekając z drugiej strony, aż wstanę i otworzę. „Ty wstała? - pyta retorycznie. Wstawaj, nie uspiejem!”. Troszczy się o mnie jak młodszy brat, dobrze, że jest. Pozwalam mu się o siebie troszczyć. Ma 17 lat i właśnie po raz pierwszy w życiu się zakochał. Opowiada mi o tym, o studiach, o pracy, o życiu w Moskwie. Pożycza komputer, żebym mogła resztką sił stukać mishową pracę roczną, która jak zwykle nie chciała napisać się w czerwcu. Codziennie budzi, szykuje śniadanie. Nie wiem, czy bez tego dotarłabym rano na uniwersytet. Nie sądzę.

WRZESIEŃ
Bieszczady, moje Bieszczady. Agata proponuje, żebym została u niej jeszcze tydzień, że w następny weekend pojedzie ze mną. Nie chcę zostawać. Nie chcę z nią. Chcę być sama. Chcę, muszę uciec. Może tam będzie lepiej, może tam znajdę spokój. Nie potrafię nawet podjąć decyzji, którym autobusem pojadę. Pójście i sprawdzenie rozkładu na przystanku jest za trudne.

Dzień pierwszy
Wychodzę w ciemno o piątej rano. Coś podjeżdża, wsiadam. Chyba nie ten kierunek. Chyba powinnam się przesiąść. Nie mam siły. Dajcie mi spokój. Byle do przodu. Jakimś cudem w końcu wysiadam w Smereku. Jest południe.

Kupuję w sklepie coś do jedzenia, przebieram się. Grzeje słońce, liście kolorowe, przede mną tylko podejście pod Smerek i Wetlińska, lightowa trasa na pierwszy dzień, planuję ostrożnie, ale mój kręgosłup dawno już nie nosił plecaka, a boli coraz częściej i coraz mocniej. Spoglądam nieśmiało prosto w słońce. No, góry, dodajcie mi sił. Za trzy godziny powinnam być w schronisku, zastanawiam się nawet, co będę tam robić od czwartej po południu do nocy. Ale nie jestem. Po trzech godzinach nie jestem nawet na szczycie Smereka. Wciąż czołgam się pod górę, co chwila staję, łapię oddech. Pochylam się, próbując dać odpocząć bolącym plecom. Sms od Moniki: „porzuć troski, a kręgosłupowi na pewno będzie lepiej”. Dwa, trzy kroki. Odpoczynek. Jak staruszka. Takie długie to podejście, zupełnie inaczej je zapamiętałam sprzed lat, gdy w liceum zbiegaliśmy tamtędy z Wetlińskiej w podskokach.

Wreszcie połonina. To już tuż tuż, ona przecież krótka jest. Jeszcze tylko godzinka. Idę dalej, byle do przodu, siłą rozpędu. Machinalnie odpowiadam ‘dzień dobry’ mijającym mnie ludziom. Wyprzedza mnie grupa fotografów ze sprzętem. Widzę kolorową buczynę, wszystkie kolory jesieni, po raz pierwszy wreszcie trafiłam na taką feerię barw, widzę i wzruszam ramionami. Piękna, ale… dajcie wy mi wszyscy święty spokój. Dojść. Żeby tylko dojść. Krok za krokiem, jeszcze jeden, za mamusię, za tatusia, za wetlińską, za caryńską, za rawkę małą, za rawkę dużą, za bukowe. Do schroniska docieram przed ósmą, równo ze słońcem. Widzę, jak stado fotografów rozstawia pracowicie wtaszczony sprzęt, by uchwycić ostatnie promienie w wieczornej mgle. Bez tchu padam na ławkę i patrzę, jak pstrykają, ramię w ramię, pstryk w pstryk. Śmiesznie to wygląda. Gdzie potem opublikują te same zdjęcia? - myślę na boku. A nie na boku mam w głowie tylko jedno: TO JUŻ. Zniknął dylemat, co zrobić z czasem. Paść, po prostu paść na nos. Spać. Ale sen nie przychodzi……………………

Wie viel Kilometer Stau?

Dzień drugi
Schodzę z wetlińskiej na przełęcz pod Rawkami. Długo schodzę, znów przystaję co dwa kroki i znów wszyscy mnie wyprzedzają. Siadam przed schroniskiem, modlę się nad zupą jagodową i myślę o tym, że nigdzie indziej już nie dojdę. Na żadną Rawkę, ani Małą, ani Dużą. Trudno. Na więcej nie mam siły. Stopem do Ustrzyk, goprówka dobra meta. Jutro, jutro pójdę w te góry. Już jutro na pewno, tak naprawdę, na poważnie. Może jak zostawię plecak, to dojdę, a one jutro mnie uratują.

Dzień trzeci
O piątej rano jeden z goprowców zgodnie z umową podrzuca mnie do Pszczelin. Bukowe berdo. Nie pyta, czemu sama, to miłe. Nie dziwi się, że chcę iść we mgle. Ludzie gór chyba rozumieją. Że czasem trzeba. Za to zawodowo: kanapki? Herbata? Czekolada? Mapa? Telefon? Czapka, rękawiczki? Zapałki? Latarka? Tu mnie ma. No nie mam, zapomniałam z domu. Ochrzan. To niepoważne.

„Wie pan… wielkiej straty nie będzie…” – ciśnie mi się na usta zanim pomyślę, żeby zamknąć dziób. Badawcze spojrzenie. „Dziewczyno, różnych desperados to tu trochę było, my takich nie potrzebujemy… strasznie dużo z nimi potem roboty, a my bez tego mamy jej wystarczająco” – mówi szorstko, gniewnie, bez cienia empatii. „Więc ty się zastanów po co chcesz iść, bo może cię zawieźć z powrotem?”. Twardo, konkretnie. Może i tak, może to właśnie tak trzeba. O tym dżentelmeni nie mówią. Więc nie, nie, jest ok., tak mi się tylko wyrwało, mam wszystko poza latarką, zejdę przed nocą, będę rozsądna, dajcie mi spokój. Dajcie mi spokój. Idę wszak po ratunek, kolejny raz, może teraz, w tej mgle i w tym deszczu, może teraz się uda.

Idę. Do góry. Powoli. Wciąż powoli. W deszczu i mgle, w błocie, pod wiatr. Widoczność na połoninie na metr. Przez osiem godzin nie spotykam nikogo. Wieje, pada. Gubię szlak parę razy, rozumem się próbuję się przestraszyć, ale serce... Jak wyżej. Walczę z tą mgłą najlepiej jak umiem, do przodu, krok za krokiem, do przodu. Czasem do tyłu. Za mamusię, za tatusia, za wetlińską, za caryńską, za rawkę małą, za rawkę dużą, za bukowe, za mgłę, za błoto, za niedźwiedzia. Wytarzam się w tym błocie, wysmaga mnie wiatr i deszcz, zamarznę na zapas, za wszystkie czasy, a potem zejdę w krainę słońca i odzyskam pion. Hm? Panie B?

Zeszłam. Przed nocą, jak obiecałam, po jedenastu godzinach, przemoczona na wylot. Tylko słońca jakoś nie było i pionu również nie. Zaświeciło dnia następnego, wysuszyło buty. Pewnie ładnie tam na Bukowym. Szkoda, że przegapiłam. No i z pionem się jakoś też rozminęłam. Definitywnie, jak widać. Hic transit gloria mundi?

czwartek w oktawie

2011-04-28T10:22:00.005+02:00

Gdy dwa lata temu złożyłam mojemu wujkowi (nieMarkowi) spóźnione o parę dni życzenia imieninowe, dostałam informację zwrotną: "Dziękuję, Iza! Nie takie bardzo spóźnione, mieścisz się wszak w oktawie!" Bardzo mi się spodobała ta perspektywa. Powieszę więc dziś post, który napisałam na okoliczność drugich świąt, ale się o siedem dni przeterminował. Wszak jeszcze jeden mi został.................

16 wiosna mojego życia. Od jakichś trzech kwartałów na nowo zadaję się z Panem Bogiem, lawirując między zborem na Waliców a salką katechetyczną w XV LO. Przyszłam do tej salki w połowie roku, ktoś mi powiedział: "przecież i tak masz okienko, to chodź, zobacz jak jest". Usiadłam w rogu na ławce, bo nie było krzesła. Po kilku tygodniach nawet raz coś powiedziałam, a raczej - w odpowiedzi na pytanie przeczytałam kawałek Pisma. Bo mój pomalowany kredkami Nowy Testament nosiłam wówczas w kieszeni. Ksiądz-łobuz co tydzień sprawdzał listę, na której nie było mojego nazwiska, ale nigdy nie zapytał, skąd przychodzę. Gdy się odezwałam ucieszył się i uśmiechnął promiennie. Oprócz lekcji wpadałam też na poniedziałkową modlitwę na przerwie i wtedy też się uśmiechał.

W Wielki Czwartek po raz pierwszy od wielu lat przyszłam na liturgię. Usiadłam po turecku na schodach ołtarza. A kiedy już wszystkie nogi zostały umyte, wtuliłam się w jakąś ścianę, żeby nie tarasować drogi tym, którzy przyszli się pożywić. Gdy zaś wszyscy czyściciele nóg pozmywali po kolacji, posiedziałam jeszcze chwilę sama. Potem z bardzo drżącym sercem wstałam i nacisnęłam klamkę drzwi zakrystii.

Było to dość surrealistyczne doświadczenie. Tak jakbym nagle z cichego mroku opustoszałej świątyni - bo ja wiem? Wsiadła do tramwaju w Barcelonie? Pasażerowie śmiali się, gadali jedni przez drugich, śpiewali sto lat. Kwiatów też było co niemiara, po cholerę im te kwiaty? Do księdza, który nigdy nie zapytał, jak mi na imię, kolejka była najdłuższa. Przebiłam się jakoś, a on na mój widok zakrzyknął radośnie: "Żmichowszczanka!" No bo jak miał zakrzyknąć, jeśli nigdy mu się nie przedstawiłam? Z gulą w gardle zapytałam cichutko: "Czy ja mogłabym księdza poprosić o spowiedź?" Rumor był tam straszny, "O co poprosić? Głuchy jestem!!!!!" - odkrzyknął roześmiany grubas, nadstawiając ucho. A jak już ustaliliśmy, co próbuję z siebie wydusić, spojrzał na mnie p o w a ż n i e (sic!) i powiedział: OCZYWIŚCIE. "Tylko poczekaj chwilę, uwinę się z tymi kwiatami, a potem pójdziemy gdzieś, gdzie jest spokojniej".

To był piękny wieczór. Nie wiedziałam, że w trybie last minute wyciągnęłam solenizanta z imieninowej imprezy, a jemu nie przyszło do głowy mnie o tym poinformować, choć przecież na dokładanie duszpasterzowi roboty po godzinach wybrałam sobie - niczego nieświadoma - chyba najlepszy z możliwych momentów. Między innymi dlatego tak źle mi z tym, co dzisiaj widzę w Kościele. Dużo dobra doznałam w tych progach i wielu sprawiedliwych spotkałam. Ale dziś - dziś nie umiem nie widzieć tej bolesnej reszty.

"Nie, to aktualnie nie dla mnie. Mam mocną alergię na kolektywy jako takie, a na katolicki kolektyw w Polsce alergię do kwadratu. A może... a może na polski kolektyw w katolicyzmie? Najpewniej zaś na obydwa" - powiedziałam Dance, która namawiała mnie na uczestnictwo w wieczornej Drodze Krzyżowej. I zacytowałam te słowa w mailu do mkw na okoliczność rozmowy o patriotyzmie. Bo to właśnie tak jest. Na moim obecnym etapie rozwoju potwornie nie lubię doktryn i instytucji: boję się ich. Nie wiem, czy rąbane tam drwa na pewno warte są wiórów, które przy tym lecą. I czego jest więcej. Nie umiem nie widzieć tych wiórów i nie podoba mi się już logika, w której jedno równoważyć miałoby drugie. Moja mama nie od dziś mawia, że Kościół niczym się nie różni od Partii: też w niej są dobrzy i złodzieje, wszyscy w imię tej samej pięknej i słusznej idei przez duże I. Przez długie lata bardzo nie lubiłam tego porównania i bolało mnie ono. A dziś - dziś nie wiem. Czy przypadkiem mamy nie mają racji.

Nigdy za to nie miałam i nie mam nic przeciwko Panu Bogu; ten wszak i tak przychodzi w - Człowieku. Takim człowieku, co potem - w co nieco wytartej sutannie - na środku ulicy - szczodrze proponując podwózkę spod szpitala na Litewskiej na Plac Zbawiciela limuzyną marki Punto [uprzednio pokonawszy tę samą trasę w przeciwnym kierunku, zmotoryzowani docenią finezję przedsięwzięcia] - do dźwięków nie najlepiej nastrojonej gitary - tydzień w tydzień - zachrypniętym głosem - śpiewał mi:

...i nie, nie była to pedofilia ;-) Miałam wystarczająco dużo lat, by rozeznać tę kwestię. Była to chodząca dobroć w prostym człowieku, który pierwszy nauczył mnie, czym naprawdę jest w Kościele - służba.

To jeden z dwojga naszych nauczycieli, którzy zaczynali znajomość z nową klasą od napisania na tablicy swojego numeru telefonu i przykazania, by korzystać w razie potrzeby. Nie oznacza to bynajmniej, że łatwo było stłuc szybkę: żyliśmy w erze przederowej, a xiążę nie miał w zwyczaju odbierać, jeżeli akurat przypadkiem:

a) nie było go w domu, bo był w szkole
b) nie było go w domu, bo był w szpitalu
c) nie było go w domu, bo był na spotkaniu ze studentami
d) nie było go w domu, bo był na wyjeździe ze studentami
e) nie było go w domu, bo odwiedzał chorych
f) nie było go w domu, bo odprawiał mszę
g) nie było go w domu, bo spowiadał
h) nie było go w domu, bo miał dyżur w kancelarii
i) nie było go w domu, bo był na spotkaniu popielgrzymkowym
j) nie było go w domu, bo był na spotkaniu przedpielgrzymkowym
k) nie było go w domu, bo był na pielgrzymce
l) nie było go w domu, bo był na czyichś imieninach
m) nie było go w domu, bo między Placem Zbawiciela, placem Unii a rogiem Marszałkowskiej i Litewskiej poszukiwał miejsca do parkowania bliższego celowi podróży niż jej początkowi
...
...
...
ż) był w domu, ale ktoś u niego był.

Czasem jednak na krótko przed północą udawało się dodzwonić i wtedy można było na tym telefonie powisieć przez godzinę, żeby dodzwonić nie mogli się inni; sygnał zajętości pozostawiał im okruszek nadziei. Można też było zawsze zadzwonić znienacka domofonem celem sprawdzenia, czy przypadkiem nie trafiło się w moment, w którym NIE zachodziła jedna z wyżej wymienionych okoliczności. Przy wygranej w totolotka zafasować zaś herbatę i czas tylko dla siebie. Tyle czasu, ile było trzeba, pod warunkiem, że (patrz wyżej). Można się też było na tę herbatę z rozmową w pakiecie umówić i wtedy nie było warunków. Nie wiem jakim cudem - ale niejedną herbatę w tych gościnnych progach wypiłam.

Pozostawały wreszcie poniedziałkowe i czwartkowe przerwy, które ten dziwny belfer spędzał zawsze z uczniami. W pokoju nauczycielskim pokazywał się dwa razy do roku, co nie budziło entuzjazmu pani dyrektor. Poinformowana w czerwcu 2001, że egzotyczny katecheta porzuca swoje włości, powiedziała uprzejmie: "No tak, jeśli to będzie z korzyścią dla pana..." "Oczywiście!" - odparł roześmiany figlarz, unosząc obie ręce do góry. "Z korzyścią dla Pana!"

Ja zaś (w okolicznościach innych niż środek Marszałkowskiej, do której Głos Wybrzeża był immanentnie przypisany) z oczywistych względów miałam monopol na drugą jeszcze serenadę:

Pogadawszy przed chwilą z wujkiem G ustaliłam, że bohaterimieninowej notki bynajmniej nie schudł, za to a) co nieco wyłysiał i b) postarzał się odrobinę oraz c) przeprowadził. A z życzeniami - cholera. Chyba się nie wyrobię w tej oktawie; niech będą tu. Dopada pokusa: może by tak wpaść na dzień dziecka, jeśli się zrobiło bliżej? A potem druga myśl: a może... może nie? Spotkania po 10 latach bywają ryzykowne.

po pierwsze nie mamy armat

2011-04-27T09:21:00.006+02:00

Odkąd pamiętam, mój ulubiony wujek Marek posługuje się na co dzień mądrością płynącą z pewnej anegdoty, którą cytuję za wielebnym G:

Mer francuskiego miasteczka, besztany przez Napoleona za brak należnego władcy powitalnego salutu artyleryjskiego, miał odrzec:
– Sire, na to przykre uchybienie nałożyło się wiele przyczyn. Po pierwsze, nie mamy armat. Po drugie...
– Dziękuję, wystarczy – przerwał cesarz.

Przedzierając się przez międzywojenną prasę tropem cmentarzy i firm pogrzebowych natknęłam się na bardziej współczesne wcielenie tej samej historii:

Z GMINY ŻYDOWSKIEJ: Wczoraj nie odbyło się posiedzenie plenarne Zarządu gminy żydowskiej z powodu braku materiału i nieprzybycia członków zarządu. "Nasz Przegląd", 27 IV 1923.

piękny most

2011-04-26T19:14:00.007+02:00

"Pomimo wysiłków rozpalenia waśni między dwoma odłamami ludzkości - piękny most zgodnego współżycia połączył Mokotów z Nalewkami. (...) Żydzi i chrześcijanie zgodnie i równocześnie obchodzili swe święta. Szło to tak składnie, że nie można było za żadne pieniądze dostać papierosów na ulicy. Najpoważniejsza róża nie jest pozbawiona kolców.

Grupy młodzieży starały się poruszać zaspaną atmosferę Warszawy efektownemi wybuchami petard, przyczem pękło dwieście szyb i siedem osób zostało rannych. Poza tem panowała w mieście błoga cisza, przerywana bulgotaniem wódki w przełykach i opozycyjnemi okrzykami osobników wykolejonych, którzy szli ulicami po linii zygzakowatej."

"Nasz Przegląd", 3 IV 1923

Drapię się w głowę w kwestii tych papierosów:
czyżby nie było stacji benzynowych?

Święta znów się nam zeszły, a ja dzięki Marysi i Laurentemu po raz pierwszy obchodziłam jedne i drugie. Rzec by nawet można, że bardziej chyba jedne niż drugie, choć charoset wystąpił na obu stołach i w sumie jajco takoż. Tak czy inaczej: godnie i zgodnie laudavimus (?) Dominum, w święte modły wtrącając tu i ówdzie niewinne Bim-bom. Próbując odnaleźć zapamiętane z jakiegoś spotkania Taize interkulturowy dialog z żydowską szantą natrafiłam wreszcie na tekst, ale wersji audio wygrzebać się nie udało. Taki był cholerny sztorm!

Gdyby mi to* ktoś powiedział, gdy prawie dekadę temu na szklarskiej ulicy uczyłyśmy się z żoną na pamięć wiersza Cajtlina (O Panno Święta, co nam wówczas w Ostrej świeciłaś bramie! O profesorze, który ze stoickim spokojem znosiłeś spóźnienia tych, co mieszkały najdalej od szkoły! O dziadku naszego kolegi, co go spotkałyśmy w kienesie! O jezioro, w którym tak cudnie się pływało!), to bym go - wyśmiała. A przynajmniej - nie uwierzyła. Jak widać życie niesie niespodzianki.

* "to" = "że będę beztrosko z własnej inicjatywy obchodzić żydowskie święta nie czując się przy tym świętokradcą" (przyp. na prośbę czytelniczki, a raczej na potwierdzający mą własną intuicję sygnał, że zdanie jest mętne)

A wiersz - wiersz jest taki.
Ocalić w tłumaczeniu niestety się nie da,
robaczki wkleję, jak wejdę w ich posiadanie,
w ramach ersatzu transliteracja dla ciekawskich.
Do dialogu w kwestii minuskuł i majuskuł,
które sprytnie ominęłam - zapraszam.

BYĆ ŻYDEM

Być ŻYDEM to wiecznie ku Bogu biec,
Nawet gdy zbiegiem się jest.
Wciąż czekać, aż zabrzmi w szary dzień
(Nawet bez słowa Bóg)
Dęcie w mesjański róg.

Być ŻYDEM to nie móc od Boga zbiec,
Nawet gdy tego się chce.
Słów nie przestawać w modły pleść,
Nawet gdy wybrzmi modłów kres,
Nawet gdy wybrzmi już ‘nawet’.

       (inne kwestie potencjalnie dialogowe -
       "się jest" czy "jest się", "się chce" czy "chce się", symetrycznie czy nie?)

       ***

       ZAJN A JID

       Zajn a JID hejst ejbig lojfn cu Got
       Afile wen me iz an antlojfer
       Derwartn cu hern liade tog
       (Afile wen me iz a kojfer)
       Dem kol fun Mesziachs szojfer.

       Zajn a JID hejst niszt kenen arojs fun Got,
       Afile wen me wil es.
       Niszt kenen ufhern tfile cu ton,
       Afile noch ale tfiles,
       Afile noch ale afiles.

eleison

2011-04-19T12:40:00.000+02:00

A w odmiennej poetyce, tęskniąc za lamed wownikiem, co półtora roku temu (już tyle? to nie wczoraj grał ten jazz?) opuścił swój posterunek:

ta ziemia nie spytała mnie
czy chcę ani nawet kurtuazyjnie
czy nie mam nic naprzeciwko ani tym bardziej
nie prosiła o pozwolenie
i miejsca urodzenia również nie dane mi było wybierać

a teraz ty który przechodzisz chciałbyś wiedzieć
czy czuję się winna odpowiedzialna
lub chociaż współ
i w ogóle jak się czuję co czuję dlaczego czuję i nieczuję

     [ale jakoś nie pytasz mnie z kim spałam ostatnio i w ogóle i czy miewam
     orgazm planuję ciążę albo może akurat chcę się zabić
     proszę więc łaskawie taktownie nie pytaj i o to.

ta ziemia milczeniem pyta mnie codziennie o to samo gdy przeciskając się przez hordy tarasującej Stawki czarnowłosej młodzieży idę skacząc po górach przeskakując tory i próbuję zdążyć na tramwaj by starczyło chleba powszedniego.

ja tu tylko mieszkam
tak, tu, na tej rampie.
mój dom wyrósł na gruzach bezimiennego cmentarzyska
nocą duszę się odorem trupów
brak mi tchu i spać nie mogę słysząc gwizd pociągu.

a ty chcesz
żebym biła się w piersi i przepraszała

a kogo?

proszę-bądź-tak-dobry-łaskawie-nie-chciej-do-kurwy-nędzy-eleison-wystarczy

***

Czyżby tak to już było, że nawet na rampie w Święta przed Świętami pająki mają czelność panoszyć się pod sufitem?

Pójdę chyba po tego żonkila. Na oficjałów się spóźniłam, ale znajdę jakiś kamyk po drodze. I do Profesora zajrzę przy okazji. Marysia doje charoset, a w czwartek zacznie się Triduum. A Rynkowski nie całkiem ma rację. Czasem MAM tej noweli serdecznie dość, a przed szklaną kulą - niech mnie ręka boska broni.

w razie potrzeby zbić szybkę

2011-04-19T12:26:00.000+02:00

Przysłała mi przed chwilą w mailu moja Meter.

1.Nie myję okien, ponieważ...
... kocham ptaki i nie chcę, żeby jakiś uderzył w czystą szybę i zrobił sobie krzywdę.

2.Nie pastuję podłóg, ponieważ...
...boję się, że któryś z gości się pośliźnie i coś sobie złamie, a ja będę mieć wyrzuty sumienia. Do tego jeszcze mógłby mnie zaskarżyć.

3.Koty z kurzu są całkiem w porządku, ponieważ...
...dotrzymują mi towarzystwa. Ponadawałam im imiona, a one zgadzają się ze wszystkim, co mówię.

4.Pajęczyny zostawiam w spokoju, ponieważ...
...wierzę, że każde stworzonko powinno mieć swój dom.

5.Porządki wiosenne odpuszczam, ponieważ...
...lubię wszystkie pory roku jednakowo i nie chcę, żeby reszta była zazdrosna.

6.Nie wyrywam chwastów w ogrodzie, ponieważ...
...nie będę się przecież wtrącać w boskie sprawy. Bóg to projektant doskonały.

7.Nie chowam porozkładanych rzeczy, ponieważ...
...nikt ich potem nigdy w życiu nie znajdzie.

8.Kiedy robię imprezę, nie szykuję niczego wykwintnego, ponieważ...
...nie chcę, żeby się goście stresowali, co mają mi podać, kiedy idę do nich z wizytą.

9.Nie prasuję, ponieważ...
...wierzę etykietkom, na których napisano "nie wymaga prasowania".

10.Niczym zupełnie się nie przejmuję, ponieważ...
...nerwusy umierają młodo, a ja mam zamiar jeszcze się tu pokręcić !!!

(do stosowania jeszcze przed Świętami!!!)

PALEC POD BUDKĘ, BO ZA MINUTKĘ....

słoń a sprawa polska

2011-04-17T01:08:00.002+02:00

Za każdym razem, gdy wypisuję awizo lub w pośpiechu wypełniam rubrykę "adres" w jakimś formularzu, klnę na potęgę. Wyklinam poetę nad poetami za to, że zesłał na mnie taki oto wiersz:

Kto pisze zamiast Kraków - K-ów?
Nikt. Nie ma w Polsce takich kpów.

Komu to wlazło w mózgownicę,
Na K-wice zmieniać Katowice?

Czy kto z Bydgoszczy robi B-oszcz?
(Jeżeli zrobi, to go schłoszcz).

Albo z Białegostoku - B-stok?
(Dostałby za to butem w bok).

Czy jest gdzieś znane jakieś Z-ane?
Czy ktoś tak skraca Zakopane?

Nie ma też u nas takich praw,
Żeby z Wrocławia robić W-aw.

A skądże ta nawyczka zła,
zamiast Warszawa pisać: W-wa?

Kto to wymyślił, licho wie!
W Warszawie mieszkam, a nie w W-wie!

Kto z ośmiu liter robi trzy,
Mam go za cztery. Nie chcę W-wy!

Kto o Jej dobre imię dba,
Pisze: Warszawa, nigdy W-wa!

A który z Was napisze tak,
Ten nie warszawiak jest, lecz w-wiak.

(Prawda, mój Wiechu, że to śmiech?
Prawda, że jesteś Wiech, nie Wwiech?)

- Kocham Cię, piękna! Kocham, o
Stolico moja! (A nie st-co!)

Wiwat WARSZAWA! Czcijmy Ją!
Precz z obrzydliwą, głupią W-wą!

J.T. poeta, co pochodzi
(mówiąc najkrócej) z miasta Łodzi.

I mniej więcej z tych samych powodów, dla których nawet w nieszczęsnym awizie o moim mieście nie powiem W-wa, chciałabym, żeby mój lekarz nie mówił o mnie per lit, MD czy chad. A raczej żeby tak - nie myślał. Iza to Iza i już.

urzędnik, spinacze i lew

2011-04-14T18:02:00.001+02:00

Taka mi przyszła do głowy odpowiedź na protest wiernej czytelniczki. Czy całkiem na temat, czy nie całkiem - nie wiem. Prawą półkulą odpowiadam, a że i tak miałam kiedyś zamieścić tu te piękne słowa, to niniejszym zamieszczam.

Urzędnik znalazł w Afryce spinacze,
a więc rączki zaciera, z radości aż płacze!
Spina pilnie poufnie liście baobabu,
grzechotnika z kolibrem, a z flamingiem żabę,
orangutanga z zebrą, z wielbłądem tygrysa,
kormorana z gżegżółką, z żyrafą ibisa.
Potem z mchu pobudował wygodne biureczka,
na każdym pióro strusie i z aktami teczka.
A gdy go jaki Murzyn zapytywał z boku:
- Co słychać? - Odpowiadał, że "sprawa jest w toku".
Raz Lew odwiedził rankiem to biuro kochane,
ZAŁATW SPRAWĘ I ŻEGNAJ widzi napisane.
Zerknął na Urzędnika, też na słowa owe,
ścisnął dłoń na serwusik i odgryzł mu głowę.

Konstanty Ildefons Gałczyński, 1935

bierzmowanie

2011-04-14T12:17:00.002+02:00

"My tutaj jednak dużo tych litów mamy, jakieś 700 osób" - powiedział mi wczoraj mój lekarz, a ja z wrażenia wylądowałam pod krzesłem. "To znaczy, wie Pani, tak się żargonowo mówi" - zreflektowawszy się, tłumaczy nieudolnie, acz z uśmiechem, licząc na wyrozumiałość. Wiem. Wiem. Doktojrim hejsn lachn. Próbuję się uśmiechnąć, ale średnio mi idzie. A w zasadzie nawet średnio próbuję. I tylko po wyjściu przez łzy myślę sobie - "Iza, panie doktorze, Iza. Tak mam w dowodzie, mogę pokazać. LiCO₃ nigdy tam nie widziałam, ale może... może coś źle patrzę. Albo może ten dowód już - nieważny?"

Ezechiel i Fulbert

2011-04-10T01:50:00.001+02:00

Skarbnica wiedzy wszelakiej informuje, że 10 kwietnia jest setnym (sic!) dniem w roku, chyba że jest sto pierwszym. Życzenia imieninowe przyjmują: Afrykan, Antoni, Apoloniusz, Daniel, Ezechiel, Fulbert, Grodzisław, Henryk, Magdalena, Makary, Małgorzata, Marek, Michał, Michalina, Notger, Paladiusz, Pompejusz i Terencjusz. Oraz polska służba zdrowia na okoliczność swego Dnia.

AD 879 Ludwik III został królem zachodniofrankijskim.
AD 1246 Elbląg uzyskał prawa miejskie
AD 1525 w Krakowie pokłonili nam się Krzyżacy.
AD 1710 w Anglii uchwalono pierwszą w świecie ustawę o prawie autorskim.
AD 1815 wybuchł indonezyjski wulkan Tambora. Ta erupcja w 1816 spowodowała rok bez lata i klęskę głodu na półkuli północnej.
AD 1849 Walter Hunt wynalazł agrafkę.
AD 1864 przyjaciele Moskale aresztowali nam imć Romualda, a Maksymilian I Habsburg został cesarzem Meksyku
AD 1910 Titanic wypłynął na szerokie wody.
AD 1925 Carycyn zyskał nową tożsamość.
AD 1944 wojska radzieckie wyzwoliły Odessę.
AD 1968 Arthur P. Jacobs otrzymał Oscara za film Doktor Dolittle.
AD 1970 oficjalnie rozwiązano zespół The Beatles.
AD 1971 ping pong połączył zwaśnione ludy. Szkoda, że im potem przeszło.
AD 1974 uchwaliliśmy ustawę o dowodach osobistych i ewidencji ludności.
AD 1979 wystartował radziecki statek kosmiczny Sojuz 33 z pierwszym bułgarskim kosmonautą na pokładzie.
AD 1991 zakończono produkcję Wartburga, a w pierwszym meczu półfinałowym Pucharu Zdobywców Pucharu Legia Warszawa przegrała z Manchesterem United 1:3.
AD 1999 w Łodzi odsłonięto ławeczkę mistrza Juliana.
Co się stało 11 lat później wszyscy wiemy.

Gdzieś pomiędzy sojuzem a Wartburgiem urodziła mi się żona.

PS Korzystając z okazji serdeczne życzenia składam również: Jakubowi V Stuartowi, Ehrenfriedowi Waltherowi von Tschirnhausowi, Williamowi Boothowi, Josephowi Pulitzerowi, Maksymosowi IV Saighowi,
Ewie Szelburg-Zarembinie, Wiktorowi Weintraubowi, Maciejowi Słomczyńskiemu, Jerzemu Lisowskiemu, Mike'owi Hawthornowi, Halinie Frąckowiak, Junko Sawamatsu, Arturowi Żmijewskiemu, Kindze Choszcz, Wojciechowi Olejniczakowi i Mandy Moore. Jako że tym zaś, którzy śmierć nam unarodowili, dużo dziś świeczek zapalą, pomyślę ciepło o innych, którzy jeszcze rok temu mieli prawo do pamięci: choćby królu Ludwiku II Jąkale, Magdalenie z Canossy czy Mikolajusie Konstantinasie Čiurlionisie. A także o zachrypniętym bardzie nad bardami, co kończył moje liceum i o Sarmatach śpiewał wśród kangurów.

śni mi się że trzymam

2011-04-08T23:54:00.001+02:00

To jeszcze o Potforze. Ja czytając po raz pierwszy zobaczyłam to tak:

Dziewczynka z loczkami, ta ze zdjęcia w tomiku poezji. Kokardy we włosach, spódniczka przed kolana, strupek pomalowany gencjaną na jednym z nich, białe podkolanówki. Siedzi na zawieszonej wysoko pod sufitem huśtawce. Ciemno jest wokół, snop światła na nią. Trzyma w ręku żonkila, patrzy na niego i mówi, czasem przy tym delikatnie poruszy nogami, mówi - powoli, dziecinnym głosikiem, a huśtawka niepostrzeżenie rozhuśtuje się coraz bardziej. Mówi tak:

     śni mi się, że trzymam - stojąc na jakimś dworcu -
     trzymam coś niedużego, jakby dziecko, może kilkuletnie,
     ale to nie jest dziecko tylko kosmaty jakiś strzęp wrzeszczący,
     wije się, szarpie, kłaki poplamione krwią,
     muszę to trzymać, chronić przed upadkiem, czemu muszę       nie wiem
     to się stało jakoś z zaskoczenia: trochę mi niedobrze
     i trochę mi żal. Tu jakby rana, przy niej krew na kłakach,
     śmierdzi spalenizną, pręży się, szarpie; ledwo to mogę utrzymać,
     wrzeszczy ciągle, nie wiem kiedy nabiera powietrza,
     ten wrzask mnie ogłusza, oślepia. Skupiona i oszalała staram się nie puścić,
     o co chodzi nie wiem, o coś co się stało;
     myślałam, że trzymam na chwilę
     lecz już widzę, że nikt tego ode mnie nie weźmie,
     pociągi odjeżdżają i ludzie przechodzą
     a ja stoję na co czekam         nie wiem.

Snop światła ciemnieje i zmienia barwę, ale nie gaśnie. Drugi odsłania następną huśtawkę, z drugiej strony, na innej wysokości. Siedzi na niej staruszka, też z żonkilem. (Tylko jak ją ubrać? Normalnie, czy może też w takie same podkolanówki? Którą zawiesić niżej, a którą wyżej? A może tę dziewczynkę normalnie, nad ziemią, a staruszkę pod sufitem? Albo odwrotnie?) Mówi to samo - na swoją melodię - i tak samo się przy tym powoli rozhuśtuje.

Huśtają się tak we dwie, coraz wolniej, a na scenie pod nimi pojedynczo wchodzi inna kobieta: "Śni mi się że trzymam" mówi i powtarza to potem ciszej, a w tym czasie dołącza następna. I tak dalej, i dalej: w różnym wieku, różnie ubrane, umalowane i nie, uczesane i nie, chude i grube, brunetki i blondynki. Dochodzą, "Śni mi się że trzymam" - mówi każda - inaczej, po swojemu, a potem ciszej powtarza. To, co je łączy, to ten żonkil, który trzymają. Z każdą następną robi się większy rumor, ale nie dlatego, że podkręcają głos, tylko bo jest ich więcej. Te co krzyczą, krzyczą, te co płaczą, płaczą, te co szepczą, szepczą.

Potem powoli ściszają: "Śni mi się że trzymam" wybrzmiewa szeptem na różne melodie. Światło gaśnie prawie zupełnie: widać cienie kobiet, słychać ich szept, pod sufitem w takim samym cieniu jedna huśtawka i druga. Snop światła: kobieta w ciąży. Nie mogę się zdecydować, gdzie ją postawić: trzecia huśtawka, scena czy może jeszcze coś innego? Ręce splecione na brzuchu. Bez żonkila. "Śni mi się, że trzymam" - mówi, a potem powtarza cały tekst. Panie na huśtawkach coraz bardziej się rozhuśtują. Na koniec fruwając pod tym sufitem jeszcze raz mówią tekst, każda po jednej linijce, a światło wiruje w koło.

* * *

Ha. Zawsze mówiłam, że filmem mojego życia jest Wesele.
Tak oto popełniłam reżyserski debiut.
Nie wiem, na ile realny, trzeba by spróbować. Any voluteers?
I na deskach Placu Konstytucji to jeszcze poproszę,
kolejna zachcianka, tylko jak do chmury te huśtawki podwiesić?
Albo - albo w synagodze w Klimontowie?

Obrazka właściwego nie posiadam, więc w ramach ersatzu niech będzie ten:

korzenie matki tkwią w pramicie

2011-04-07T23:26:00.007+02:00

W niedzielne popołudnie idę przez park i cieszę się wiosną. Na przeciwko mnie widzę znajomą twarz; piękna kobieta obchodzi klomb przed Pałacem Krasińskich i środkiem zalanego słońcem chodnika zmierza w moim kierunku, trzymając pod rękę starszą panią o kuli.

- Ej, Be!
- A czeeeeść!
- Będziesz w Powszechnym na swoich Utworach?
- Będę w piątek. A ty jakimś cudem dostałaś bilety????
- Cudem, rzekłaś.
- Bo wiesz, ja próbowałam kupić, ale za cholerę nie dało rady. Musiałam w końcu zadzwonić do dyrektora teatru i go poprosić, żeby mi dwie miejscówki skołował! - zeznaje autorka tekstu nominowanego do Nike, który w ciągu dwóch lat od tej nominacji doczekał się dwóch adaptacji scenicznych. Wow, myślę sobie. Pełna kultura!

Między niedzielą a czwartkiem o 18 dużo myślę o tej starszej pani: nie raz się zastanawiałam, jakie Meter ma oblicze. A dziś po 18 myślę sobie o nich obu, do kwadratu. Reżyser zastosował chwyt jak dla mnie mocno dyskusyjny. Nazwałabym go - faulem. W tekst Utfora-Potfora, tak intymny, że aż piszczy, wplótł jeszcze biografię autorki. Mocno wplótł: jej słowami, jej głosem. (Chciałam zlinkować wywiad z Dużego Formatu, 27.05.2009, mówi wujek FB z ciocią Wiki, ale go czarna dziura wessała - śmieje się dziadzio G. Page not found, jak ktoś finds, to niech links) Cały czas próbowałam wyobrazić sobie właścicielkę rudych loczków na tej widowni, gdy oglądała spektakl po raz pierwszy. Co i rusz brakowało mi tej wyobraźni. Gdzie jest granica, myślę sobie. Gdzie?

Dwie rzeczy były jednak genialne: Irena Jun i chór, chór i Irena Jun.Sama nie wiem, co lepsze, ale chyba jednak - chyba jednak to chór miał tę jedną nóżkę bardziej. Tym, co lubią brekekeks-koaks-koaks, a do teatru ze mną nie poszli, wklejam więc link jeden i drugi. W pierwszym gros zajmuje gadanina reżysera, w drugim po ostatniej minucie mamy jeszcze drugie dwie ukłonów. Brekekeksy trzeba sobie wyłowić.

A jeśli kogoś żaby zainspirują, TVP Kultura wyemituje je 12 kwietnia. Czyli we wtorek, o 21. Nędzny to substytut, ale zawsze jakiś. Zachęcam szczerze.

* * *

Postscriptum o pokoleniach, co przychodzą i odchodzą

- Spotkałam dziś kudłatą. Ona jest taka śliczna! - zwierzam się mamie po raz enty.
- Zawsze była, powtarzam ci to cierpliwie, to co ma teraz nie być?
- No zawsze to zawsze. Wtedy miałyście po dwadzieścia lat, a ja się teraz zachwycam kobietą po sześćdziesiątce. To naprawdę śliczna musi być, żebym cię o tym każdorazowo informowała!
- Jakiej sześćdziesiątce, kochana?! Jakiej sześćdziesiątce??!?!!???!! - protestuje szczerze i nad wyraz energicznie moja Meter. Przecież ona jest ode mnie dwa lata młodsza, albo rok!!!
- Yyyyyyy... A...który-ty-przepraszam-mamusiu-jesteś-rocznik? - pytam cichutko, coby ustalić strategiczne fakty. Bo może coś mi przez 30 lat umknęło albo źle zapamiętałam.
- Yyyyyyy... - odpowiada Meter zakłopotana. Yyyyy. No. Hm. Ten tego. Chcesz powiedzieć, że... 19...48? Cholera jasna. Jak nie patrzę w lustro, to o tym zapominam.

I tego się trzymajmy.

Bo czy nie taka właśnie jest definicja młodości?
W lustro patrz sobie do woli, Mamo, przecież również śliczna jesteś.
Wszystkie koleżanki mi zawsze zazdrościły, a i dziś nikt ci tej sześćdziesiątki nie da.
A w dowód zaglądać - kto Ci każe?

to było tak

2011-04-07T20:48:00.005+02:00

Dobrą dekadę, a może nawet i półtorej dekady myślałam o tym, by kiedyś zagadnąć autorkę Potfora w kwestii najzupełniej osobistej. Ale nie bardzo miałam pomysł o co miałoby mi chodzić. Coś mi mówiło: głupio tak przyjść i powiedzieć "oto jestem". Cel, cel, Iza, cel to ważna sprawa - tymi słowami sformułować problemu też w wieku 15, 18, 20 czy 25 lat nie umiałam, bo tę mądrość wyniosłam dopiero z pracy w FIO. Nauczyła mnie jej Kasia i to była bardzo ważna lekcja. Nastoletnia intuicja podpowiadała jednak, że z nagabywaniem należy poczekać, aż się ten cel wyklaruje.

Przez dwa lata pani Marysia cierpliwie pomagała mi odnaleźć azymut, a w lipcu 2009 dziadek Zygmuś wreszcie ułatwił zadanie. Gdy już imię Ewa nabrało jakiejś treści, to i cel się znalazł. Dzierżąc jeszcze ciepłą zdobycz w ręku przystąpiłam do dzieła. Ciężki to był moment w moim życiu:

29 VII

środa

Rozdarta pomiędzy dawno umarłym dziadkiem i jeszcze dawniej ciotką a aktualnie umierającą królicą
Siedzę na podłodze obok ciężko oddycha Szczeżuja
Głaszczę ją jedną ręką a drugą odpalam googla

„umińska keff e-mail”

hola hola
to wcale nie takie proste
pół godziny a nie 2 minuty
najpierw przeczytasz DF
ale ja dobra w archeologii jestem
dziecko mishu i dziecko mej meter musi być dobre
we wszystkim

trafiona zatopiona
chropawy króliczy oddech, lewa ręka
chropawy dziecinny mail, prawa ręka
jednym palcem
wyślij
enter

Czytając ten Duży Format w drugą rocznicę spotkania z Marysią Szczukówną myślę kategorycznie: "O nie. No way. Rzygam matką i rzygam ojczyzną. Na cudze aktualnie miejsca nie mam: moich własnych mi całkowicie wystarczy. Sorry Winnetou, innym razem".

No ale jakoś nieśmiało mi mocno było, głupio tak nagabywać osobę publiczną, więc im bliżej do tej niedzieli, tym bardziej się łamałam. Polazłam w końcu do empiku. W sobotę o 21:45. Może nie będzie.......... Był. Nigdy później go już na tej półce nie spotkałam, ale na mnie czekał z wyszczerzonym uśmiechem. Jeden. Ostatni. "Tak sobie tylko przejrzę, zobaczę, co kobieta ma światu do powiedzenia. Raźniej mi będzie jutro".

Mhm. Nie dało się. No nie dało.

Gdzie polazałaś, pasiasta urwisko, niemy świadku moich łez?

les grands esprits se rencontrent

2011-04-06T15:27:00.001+02:00

Próbowałam kiedyś na własny użytek zdefiniować MD. Nie jestem specjalnie dumna z literackiego poziomu tej definicji, ale mimo tego ją tu zamieszczę. Uprasza się o wyrozumiałość, cel był czysto terapeutyczny.

   Na śmiech głośniejszy niż śmiać się należy
   Na powietrze które upaja
   Na zachwyt szczery najszczerszy dziecinny a nawet bardziej
   Na euforię orgazm na cześć codzienności

   Na strach co nie przestrasza a paraliżuje zatyka dech w piersiach dusi dławi a czasem ewentualnie zabija
   Na rozpacz jesienną świata
   Na wypalenie brak łez brak rozpaczy brak zachwytu i deficyt śmiechu

        [małe]
        [białe]
        [gorzkie]
        [pigułki]

        Stąd
        dotąd
        i szlus
        ani
        kroku
        dalej

   bo jakby co to tam za rogiem czeka
   kolega elektryczny pastuch z koleżanką siatką centylową
   połącz kropki
   nie wychodź za linię

A wklejam tu tę moją grafomanię dlatego, że eksplorując nie tak dawno temu tomik wspomnianej już Emily Dickinson znalazłam taki oto wiersz:

   Czyste Szaleństwo to najwyższy Rozum -
   Gdy je przeniknąć Zrozumienia błyskiem -
   A czysty Rozum to upadek w Obłęd -
   Lecz Większość - jak we Wszystkim -
   Narzuca swoje Kategorie -
   Przyjmij je - jesteś Normalny -
   Odrzuć - czekają na Furiata
   Kajdany i Kaftany.

           Much Madness is divinest Sense -
           To a discerning Eye -
           Much Sense - the starkest Madness -
           'Tis the Majority
           In this, as All, prevail -
           Assent - and you are sane -
           Demur - you're straightway dangerous -
           And handled with a Chain -

Hm. Pokolenie przychodzi i pokolenie odchodzi?

(Barańczakiem oczywiście. Nie znam dobrze tego narzecza, a tradittore i tak zachwyca. Słusznie?)

owsiki na wulkanie

2011-04-03T12:32:00.005+02:00

Przychodzi gimnazjalistka z dylematem: gdzie dzieje się akcja Romea i Julii? "Kto to czytał, ja czy ty?" "Yyyy. No ty na pewno" Wow po raz pierwszy. "Dziewczyno. Czytałaś tę książkę czy nie?" "No tak" "To czemu MNIE pytasz?" "Bo ty wszystko wiesz". Wow po raz drugi. "Wiem, ale nie powiem" - odparłam sadystycznie, mile komplementem połechtana.

"To teraz powiedz, czy dobrze napisałam" - mówi i czyta pracę domową z polskiego. "Uzasadnij, że fraszka X Jana Kochanowskiego jest utworem refleksyjnym". Średnio przekonująca ta odpowiedź, próbuję więc nawiązać dialog. "No bo po pierwsze to ja nie wiem, czym jest utwór refleksyjny" - stwierdza dziecię przytomnie, przedstawiwszy uprzednio sążniste uzasadnienie. "No to się zastanówmy, bo sformułowałaś kluczowe pytanie" - mówię tyleż ucieszona, co przestraszona. Jak mi ktoś poda definicję i cechy dystynktywne, chętnie przyjmę. Bardzo nie lubię tych pytań z gimnazjum. Mariola uważa, że fraszka refleksyjna nie jest i specjalnie mnie to nie dziwi, bo jak ma uważać inaczej, jeśli jej ni w ząb nie rozumie? "To czemu napisałaś, że jest?" - zagaduję ciekawsko. "No bo jeśli w pytaniu jest 'uzasadnij, że jest', to znaczy, że tak trzeba napisać". Aha. Czegoż to się człowiek dzisiaj w szkole nie nauczy.

"O ranyyyyy, znowu idziesz sprawdzać" "No idę, bo nie wiemy, a globus stoi na parapecie". "Bo ty to zawsze wiesz, gdzie sprawdzić. Nawet jeśli czegoś nie wiesz, to szybko znajdziesz". Wowwwwwww. Po raz trzeci. To już było naprawdę miłe. "Właśnie po to chodzisz do szkoły, żeby się tego nauczyć" - mówię dziewczęciu z rozpaczą, bo po co chodzi, to dość dobrze widzę. "Przecież czym się różni sorpcja od absorpcji (no? czym, kochani, czym?) zaraz zapomnisz". "No tak. W sumie to już zapomniałam" "Ale ja myślałam, że po to, że jak potem moje dziecko nie będzie wiedziało, pójdzie do ojca, ojciec powie 'idź do matki', matka powie 'idź do ojca' i oboje wyjdą na idiotów. No więc że po to się muszę nauczyć, żeby ktoś na idiotę nie wyszedł".

A potem już było o tych owsikach. Żeby przed własnymi dziećmi nie wyjść na idiotów, uczą się bowiem gimnazjaliści, czym są strefy ryftowe, lapilla i kaldery oraz czym się różni epicentrum od hipocentrum. Z pewnością dobrze im później pójdzie uzasadnienie, że jedno leży pod ziemią, a drugie na.

Moje słownictwo poszerzyło się zaś o jakże wdzięczne pojęcie stożka pasożytniczego: niby byłam na Etnie i widziałam ich parę, ale mi się nie przedstawiły. Z materiałami piroklastycznymi pewnie powinnam się już była spotkać, też im jednak powiedziałam dzień dobry. Obejrzawszy zaś niektóre z tych pojęć w wiki, odkryłam jeszcze ekshalacje, mohety, fumarole i solfatary. A także dowiedziałam się, że pasożyty bywają fakultatywne, okolkicznościowe i względne lub obligatoryjne, ścisłe, względne i bezwzględne. Taki tasiemiec, myślę sobie, szczegółnie uzbrojony. On to chyba musi być bezwzględny.

lachn iz gezunt

2011-03-09T14:40:00.004+01:00

- Eh, wie Pan, kiedy zaczynałam się leczyć, to myślałam, że te leki tak po prostu WYleczą, pstryk i już. A teraz... z czasem człowiek robi się coraz mniej wymagający - powiedziałam dziś filozoficznie mojemu panu doktorowi. Nuta spokojnej ?rezygnacji? doprawiona porcją cynizmu, a jednak... jednak wciąż mokro w oczach i solidna gula w gardle.

- To dostanie Pani jeszcze morfologię z rozmazem - powiedział ówże wpatrując się w monitor i uśmiechając spod nosa - żeby jakoś Pani zrekompensować niemożność wyleczenia.

(kurtyna)

PS Lachn iz gezunt, doktojrim hejsn lachn, śmiech to zdrowie, lekarze każą się śmiać - głosi żydowskie przysłowie. Uczyli mnie też tego w domu, intensywnie. I wychowawca w liceum również fundował nam w tej kwestii niezły trening. Ciekawe tylko, czemu przez trzy i pół roku pani Marysia cierpliwie zadawała mi pytanie: "Pani Izo, czy to NAPRAWDĘ jest śmieszne?" Gdzie jesteś, Polyanno?

to będzie performance

2011-03-07T12:59:00.001+01:00

Na sobotnich imieninach wujka Czarka mój ulubiony stryj miał fazę narzekania na gęsi w ojczyźnie. "Instalacja! Instalacja! Co to jest instalacja? - pyta z oburzeniem godnym inżyniera z dziada pradziada. Za moich czasów to było coś, co działało i czemuś służyło, a nie udawało, że służy. Hydrauliczna instalacja była, elektryczna instalacja... to musiało mieć rury, przewody, złącza... A teraz powiesisz genitalia na krzyżu i to jest instalacja. A jak nimi poruszasz, to będzie performance".

Hm. Nijak nie mogłam znaleźć słów lepszych od tych, których się czepiał. Za tutora też oberwałam po głowie. "Czemu nie przeszkadza ci fotel albo parasol?" - spytałam, a on na to: "Nie wiem czemu, ale nie przeszkadza". Wracam potem do domu i oddaję się ulubionej ostatnio rozrywce przerabiania gazet na strzępy. Mój wzrok ląduje na takim fragmencie:

"Wysłuchanie reklamy nie jest równe wejściu na landing page i poznaniu zalet produktu. Obok odjechanego headline'u zabrakło subheadu, który komuniowałby największe korzyści. (...) Bot zarówno odgrywa rolę helpdesku, jak i pełni funkcję rozrywkową, bo można z nim porozmawiać na dowolny temat, niekonieczine związany z usługą"

Hm.
Parasol mi nie przeszkadza.
Instalacja i performance również nie.
Bez tutora jak wiadomo żyć nie mogę ;-)

Ale z botem bym chyba sobie porozmawiała
[kimkolwiek by nie był]

Ciężko z tym językiem........................................

trzy ćwierci

2011-03-03T23:53:00.027+01:00

No i miało być na temat, a znów będzie nie na temat. Smutno. Niektórzy mówią, że na pogrzebach ludzi, którzy lubili się śmiać, należałoby opowiadać dowcipy zamiast płakać. Przypomina mi się ten jazz, w rytm którego dwa lata temu szedł tłum wzdłuż Anielewicza. Słońce świeciło tak nieprzyzwoicie. Im bardziej sobie teraz słucham, tym bardziej nie idzie mi to śmianie się w rytm tanga do szuj i kolejnych ułanów.

A już do tej piosenki, co to ją jak widzę linkują różne serwisy, to już w ogóle uśmiechnąć się nie umiem. Bo czy teraz bohaterka - potrafiła? Kiedy płaczą ci, co zawsze się śmieją? Kiedy się boją?

I jeszcze jedno pytanie nie daje mi spokoju.
Czy naprawdę wesołe jest życie staruszka?
Jak jej było w tym Skolimowie?

Smutno mi, ot i co.
A Wam?

PS Miała urodziny 17 września. na pocieszenie dla tych, którym bieg historii zakłócił beztroskę osobistego święta.

się obraziły

2011-03-02T15:32:00.002+01:00

Po pierwsze, to chciałam napisać, że na okoliczność egzystencjalnych rozmów z mkw układa mi się poważniejsza niż ostatnie posty treść do przekazania i należy mieć nadzieję, że ją kiedyś ubiorę w słowa. Po drugie chciałam wkleić niepoważny komunikat, którym przed chwilą poczęstowała mnie strona goldenline. Czyż nie piekny to przykład na to, jak różnie można przekazać upierdliwą treść?

Wygląda na to, że nasze serwery się obraziły i nie chcą chwilowo działać.
...właśnie z nimi rozmawiamy i przekonujemy, że nie jest to najlepsze wyjście.

here is a pill

2011-02-25T22:55:00.000+01:00

interaktywnie

2011-02-20T01:47:00.000+01:00

należy kliknąć w szczeżujski nos i zobaczyć co się stanie ;-)

no i tak to jest

2011-02-17T15:21:00.000+01:00

10.

A to jest zwyczajnie historia o człowieku,
który budzi się codziennie w innym łóżku,
nawet jeśli nie rusza się z miejsca, to jest, to być musi
historia o człowieku, który budzi się
codziennie w innym łóżku.
A to jest zwyczajnie historia o człowieku,
który uparcie pisze, chociaż wszystkie klisze
już prześwietliły się.

11.

NO I TAK TO JEST.

Marcin Świetlicki, "Niskie pobudki"

[Takie coś wygrzebałam, grzebiąc w tym, co dawnymi powycinałam z gazet i włożyłam do koszulki na zaś. Dlaczego ja nie robię z tego użytku innego, niż wycinanie? To pytanie zadaję sobie za każdym razem, gdy mnie natchnie, by sięgnąć po nożyczki]

a gdzie jest odpływ?

2011-02-14T15:46:00.002+01:00

Drugie wspomnienie z okresu Pamiętnych Prawdziwie Przyjemnych Podrygów. Nie potrafię go umiejscowić w czasie, bo dane zachowane na twardym dysku mojej pamięci są sprzeczne.

Używając nomenklatury pani Marysi – leżę na katafalku. Patrzę w sufit, ryczę w poduszkę, wskazówki zegara przesuwają się tak upiornie powoli. Jest – druga, trzecia, czwarta po południu? Od rana jeszcze nie wstałam. Nic nie jadłam, nawet mojej tabletki seronilu i kisielu z otrębami, podstawy mojego pożywienia. Nie jestem w stanie przeczytać gazetki „Mój pies”, o walających się przy łóżku starych „Charakterach” nie wspominając. Książki włóżmy między bajki. Zresztą nie chcę niczego czytać. Chcę zniknąć. Dzwoni Gabrysia. „Co robisz?”. „Nic”. „Aha. A nie pojechałabyś ze mną kupić wykładziny do łazienki? Podjadę po ciebie”. Gaba. Z Gabą było dobrze. Wszak i tak trzeba czymś wypełnić ten cholerny czas. Niech będzie ta wykładzina.

Dokładnie ten sam schemat. Zwlekam się z łóżka półżywa, zapłakana. Gabrysia czeka na dole. Schodzę. Ledwo idąc. Jedziemy, po drodze chlipię. Wchodzimy do sklepu, dużego, w którym jest jasne światło, hałas i ludzie. Gaba głupieje, bo wybór za duży, a w dodatku w perspektywie mamy jeszcze babskie układanie tej wykładziny, do którego nie wiemy jak się zabrać. Chce się wycofać: „słuchaj, to jednak idiotyczny pomysł. Nie poradzimy sobie same. Trudno, odpuśćmy, przyjadę z Szymonem”. Przejmuję pałeczkę. „No co ty. Zwariowałaś? Dlaczego nie? Poczekaj. Spokojnie. Trzeba znaleźć jakiegoś pana i zapytać, ja to potrafię robić”. To była prawda: faktycznie potrafię, a metoda „na blondynkę” jest skuteczna, faceci czują się wtedy dowartościowani. Blondynka, która chce układać wykładzinę, absolutnie nie wiedząc jak, jest po stokroć lepsza od brunetki, która świetnie się na tym zna i tylko próbuje ustalić ze sprzedawcą właściwą grubość ostrza noża do tapet. Sprawdzone wielokrotnie.

Pana upolowałam i ucięłam sobie z nim pogawędkę. Prawie udało mi się go przekonać, by nam tę wykładzinę ułożył, ale ostatecznie nie zgraliśmy się czasowo. Dzwonił nawet do kolegi, ale kolega też nie mógł. Wytłumaczył więc dokładnie, ile kupić, czym ciąć i jak. Zadanie wykonałam i byłam z siebie dumna. „Nieźle ci szło” – mówi Gabrysia z uznaniem, puszczając oko. Mocno czuję, że nie chodzi jej o wykładzinę, ale nie wiem, o co. Patrzę półprzytomnie: „Ale co?”. Spogląda spode łba: „No nie rób sobie jaj”. „Yyyyy?”. „Wrócisz tu jutro i będzie twój!”. Z oczyma jak spodki protestuję słabo: „Gaba. Nie rozumiem cię…”. Szczerze protestuję. Patrzę na nią bezradnie. Tym razem ona głupieje. „No Iza, przecież ty go podrywałaś, prawda? Nie mów, że nie. Nie widzisz, jak ci się dał owinąć wokół palca?”. Nie. Nie widziałam. Próbowałam się tylko dowiedzieć, jak dwie blondynki mają się zabrać do męskiej roboty. Po co miałabym podrywać sprzedawcę wykładzin?

A potem – potem wtachałyśmy tę wykładzinę do domu, weszłyśmy do łazienki i – klops. Pan nie powiedział, z której strony zacząć. Od czegóż mam jednak tatę? Chciałam go poprosić, żeby przyjechał nam pomóc, ale Gaba nie pozwoliła. Próbowałam ją przekonać: że mieszka blisko, ma po drodze z pracy i lubi takie akcje. Nic z tego. Nie. No dobra, nie to nie. W takim razie tylko zadzwonię i pogadam. „Iza, ale jakim cudem on ci to wytłumaczy przez telefon? Przecież musiałby tu być i to widzieć!” „Nie bój się. Daj nam szansę. On mnie zna nie od dziś”. „Miś, posłuchaj. Wyobraź sobie, że układasz linoleum w łazience. Łazienka ma wymiary pi razy oko 2x2, a wykładzina jest ucięta z zapasem, 2,5x2,5. Wszystkie ściany są krzywe, a na podłodze są stare, również krzywe kafelki. I teraz skup się. Idę z ruchem wskazówek zegara. Na jednej ścianie masz drzwi, a w rogu dwie rury od ciepłej wody wchodzące w podłogę. Na drugiej ścianie jest kibel. Na trzeciej umywalka z nogą, a na czwartej wanna, pod wanną taka dziura na nogi. Z której strony byś zaczął?”

„A gdzie ty układasz tę wykładzinę?” – zapytał ciekawsko ojciec. „U Gabrysi”. „Ale gdzie ta Gabrysia mieszka?” „Na Broniewskiego”. „Aha. No to tam faktycznie może być krzywo, bo to jest sztuka budowlana lat siedemdziesiątych. A jakiegoś chłopa nie macie?” „To ma być niespodzianka dla chłopa. Mamy trzy godziny”. „Aha. To może być trochę mało. A czym chcecie ciąć?” „Nożem do tapet. Tak nam Pan w sklepie doradził”. „Rozumiem. To powiedz jeszcze raz – jak te ściany idą?” Powtarzam powoli, spokojnie. Oczy słuchającej tej rozmowy Gabrysi robią się większe i większe. Siedzimy w tej łazience na podłodze, między nami rulon wykładziny. Wypełniamy całą przestrzeń, a rulon nawet wystaje. „Aha. No to wiesz…. Ja bym chyba zaczął od tych rur. Bo wtedy przećwiczycie docinanie na małym kawałku, a potem zabierzecie się za większe dziury”. „Dobra. A co z kiblem? Mamy go odkręcić?” „A gdzie jest odpływ? W podłodze, czy w ścianie?” „W ścianie”. „W takim razie jeśli odkręcicie, to istnieje niebezpieczeństwo, że… wiesz jakie? Pomyśl!” „Się wyleje?” „Ano właśnie. Może się zdarzyć, że utoniecie w gównie sąsiada. Musisz chyba przeciąć od tyłu, a potem zrobić kółeczko wokół podstawy muszli. Nie będzie to najpiękniej…”. „No właśnie… A nie da się jakoś zatrzymać tego gówna i zatkać rury?” „Nie radziłbym próbować. Czym grozi – już Ci powiedziałem, dalej wasza sprawa, duże dziewczynki jesteście”.

Czy należy uznać, że tym razem próbowałam uwieść własnego ojca? Nie. Poprosiłam go o pomoc, a on mi jej udzielił. Skutecznie. Nie zastanawiał się nad sensem moich poczynań. Znał mnie wszak od 24 lat i zdążył się przyzwyczaić, że nie zawsze rozumie, o co chodzi w tym, co robię. Na trzeźwo również płatałam niezłe figle, a z mojego pierwszego życia czerpałam łapczywie, garściami i większość wariackich pomysłów wprowadzałam w czyn. Nie próbował zrozumieć. Był obok i kochał, jak umiał. Czy wobec faktu, że umknęła mu moja kilkumiesięczna i nieomal śmiertelna depresja, można by oczekiwać, że zauważy hipomanię? Nie. Nie, nie i jeszcze raz nie. Ogórki nie śpiewają. Ale oczy Gabrysi były duże i bardzo okrągłe.

Takie urywane, fragmentaryczne te wspomnienia. Wszystko można by zbić i powiedzieć, że wyolbrzymiam. Że każdy ma kiedyś głupawkę i każdy potrafi nieświadomie uwodzić oraz zapalić się do układania wykładziny. Właśnie dlatego tak trudno diagnozuje się II typ ChAD. A raczej: wszystko, co nie jest tym, co kiedyś uważano za I typ.

Można nawet pytać, czy półdniowe odpały w depresyjnym otoczeniu, a już tym bardziej bez niego, w ogóle da się podciągnąć pod kategorię hipomanii. Doskonałej książki profesora Rybakowskiego wówczas nie było. Pilnie studiowana przeze mnie w pierwszych latach przygody na biegunach książeczka państwa Papolosów [komu do cholery ją pożyczyłam?] tego nie przewidywała i dlatego ja również nie. Anglojęzycznej literatury fachowej [może ktoś chce mi sprezentować to drugie wydanie?] dla lekarzy wtedy jeszcze nie studiowałam, dość późno wpadłam na ten jakże zbawienny pomysł. "To chyba jednak był wtedy mix" - zwierzam się spotkanemu ostatnio psychiatrze. "Nie wiem, nie pamiętam, za mało danych". „Wie Pani, w sytuacji, gdy nikt tak naprawdę nie wie, czym jest choroba dwubiegunowa, to porywanie się na próbę zdefiniowania, czym jest stan mieszany, wydaje mi się być czystą ezoteryką” – powiedział mi dr Piotr Świtaj i choć castingu na razie nie wygrał, to bardzo go za ten tekst polubiłam. Zaimponował mi. Bo ja tak naprawdę również wolę inne wytłumaczenie. To było i jest kuriozum o nazwie „Iza”. Tylko i aż. W tę rubryczkę mieszczę się idealnie.

„I ty naprawdę masz dzisiaj doła?” – dopytuje Gaba znad pamiętnej wykładziny. Pan nie do końca dobrze nam doradził, może jednak nie znał się na tym tak dobrze, jak mi się wydawało. Nieopatrznie kupiłyśmy wariant przemysłowy, a on zapewnił, że będzie porządna i długo wytrzyma. Porządna może i była, ale ciąć ją nożem do tapet wcale nie było łatwo. Koniec końców jednak się poddałyśmy. To znaczy: Gabrysia wyprowadziła mnie z łazienki siłą, bo ja chciałam bawić się dalej i nie mogłam zrozumieć, dlaczego ona już nie chce. Wykładzinę ostatecznie położył Szymon i wcale nie zrobił tego równiej. Przy następnej wizycie nie omieszkałam sprawdzić. Co się uśmiał z babskiej inicjatywy – to jego. Co ja się nacieszyłam – to moje. „No. Dopóki nie zadzwoniłaś, cały dzień przeleżałam rycząc i patrząc w sufit, a potem ledwo się odskrobałam od łóżka... Wiesz, nie miałam siły dojść do samochodu, po drodze dwa razy stawałam, żeby odpocząć, a przecież stałaś przed blokiem. Ja już nie mogę, Gaba, już nie mogę. Teraz z tobą jakoś raźniej, ale na co dzień jest upiornie. Leżę i czekam, aż dzień się skończy” – odpowiadam zgodnie z prawdą, becząc jak krokodyl nad kieliszkiem wina. I każdy normalny człowiek daje się na to nabrać. Ze mną na czele i z moją osobistą panią doktór, specjalistą psychiatrą, włącznie.

teoria względności

2011-02-11T19:48:00.001+01:00

"Czasami jest to Statek, ale częściej jest to Katastrofa. To wszystko zależy" - przypomniał mi przed chwilą mój ulubiony Miś.

czarny lew

2011-02-06T17:54:00.000+01:00

Posłuchaj – kiedyś,
kiedyś, kiedyś raz
był sobie czarny,
czarny, czarny, czarny las
i tam wśród czarnych, czarnych, czarnych drzew
żył sobie czarny, czarny, czarny lew.
Jak czarna fala
była grzywa tego lwa,
a jego oczy
jak płomienie czarne dwa.
A kiedy stąpał
po odłamkach czarnych skał,
to nawet groźny słoń
na widok jego drżał.
A gdy na ziemię
padał jego cień,
za czarne chmury przestraszony krył się dzień
i mrok zapadał,
i ucichał ptaków śpiew.
Lecz tak naprawdę –
TO BYŁ BARDZO DOBRY LEW.
I pewnej nocy –
możecie wierzyć albo nie –
być może, czarny lew
odwiedzi cię we śnie
i głowę skłoni, byś na grzbiecie jego siadł,
i pomknie z tobą
przez uśpiony nocny świat,
ponad lasami
i dachami śpiących miast
ponad chmurami,
tam gdzie roje sennych gwiazd,
gdzie cały w blasku
księżycowy stoi las…

(Danuta Wawiłow)

O Przyjacielskim Poleceniu Poszukania Psychiatry

2011-02-05T18:36:00.001+01:00

Na okoliczność pewnego spotkania grzebię sobie ostatnio do upojenia w psychiatrycznych wspomnieniach. Do niektórych mocno się uśmiecham, choć jest to uśmiech zaprawiony... bo ja wiem? Melancholią? Szczyptą goryczy dla podkreślenia smaku?

* * *

Zadaję sobie pytanie: kto wyłapał moją pierwszą hipomanię, tudzież maniakalne elementy pierwszego mixa? Kuba. Kuba, przyjaciel Szymona. W grudniu 2003, dokładniej – 26 grudnia. Na trzy i pół roku przed przymiarką do diagnozy pt ChAD.

Gaba i Szymon mieszkali wtedy na Piaskach, blisko mnie. Gabrysia była jedyną osobą, z którą w tym depresyjnym mroku nie zerwałam kontaktu. W drugi dzień Świąt zaprosili znajomych na bigos, mnie też. Jak to się stało, że poszłam, mimo tego, że mieli tam być obcy ludzie – nie wiem. Wiem, że wolałam być z Gabą niż z moją rodziną, bo przy Gabie nie musiałam udawać, więc pewnie dlatego. Dowlokłam się przestraszona resztką sił. Ludzie już byli. Mój niezawodny mechanizm zadziałał od razu: adrenalina natychmiast przełączyła mnie w tryb maniakalny. Żartowałam sobie i brylowałam w towarzystwie, sama się sobie dziwiąc. Ja żyję? Po raz pierwszy od wielu, wielu miesięcy bawiłam się świetnie i dokazywałam jak koza. W pewnej chwili przypomniała mi się zabawa z liceum: chodzi o to, by porozumiewać się wyłącznie słowami na P.

Patrzyli na mnie nieufnie, ale sugestywnie zademonstrowałam i po paru próbach udało mi się wszystkich w to wciągnąć. Radochy było co niemiara, bo to fajna zabawa. Po Prawdzie Potrzeba Pomyślunku, Pierwsze Próby Poniekąd Potrafią Potrwać. Potem Prościej. Pierwszorzędna Przyjemność! Bawiliśmy się Przednio, dopóki się nie znudziło. Tzn. wszystkim się znudziło – poza mną.

Temat rozmowy się zmienił, ludzie gadali normalnie, a ja nie mogłam Przestać. Nagle wszystko układało się w Piękne Prawdziwie Przemyślane Przezabawne Powiedzonka. No więc oni rozmawiali, ja miałam głupawkę, Powoli Pożerałam Przyrządzone Przez Pracowitych Przyjaciół Potrawy Pokwikując Pojedynczo Przy Przepysznym Posiłku. Gaba Patrzyła na mnie zadziwiona i zdezorientowana, ale chyba cieszyła się moim wreszcie dobrym humorem. W pewnej chwili, między jednym żydowskim dowcipem a drugim, Szymon opowiedział historię o Pewnej Psychicznie Potrąconej Pacjentce, która przyszła do jego mamy mówiąc wierszem. A mama jej na to – „Poproszę Prozą”. Z sekwencji kolejnych dwóch P roześmieli się wszyscy, tym bardziej, że żart był niezamierzony. Ja już ze śmiechu Płakałam. Kuba spojrzał na mnie badawczo. Coś mu na to spojrzenie odpowiedziałam. Typu, bo ja wiem – „Porządny Psychiatra Przemyślnie Potrafi Przewidzieć Potrzebny Paragraf”. Spojrzał na mnie jeszcze raz. „Iza! Może ja cię skontaktuję z Mamą Szymona???”. Jak można sobie wyobrazić, tego było już za wiele. Winem, które akurat piłam, zachłystnęłam się dość skutecznie, opluwając siebie i wszystko wokół. Resztką refleksu uratowałam kieliszek. Gaba prawie udławiła się sałatką, a garnek z bigosem o mało co nie wypadł z rąk zataczającego się z radości Szymona. Roześmiali się oczywiście wszyscy, ale dla nich był to komizm czysto sytuacyjny. Za to co myśmy się troje podławili, to nasze. Nie pamiętam już, które uspokoiło się pierwsze i zapewniło Kubę, że chwilowo nie ma takiej Potrzeby.

A to, o ironio losu, wcale nie była prawda. Potrzeba była. Gdy parę lat później, patrząc wstecz i szukając w pamięci maniakalnych wybryków, przypomniałam sobie ten bigos – usiadłam z wrażenia. Poraziło mnie. Twarz Kuby stanęła mi przed oczami, jakby to było wczoraj. Widziałam ją. Jego propozycję wszyscy odebrali jak dobry dowcip. Ale to wcale a wcale nie był dowcip. To było bardzo nieporadnie maskowane dowcipem totalne zdezorientowanie: on wyraźnie czuł, że coś nie gra. Nie wiedział tylko co i nie potrafił ubrać tego w słowa. Skąd miał wiedzieć i potrafić?

Mina Kuby i ton jego głosu mówiły jednoznacznie: „Dziewczyno! O co biega? Coś tu jest mocno nie tak! Coś śmierdzi!”. Pamiętam tę minę, pamiętam jego spojrzenie, pamiętam głos, jakim to powiedział. Pamiętam też bardzo dobrze, jak się zachowywałam. Kuba miał rację. Prawdziwie Podówczas Potrzebowałam Pomocy Przytomnego Psychiatry. Polecona Pani Pięknie Podpadała Pod Poszukiwany Profil. Podkarmiała Pacjentkę Pieczołowicie Przepisywanymi Psychotropami Poniekąd Pomijając Przy Profesjonalnym Postępowaniu Poważne Przesłanki. Ponieważ Psychiczne Pomieszanie Potrafi Porządnie Pomylić. No i tak dalej – można sobie przetestować tę zabawę, jest naprawdę dobra ;-)

PS Zagadka:

1) Co poeta miał na myśli pytając "Posiadasz Pan Potrzebny Przekręcacz?"

2) Kto, gdzie i jakich okolicznościach był tymże poetą? [obawiam się, że na ostatnie pytanie w pełni odpowiedzieć może tylko jedna z czytelniczek bloga, pod warunkiem, że pamięta]

skok przez barana

2011-02-01T16:31:00.000+01:00

Reminiscencji z lekcji francuskiego odsłona druga. Czytanko-słuchanka o noworocznych Resolutions. Wśród nich takie: Me mettre a la gym, a la muscu, au roller, au rock acrobatique, au foot a la tele, aux flechettes, a saute-mouton... "A co to jest to saute-mouton?" - pyta pilna uczennica; uczniowie mają wszak dar do pytania o to, czego nauczyciel nie wie. Pytam wujka googla, a on na to tak:

Znaczenie pt "zabawa polegająca na przeskakiwaniu przez człowieka jak przez kozła" zrozumiałam. To się nazywa po polsku jakoś? Wujek G wypluwa też jakieś zdjęcia sportów wodnych, ale nie jestem w stanie rozstrzygnąć ani o co tak naprawdę chodzi, ani - czy uprawia się ten sport gdzieś poza Montrealem, ani - na wypadek, gdyby tak było - którą z opcji autor podręcznika miał na myśli. Any ideas?

Panna Emilia Na Biegunach

2011-01-31T16:32:00.001+01:00

Sięgnęłam dwa dni temu po tomik poezji. Niejaki Skimbleshanks przywiózł mi go ze sobą w swej pierwszej podróży na koniec świata. Serwetka z samolotu wskazuje taki wiersz:

Mózg – rozleglejszy jest niż Niebo –
Bo zmierz je – co do cala –
Ujrzysz, że w Mózgu się pomieści
I Pan – i Przestrzeń cała –

Mózg – bezdenniejszy jest niż Morze –
Bo zgłęb je – co do joty –
Ujrzysz, że Mózg Ocean wchłonie
Jak Gąbka – Wiadro wody –

Mózg ma dokładnie ciężar Boga –
Bo zważ ich – co do grama –
A Waga z Wagą – jak Litera
Z Głoską – będzie tożsama –

Jak na dziecko epoki przystało, jedną ręką przepisuję, a drugą wklepuję w wyszukiwarkę: „Emily Dickinson bipolar”. Wujek Google potwierdza moją intuicję, nie raz, nie dwa, nie trzy. Choćby tak: „American Journal of Psychiatry”, 2001, 158: Emily Dickinson revisited: a study of periodicity in her work. Ehhh. Obracam się w znamienitym towarzystwie, ot i co: obcięte uszy, kulki w łeb. Wiem to nie od dziś.

Wracam do książeczki z dni mojej pierwszej miłości. W serwetce trzy suszone kwiatki; łezka się w oku kręci. Księga raju? Patrzę ciekawsko na stronę obok. Wątek ten sam:

Nie trzeba być Komnatą – aby w nas straszyło –
Lub nawiedzonym Domem –
Nie ma Wnętrz straszniejszych niż Mózgu
Korytarze kryjomu –

Ileż bezpieczniej – o Północy
Ujrzeć Upiora przed sobą –
Niż spojrzeć w twarz własnym – wewnętrznym –
Pustkom i chłodom.

Prościej gnać przez widmowe Opactwo,
Gdy hurgot Głazów nas goni –
Niż stanąć ze sobą do walki –
Bez broni –

Własne Ja – gdy się zaczai
Za Samym Sobą –
Przerazi bardziej niż Morderca
W pokoju obok.

Ciało – wyciąga Rewolwer –
Drzwi ryglują trzęsące się ręce –
Przeoczając potężniejsze Widmo
Lub nawet Więcej –

Za kobiety odpowiada Barańczak.
Czy wierne - nie sprawdzam, może ktoś inny wygoogla.
A piękne? Mnie poruszają. Obie.

wykopki z końca świata

2011-01-14T00:29:00.001+01:00

Odnalezione w czeluściach komputera. Rzecz działa się w styczniu AD 2005:

Poszłam gdzieś, gdzie jest sieć odebrać maila. Żeby zobaczyć gromy od profesora znudzonego już moim ściemnianiem. Tam było dużo, dużo ludzi, a mail od profesora faktycznie na mnie w skrzyni czekał. Profesor przysłał maila zatytułowanego po polsku - brakuje jednej pracy. Treść też była po polsku, z wyjątkiem grzecznościowych formułek:

cara iza,
gratulacje :) :) :) :)
brakuje tylko jednej pracy
mam nadzieję dostać ją po południu
cumprimentos
F.C.

Zszokowana odpisałam profesorowi: "tak oczywiście" i pobiegłam tworzyć. A potem... spojrzałam błędnym wzrokiem dookoła, zlokalizowałam siebie (w łóżku), komputer (przed głową), skrzynkę mailową (pustą) i pomyślałam sobie: łeeeee. A przez moment było tak pięknie :)

bo wybrzydzał się kiep na harmonii mdły jęk

2011-01-11T12:36:00.001+01:00

W ramach przerywnika muzycznego pamiątka po wczorajszym francuskim z panią Moniką. Żeby nie było, że ja mogę tylko o psychiatrach, choć to akurat przez ostatni miesiąc nie jest tak dalekie od prawdy. Podkład muzyczny, a pod spodem - kobieta. Piękna czy wierna? A raczej: czy piękna?

Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam,
Marynarze od lat pieśni swe nucą tam.
Jest jak świat wielki port, marynarze w nim śpią,
Jak daleki śpi fiord, zanim świt zbudzi go.

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui chantent
Les rêves qui les hantent
Au large d'Amsterdam
Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui dorment
Comme des oriflammes
Le long des berges mornes

Jest port wielki jak świat, marynarze w nim mrą,
Umierają co świt, pijąc piwo i klnąc.
Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam,
Marynarze od lat nowi rodzą się tam.

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui meurent
Pleins de bière et de drames
Aux premières lueurs
Mais dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui naissent
Dans la chaleur épaisse
Des langueurs océanes

Marynarze od lat złażą tam ze swych łajb,
Obrus wielki jak świat czeka ich w każdej z knajp.
Obnażają swe kły skłonne wgryźć się w tę noc,
W tłuste podbrzusza ryb, w spasły księżyc i w los.

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui mangent
Sur des nappes trop blanches
Des poissons ruisselants
Ils vous montrent des dents
A croquer la fortune
A décroisser la Lune
A bouffer des haubans

Do łapczywych ich łap wszystko wpada na żer,
Tłuszcz skapuje kap, kap, z rybich wątrób i serc.
Potem pijani w sztok w mrok odchodzą gdzieś,
A z bebechów ich wkrąg płynie czkawka i śmiech.

Et ça sent la morue
Jusque dans le coeur des frites
Que leurs grosses mains invitent
A revenir en plus
Puis se lèvent en riant
Dans un bruit de tempête
Referment leur braguette
Et sortent en rotant

Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam,
Marynarze od lat tańce swe tańczą tam.
Lubią to bez dwóch zdań, lubią to bez zdań dwóch,
Gdy o brzuchy swych pań ocierają swój brzuch.

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui dansent
En se frottant la panse
Sur la panse des femmes
Et ils tournent et ils dansent
Comme des soleils crachés
Dans le son déchiré
D'un accordéon rance

Potem buch kogoś w łeb, aż na dwoje mu pękł,
Bo wybrzydzał się kiep na harmonii mdły jęk.
Akordeon też już wydał ostatni dech,
I znów obrus i tłuszcz, i znów czkawka i śmiech.

Ils se tordent le cou
Pour mieux s'entendre rire
Jusqu'à ce que tout à coup
L'accordéon expire
Alors le geste grave
Alors le regard fière
Ils ramènent leur batave
Jusqu'en pleine lumière

Jest port wielki jak świat, co się zwie Amsterdam,
Marynarze od lat zdrowie pań piją tam.
Pań tych zdrowie co noc piją w grudzień, czy w maj,
Które za złota trzos otwierają im raj.

Dans le port d'Amsterdam
Y a des marins qui boivent
Et qui boivent et reboivent
Et qui reboivent encore
Ils boivent à la santé
Des putains d'Amsterdam
De Hambourg et d'ailleurs
Enfin ils boivent aux dames
Qui leur donnent leur joli corps
Qui leur donnent leur vertu

A gin, wódka i grog, a grog, wódka i gin
Rozpalają im wzrok, skrzydeł przydają im.
Żeby na skrzydłach tych mogli wzlecieć, hen, tam,
Skąd się smarka na świat i na port Amsterdam.

...Pour une pièce en or
Et quand ils ont bien bu
Se plantent le nez au ciel
Se mouchent dans les étoiles
Et ils pissent comme je pleure
Sur les femmes infidèles
Dans le port d'Amsterdam
Dans le port d'Amsterdam.

Hm? Ktoś się zmierzy z Młynarskim i pokusi o wariant alternatywny?

wanted (2): jedna bramka

2011-01-11T00:22:00.000+01:00

Choć w międzyczasie wywiązała się istotna dyskusja na metapoziomie, do której jeszcze jednym długim postem wrócić planuję, postanawiam jednak powiesić kolejne odcinki. Nawet gdy myślę o kompromisach wszelakich i zakładam, że na jakiś trzeba będzie pójść, treść mojego listu jest mi bliska i wciąż wydaje się istotna. Wszak marzenia też są częścią życia. Można się więc rzucać do komentowania ;-)

Szukam lekarza, który będzie moim sprzymierzeńcem i przewodnikiem w procesie zdrowienia.

Który zrozumie, że ja chcę wyzdrowieć i dla którego posługiwanie się kategorią zdrowia w odniesieniu do choroby psychicznej, a może również i innych przewlekłych chorób, nie będzie ani bluźnierstwem, ani świętą naiwnością. Chcę być zdrowa – na lekach czy bez nich. Wiem już, że są ludzie, którzy żyją z MD bez leków i mają się dobrze, i nikt mi nie wmówi, że ich nie ma albo że nie jest ich wielu. Może tak, może nie – nie wiemy, bo nie potrzebując recepty nie chodzą do lekarzy i Wielki Brat nie może ich policzyć. Wiem też, że ci, którzy biorą leki, dzielą się na zdrowych i chorych; niewiele ma to wspólnego z ilością piguł i tylko trochę z częstotliwością nawrotów, podobnie jak to, czy szklanka jest częściowo pusta, czy częściowo pełna, nie zależy wyłącznie od tego, ile wody do niej nalejemy, choć jakaś woda być w niej musi.

Nachorowałam się już 8 lat i wciąż nie widzę końca. Niechętnie przyjmuję, że być może czeka mnie jeszcze trochę, choć jestem już bardzo zmęczona i trudno mi to zaakceptować. Trudno na to „trochę” znaleźć siły, bo te już dawno się wyczerpały. Staram się wierzyć, że to wciąż tylko zima i przyznać rację Arnhild, że gdyby wiosna nadeszła w styczniu / to nastałby potem smutny czerwiec / ze zwiędłymi różami / pod zmęczonym niebem. Tak. Jestem chora. Stale i wciąż. I mam tego stanu serdecznie dość. Zagryzam zęby. Arnhild jest wszak w kwestiach zdrowienia wiarygodna, może mogę jej zaufać. Każda zima kiedyś się kończy, nawet ta najbardziej sroga. W to chcę wierzyć i wiem, że gdy stracę tę wiarę – umrę. Szukam lekarza, który zrozumie, że mimo tego pioruńskiego zmęczenia moim celem nie jest bycie mniej chorą. Że ja do takiego celu w ogóle nie chcę iść. Nie ten charakter, nie ten temperament, nie te priorytety. Być może niektórych to przekonuje, mnie nie. Jeśli tak, to wolę od razu zawrócić. Może wciąż za mało pokory, choć mam jej już po stokroć więcej niż na początku tej bardzo wyboistej drogi? Ale to właśnie podskórny brak pokory pozwolił mi się podnieść i zobaczyć światło; głęboko wierzę w to, że to on może mnie ocalić.

Wiem, że nikt nie może mi obiecać zdrowia i od nikogo takiej obietnicy nie oczekuję. Ale dlaczego psychiatryczny (a może w ogóle medyczny) mainstream uważa, że w imię nauki można bezkarnie odbierać nadzieję? „Za 10 lat będzie pani zdrowa” zakrawa na wróżenie z fusów, z którym szanujący się lekarz nie chce mieć nic wspólnego, za to „za 10 lat nadal będzie pani chora” ma być prawdą objawioną i przejawem naukowej mądrości? Ciekawe. Nawet jeśli dodamy „…choć może objawy nie będą dawały się we znaki”, to nadal się nie klei. Takie same fusy, tylko lepiej wymieszane. A może za 10 lat zgaśnie słońce? Nie chcę, żeby mój lekarz wróżył z fusów, niezależnie od treści tych wróżb. Chcę, by miał w sobie wewnętrzny spokój, uśmiech i pokorę wobec świata i stworzenia, wobec niepowtarzalności i nieprzewidywalności człowieka. Cichy zachwyt i dużo, dużo mocnej wiary. Osadzonej w rzeczywistości, nie oderwanej od niej. By nie uzurpował sobie roli Pana Boga, ale i nie zadowalał się rolą urzędnika.

Na całe szczęście za silna już jestem, za mądra, by raz złowioną nadzieję pozwolić sobie odebrać, choćby trzeba było wiosłować pod prąd i otwarcie, uparcie przeciwstawiać się mainstreamowi. Chcę wierzyć, chcę iść za nadzieją – to wiem. Ale jestem też krucha; gdybym nie była, nie byłabym chora i nie szukałabym pomocy. Potrzebuję, żeby w chwilach słabości mój lekarz mnie wspierał. Przypominał mi o tej nadziei, gdy mi się zgubi, bym nie musiała po nią nieustannie zawracać i na nowo jej szukać. Żeby wierzył razem ze mną, a czasem za mnie, bo gdzie dwóch lub trzech... I autentycznie wierzył, a nie udawał, że wierzy i kiwał głową dla zasady, ot, taka sobie nieszkodliwa fanaberia. Więź pacjenta z lekarzem jest zbyt silna, by opierać ją wyłącznie na słowach. Potrzebuję jego szczerej wiary, wiary mocniejszej niż moja, by moja mogła przy niej wzrastać.

Potrzebuję tej wiary również dla spójności procesu terapeutycznego. Jeśli osoba, która przepisuje mi leki, uważa, że mogę być tylko mniej lub bardziej chora, a ja nie podzielam tej perspektywy, to ciężko mi jest oddzielić jej niewiarę od mojej wiary, za niewiarę grzecznie podziękować, a piguły przyjąć z wdzięcznością jako cenną pomoc w wędrówce ku zdrowiu. A przecież potrzebuję tej pomocy. Taki rozdział może i byłby właściwy, dorosły, dojrzały, ale – jest bardzo trudny. Nie mam władzy nad nieświadomością. Sądzę, że gdybym potrafiła przeskoczyć tę poprzeczkę, już dawno byłabym zdrowa. Póki co efekt jest taki, że nie lubię tych piguł tak samo, jak myśli o tym, że na pewno nie wyzdrowieję, a to, że ich nie lubię, nie pomaga im działać. To, że nie działają, odbiera nadzieję i koło się zamyka, a mainstream rozkłada ręce: tak widać musi być, w tej bajce zdrowia nie ma.

(c.d.n.)

dla Mi o kompromisie

2011-01-02T04:17:00.003+01:00

„Szarpałaś się ze mną, teraz szarpiesz się z K., obawiam się, ze będziesz szarpać się z każdym, kogo spotkasz” – powiedziała do mnie w czwartek moja ex pani doktór, do której przyszłam po radę w wiadomej kwestii. Mistrzyni wrednych pytań i celnych szpilek. Odpowiadam jej. Niniejszym, tu [tzn. odpowiadam na innej kartce, ale tu przeklejam]. Szarpanie z drem K. odkładam na bok, ma zupełnie inną naturę, choć podobne przyczyny, nie spekuluję też na temat przyszłości. Jest to opowieść o relacji z lekarzem, która była bardzo, bardzo trudna, a jednak bardzo dobra. Metafora kompromisu, o który w komentarzu pod poprzednim postem zapytała mnie Prawie_mała_Mi.

Tak, szarpałam się. Jak dziecko, chore, przerażone dziecko z wysoką gorączką. Byłam tylko i aż chorym i przerażonym dzieckiem, gorączka czasem spadała, a czasem rosła. Strach był constans, choć przybierał różne oblicza. Choroba była constans, choć przecież polega na tym, że constans w niej nie ma. Była więc constans brakiem constans, z trzema prawie trzymiesięcznymi przerwami na kawę na przestrzeni pięciu i pół roku, a z dzisiejszej perspektywy – na przestrzeni ośmiu lat. Miotałam się i w tej permanentnej gorączce nie słyszałam życzliwych, nie raz powtarzanych ostrzeżeń: „Pani Izo, Irena to mocny przeciwnik. Nie należy pchać się między ostrza potężnych szermierzy”. Mój strach był silniejszy i zagłuszał dobre rady.

Był to strach przed chorobą, strach przed zagubieniem, strach przed ciemnością, strach przed niepewnością, strach przed niewiadomą, strach przed przyszłością, strach przed porażką, strach przed bólem, strach przed cierpieniem, strach przed utratą kontroli, strach przed bliskością, strach przed zaufaniem, strach przed nadużyciem, strach przed skosem, bo rodzi ryzyko nadużycia, strach przed mrokiem depresji, strach przed samobójstwem, strach przed konsekwencjami maniakalnych wybryków, strach przed każdą wizytą u Pani, strach przed dostaniem po głowie, strach przed Pani krzywą miną, strach przed tym, że Pani nie usłyszy, strach przed tym, że Pani usłyszy, strach przed rozczarowaniem, strach przed utratą złudzeń, strach przed życiem, strach przed odpowiedzialnością, strach przed obłędem, strach przed wariatkowem, strach przed tym, że podzielę los mojej dwubiegunowej ciotki-samobójczyni, o której nie wiedziałam, że była dwubiegunowa, a teraz wiem, strach przed odrzuceniem, strach przed lekami, strach przed skutkami ubocznymi leków, strach przed tym, że leki nie zadziałają, strach przed tym, że zadziałają i trzeba będzie zmierzyć się z życiem, strach przed manią, strach przed utratą manii, strach przed zależnością, strach przed słabością, strach przed Pani siłą, strach przed tym, że utracę moje pięć minut, strach…………………………

Ja chyba mogłabym jeszcze długo wymieniać i każdy z wymienionych przeze mnie strachów jest autentyczny. Ze znakomitą większością z nich borykam się nadal, choć ponazywałam je już i trochę oswoiłam i dalej grzecznie oram w nich na terapii i stawiam im czoła w życiu. I w międzyczasie trochę dorosłam. Ale nadal jestem chora i nadal mam gorączkę. Na miłość boską. Jak może Pani oczekiwać, że bojąc się tego wszystkiego na dwubiegunowej szybkiej karuzeli będę ufna, spokojna i nie szarpnę????????????????? W tej relacji od tego Pani jest, by wytrzymać moje szarpanie.

Dalej. „Szarpanie się z kimś” nigdy nie jest jednostronne. Szarpałyśmy się obie, symetrycznie, bo akcja rodzi reakcję, i jeśli miałyśmy utrzymać względny pion, to im bardziej szarpałam ja, tym bardziej Pani musiała odszarpnąć, i vice versa. Problem jajka i kury jest nierozstrzygalny i nieistotny, ale wkurza mnie powiedzenie „szarpałaś się ze mną”. Taaaaak. Ja się szarpałam, Pani była niewzruszona jak skała, a dzieci znajduje się w kapuście. Niech Pani choć raz weźmie odpowiedzialność za swoje tylko i aż człowieczeństwo, przyzna się do niedoskonałości i powie „szarpaŁYŚMY się”. Może być z ciągiem dalszym: „…ty, bo się bałaś, a ja, bo wobec ogromu twojego strachu trudno było mi jednocześnie trzymać cię za rękę i się o ciebie nie obijać. Jeśli cię poturbowałam, to tylko dlatego, że próbowałam chronić cię przed upadkiem. Czasem się nie udało, ale starałam się najlepiej, jak umiałam”.

Był to grząski teren i trudne warunki atmosferyczne. Gdy dwie osoby próbują iść ramię w ramię w deszczu po błocie, obie są uparte, jedna do tego bardzo się boi, miota jak przerażone zwierzątko, a przy tym wisi na huśtawce rzucającej ją w górę i w dół, a druga próbuje ją podtrzymywać – to uniknąć szarpania można było co najwyżej zalegając w błocie. A my szłyśmy. Szłyśmy jakoś do przodu i przecież o to właśnie chodziło, nawet jeśli była to droga do Wrocławia przez Szczecin, a do „celu”, czyli kolejnego etapu mojej drogi, na którym towarzyszy mi inny przewodnik, dotarłam upaćkana błotem, wykończona, posiniaczona i z paroma dużymi ranami. Ale doszłam. Widać inaczej się nie dało.

We wspólnej wędrówce przez mrok i deszcz obie się potykałyśmy i przewracałyśmy, a jednak to Pani miała latarkę i trzymała mapę, choć nie zawsze umiała ją czytać, i to Pani oferowała mi swoje ramię: nawet jeśli i ono się chwiało, to i tak było mocniejsze i stabilniejsze od mojego. Pewnie wiele razy uchroniło mnie przed upadkiem, ale również od czasu do czasu pociągnęło w błoto. Nie zważę, czego było więcej, po pierwsze, bo niemożliwe, a po drugie, bo w tej chwili bez znaczenia. Tym, co pomagało iść, było nie tylko to ramię i bolesne wyciąganie kolców z poranionych stóp, lecz także, a może przede wszystkim, Pani zwyczajna milcząca obecność w którejkolwiek ze swych licznych ról.

Co nie znaczy, że miałabym coś przeciwko temu, żeby następne etapy drogi były ociupinę mniej bolesne, teren mniej grząski, a przewodnik, o którego się obijam, nieco mniej kanciasty. Rozglądam się, czy jest na to szansa, ot i co. W jednej osobie. Może nie ma. Ale jeszcze przez chwilę nie chcę tracić wiary.

wysłuchawszy dezyderat...

2010-12-30T20:47:00.002+01:00

...pt czytelników zdjęłam nadmiar literek i będę je teraz grzecznie dawkować ;-)

wanted (1): tego samego gatunku

2010-12-28T00:20:00.004+01:00

Szukam lekarza, który chciałby mnie leczyć.

Mnie, jednostkę ludzką, a nie jednostkę chorobową, z którą do niego przychodzę, bo to ja przychodzę z ową jednostką, a nie jednostka ze mną. Dla którego będę Izą B., wiosen (niestety już) 30, oczy piwne, na głowie pokręcone, w głowie wciąż pstro. Znaki szczególne: zmęczona, smutna, w życiu pusto, zmęczona, bardzo zmęczona. Mimo tego uparcie nie chcę być okazem gatunku F31 – bo nie znam takiego gatunku ani ja, ani Międzynarodowy Kodeks Nomenklatury Zoologicznej. Jeśli już do jakiegoś gatunku należę, to jest on ten sam po obu stronach biurka i nazywa się homo sapiens, co do członu sapiens zachodzą czasem wątpliwości. Nie chcę też być moim peselem, moim numerem dowodu, moim adresem czy telefonem, listą zażywanych przeze mnie specyfików i inwentarzem moich prób samobójczych. Szukam lekarza, dla którego moja jednostkowość będzie nadrzędna wobec każdej klasyfikacji gatunkowej, z tabelkami DSM i ICD na czele, a moja osoba i moja historia w procesie leczenia ważniejsza od teczki z dokumentacją. Nie lubię być teczką. Mam na imię Iza.

(c.d.n.)

siedem lat i pięć protekcji

2010-12-28T00:15:00.003+01:00

Moją przygodę z psychiatryczną służbą zdrowia zaczęłam jesienią roku 2003. Będzie siedem lat, już ponad, a przygodzie z depresją/chad za chwilę stuknie lat osiem. Długo. Wychowała mnie pani Irena, o której już kiedyś w blogu na biegunach opowiadałam. Wyfrunąwszy spod jej skrzydeł od dwóch lat leczę się w PZP przy IPiN, czyli miejscu, w którym teoretycznie rzecz biorąc znaleźć powinnam najbardziej fachową pomoc w Warszawie. W dodatku za darmo, czyli za pieniądze podatników. I poniekąd tę fachową pomoc znajduję - byłabym nieuczciwa twierdząc, że nie. Tyle, że... nieco rozmija się ona z moimi oczekiwaniami.

Do mojego obecnego lekarza trafiłam w sytuacji, nazwijmy to, emergency. Ze skierowaniem do psychiatryka w torebce i poważnym dylematem, czy aby z niego nie skorzystać i nie zamknąć się w tym przybytku na Święta i Nowy Rok. Zupełnie nie wiedziałam jednak, z czym to się je. Z czym się je szpital jakikolwiek, a wariatkowo w szczególności. Co to znaczy. Jak się to robi. Zadzwoniłam więc do najbliższej na moim horyzoncie osoby, która wiedzieć mogła. Bałam się, panicznie się bałam. Ciocia Bożenka była miła. Zaprowadziła do pani doktór. Też miłej. Pani doktór zadała parę pytań i zaprowadziła do pana doktora. Siwy, również wyglądał na miłego. Przekonywanie go, by mnie przyjął, było dość zabawne, lub może lepiej - tragikomiczne. No ale element komizmu niezaprzeczalnie był:

- Słuchaj, D. dała skierowanie. Ty musisz panią przyjąć!
- Muszę?
- No musisz. Pani ma pięć protekcji.
- Jakie pięć, jeśli widzę dwie?
- No pięć. Ja raz. Bożena dwa. D. trzy. Pani cztery. Ty pięć. Czyli nie masz wyjścia.

Pan pokiwał głową i się zgodził. Zapisał w kalendarzu, zapytał o ubezpieczenie, poinformował "ja to jestem urzędnik" i kazał przynieść rmuę. Nie wiedziałam wówczas, jak głęboka prawda kryła się w słowach, którymi mi się przedstawił..........

"Niech mu Pani da szansę" - powiedziała mi wówczas pani Marysia i poparła ją pani Irena. Przyznałam im rację. Może nie potrzebuję już serca, mam je wszak gdzie indziej. Może dobry, sprawny urzędnik wystarczy, jeśli właściwie przekłada papierki i wzorowo posługuje się procedurami? Wiele osób słysząc nazwisko bije czołem i zachwala. Z pewnością nie bezpodstawnie. Dałam sobie czas, dałam jemu czas. Coś zrobiliśmy, czegoś nie. Bilans nie jest na minusie, ale za bardzo na plusie również nie. Mam poczucie, że czas powoli się kończy i że pora szukać następnego gniazda.

* * *

"Stawia Pani wysoką poprzeczkę" - powiedziała refleksyjnie jedna z uczestniczek castingu. Taka, coby go pewnie wygrała, gdyby nie to, że sama się wycofała. "Może być trudno znaleźć kogoś, kto do niej doskoczy" - dodała. Zamyśliłam się. Tak, wiem. Ja to dobrze wiem. Tylko tak się złożyło, że przez pięć lat leczenia u pani Ireny zostałam przez nią rozpuszczona i nie potrafię zejść poniżej tego poziomu. Co więcej, zachłannie chciałabym wyżej, ponieważ urosłam i moje potrzeby również wydoroślały. Nie potrafię wyrzec się tego, do czego z takim trudem sama się pięłam, pod wiatr, po ciemku, przez tonę strachu, hektolitry łez, kilometry książek, wiele godzin psychoterapii. I nie widzę powodu, żeby to robić. Jest mi trochę smutno, że wśród osób, z którymi o tym rozmawiam, mało kto mnie rozumie i mało kto wspiera.

Siedem lat to wystarczająco dużo czasu, by samej chorując uważnie przyjrzeć się psychiatrii, psychiatrom i pacjentom psychiatrów, a w istocie szerzej - medycynie, lekarzom i pacjentom tych lekarzy. Na żywo, w internecie, w mediach, obserwując lekarzy moich i niemoich, różne modele chorowania i leczenia - przez siedem lat zdążyłam się dużo pozastanawiać i dojść do konkretnych wniosków. Zdążyłam przemyśleć i przedefiniować w sobie znaczenie i wartość relacji lekarz-pacjent oraz świadomie opowiedzieć się po stronie konkretnej filozofii zdrowia i choroby implikującej określony kształt procesu chorowania, zdrowienia i leczenia. Która u swych podstaw jest filozofią - człowieka.

Postanowiłam więc powalczyć. To nie jest ani łatwe, ani przyjemne i wbrew temu, co mi ktoś zasugerował, nie stanowi perwersyjnej formy rozrywki. To boli i kosztuje, a ja w imię wyższych celów zagryzam zęby. Traktuję ten casting jak inwestycję. Być może kiedyś się poddam, być może całkiem niedługo, ale na razie - wciąż szukam. Szukam lekarza. Moje siedmioletnie przemyślenia, które w ciągu ostatniego miesiąca mielę i mielę we wszystkie strony, składają się na list gończy w odcinkach. Będzie dużo, dużo czytania, jakoś wszak trzeba nadrobić roczne zaległości na blogu. Feedback mile widziany.

dodatkowo nie mogłam przy niej palić

2010-12-27T10:34:00.001+01:00

Jak jedni wiedzą, a inni nie, od pewnego czasu prowadzę casting na psychiatrę. Można się łatwo domyślić, że preselekcja odbywa się w internecie. Najbardziej lubię opatrzone zdjęciem rzeczowe notki napisane własnoręcznie przez potencjalnych kandydatów i wiszące na stronie poradni, w której przyjmują, wraz z lokalizacją i cennikiem - ale czasem takowych nie ma. Są za to portale typu "znanylekarz.pl", "porzadnylekarz.pl" czy "rankinglekarzy.pl", w których każdy może zamieścić opinię na temat danego specjalisty i przypisać mu odpowiednią liczbę gwiazdek. Potem jednym kliknięciem myszki można się z czyjąś opinią zgodzić lub nie (i nic nie stoi na przeszkodzie, żeby zgodzić się lub nie 50 razy pod rząd). Prawdę mówiąc przeczytawszy rzeczową notkę również lubię zajrzeć w takie miejsce, ale... obarczone jest to naturalnym ryzykiem. Ryzykiem oplucia monitora. Moje najnowsze wykopalisko:

Szczerze mówiąc w ogóle mi pani Magda nie pomogła. Miałam depresję, dobrała mi złe leki, nic się po nich nie zmieniło, w ogóle miałam wrażenie, że uważa mnie za czubka, tzn .patrzyła tak, jakby miała w głowie "o, takiej córki to bym nie chciała". I jeszcze to pudełko chusteczek na stoliku...przecież gdy ktoś ma depresję to chce mu się płakać i tak a jak jeszcze zobaczy, że są chusteczki to już w ogóle wpada w ryk. Dla mnie to była prowokacja, jakby wszyscy czekali aż się rozkleję. Poza tym...niby stwierdziła depresję,ale dla mnie to było dziwne, jeszcze za kórymś razem upewniała się czy "na pewno" mam tak na imię (nie powiem jak, bo to nieważne). Jak taka osoba ma mnie poznać, skoro nie pamięta jak się nazywam. I jeszcze to koszmarne miejsce. Najpierw w jakimś domu a potem w pokoiku w takim "bunkrze" bo inaczej tego nie nazwę. Najlepszy byłby psychiatra z którym można wyjść, pochodzić, wpaść gdzieś na kawę, spędzić trochę czasu, palić przy nim itp... A właśnie: dodatkowo nie mogłam przy niej palić, po prostu cudownie. Tylko się przez to denerwowałam i myślałam, aby jak najszybciej wyjść na papierosa. Nie polecam

No więc wychodzi, że do pani Magdy nie mam po co iść. Palić nie pozwala, takiej córki nie chce, prowokuje chusteczkami i przepisuje nieskuteczne leki, pewnie umyślnie. A fuj, do sądu z nią, albo przynajmniej Izby Lekarskiej!

substancja dobrych życzeń

2010-12-25T12:52:00.007+01:00

Za sprawą facebookowej globalizacji zapożyczam od Joanny post z bloga Haliny Bortnowskiej, o wdzięcznym tytule

Bożonarodzeniowy traktat o życzeniach

Życzenia to poważna sprawa. Nie są banalnym dodatkiem do prezentów, zdawkową deklaracją. Prezenty mogą być symbolicznym wyrazem życzeń, ale dobrych życzeń nie zastąpią. Od dawna apeluję o dowartościowanie życzeń. Sama myślę nad nimi, myślę przede wszystkim nie o tym, co powiem, lecz co czuję, o wewnętrznym otwieraniu się ku ludziom, którym dobrze życzę; o czymś, co może jest modlitwą za nich, albo prościej: gotowością, staraniem, by mogli przyjąć coś ode mnie, czy ze mnie, coś, co zrobi im dobrze, pocieszy, wzbogaci.

Coś takiego dostępne jest wszystkim, ale szczególnie ważne staje się na starość. Bo to, co weźmiecie ze mnie, będzie żyło Waszym życiem, nie zmarnuje się. A więc istotne jest zbudowanie w sobie substancji dobrych życzeń. Bezimienna ta substancja jest przekazywana wraz z uściskiem nawet byle jakimi słowami, takimi jak "zdrowia, bo to najważniejsze" albo "wszystkiego najlepszego". To już lepszym jest zwrotem, bo każdy życzeniobiorca może sam rozstrzygnąć, co uważa za najlepsze dla siebie.

Przygotowanie życzeń to nie wymyślanie formułek, lecz zebranie się w sobie, aby naprawdę podejść z rzeczywistą, ciepłą, działającą życzliwością. Można ją kierować ją ogólnie, to znaczy generalnie ku osobie, przywołując ją z oddali albo patrząc na nią z bliska, na opłatek w jej palcach. Można objąć życzeniami plany i pragnienia tej osoby, znane lub pozostające tajemnicą. Dobre plany, twórcze tęsknoty - wszystkiemu, co Twoje, gorąco sprzyjam. I tak spełnia się podstawowe życzenie: Święta są radosne!

***

Ten traktacik napisany dla Was, dla Ciebie, prześlij dalej komu zechcesz, dołączając do swoich życzeń również moje.

Ten traktacik przesyłam więc Wam, którzy tu zaglądacie - wraz z substancją moich dobrych życzeń, na Święta i nadchodzący rok.

kali, krowy

2010-12-18T15:20:00.008+01:00

[Miało być w dwóch odcinkach, ale nie będzie i w związku z tym będzie długie - bo to jednak ta sama historia].

Swego czasu, jeszcze w liceum, w gronie znajomych mi osób funkcjonowało określenie "jehowy". "To jest jehowe!" - mawiał na pielgrzymkowym postoju Bury, który później został księdzem. Mawiała tak samo Irminka, która potem skończyła teologię i spędziła dwa lata w zakonie. Kto jeszcze wtedy tak mawiał - nie pamiętam. Pamiętam, że działało na mnie jak płachta na byka, że protestowałam, że tupałam, kopałam w kostki. Na próżno. Słoik, który nie chciał się otworzyć był jehowy i już. A żadna z tych osób nie była ani głupia, ani niewrażliwa, co więcej - mocno pracowały nad tym, by żyć głęboko i prawdziwie po chrześcijańsku. Tfu. Katolicku. Patrzyli na mnie pobłażliwie, ja wszak zadawałam się z poganami (w politycznej poprawności nazywanymi chrześcijanami innych wyznań).

"Ta kanapa jest pedalska" - usłyszałam któregoś dnia od znajomego, który właśnie kończył na moją cześć sprzątać pokój i siłował się z kanapą, która nie chciała się złożyć. Nogi się pode mną ugięły i usiadłam, usadziła mnie mieszanka złości i bezsilności doprawionej komizmem sytuacyjnym i poczuciem wszechogarniającego absurdu . Paranoję schowałam do kieszeni, uśmiałam się głośno i złowrogo powiedziałam, że jeśli jeszcze raz to usłyszę, to nie będę się przy nich krępowała używać retoryki moich znajomych, i tym sposobem w domu Świadków Jehowy zamieszka jehowa kanapa.

"Bo wiesz, ten czajnik jest jehowy" - powiedziała w listopadzie tego roku dawno nie widziana Kasia, w której belgijskim mieszkanku właśnie gościłam. "Nie, Kasiu, on jest katolicki" - odparłam ze złością. Nie mogłam uwierzyć, że człowiek o piętnaście lat starszy i - chciałoby się - dojrzalszy, przy tym wciąż głęboko wierzący, pogłębiający swą wiarę i zaangażowany w życie Kościoła nadal posługuje się tym samym określeniem. Że nie przeszkadza mu ani to, że miesza z błotem tych, których uważa za pogan (a do kogo przyszedł Jezus? i czy to nie on kazał szanować każdego człowieka? Po kiego diabła w ewangelii mamy przypowieść o Samarytaninie?), ani to, że pomiata Imieniem Bożym. Jakie by nie były samogłoski, których w tekście nie ma i twardych dowodów nie znajdziemy, to spółgłoski są te same, w żydowskiej tradycji święte. Zawsze mi się wydawało, że Jezus był żydem, a nakaz szanowania Imienia pochodzi z tej samej Biblii, którą czytamy w Kościele. Z jakichś przyczyn również w Biblii tysiąclecia od pewnego czasu figuruje tetragram - ale to pewnie również wyłącznie polityczna poprawność.

Gdy jehowy stał się również spóźniający się pociąg, zaprotestowałam jeszcze raz, próbując nawiazać rozmowę. Rozmowa została brutalnie ucięta, nie wolno mi było nic powiedzieć. "Nie będę z tobą rozmawiać, bo ty jesteś uprzedzona do Kościoła katolickiego!" - usłyszałam i o mało nie usiadłam znowu[*]. Komunikat został wielokrotnie powtórzony i musiałam bardzo walczyć o to, by móc wypowiedzieć jedno zdanie - to, które zamieszczam w przypisie. Zrozumiałam. "Katolicki czajnik" nie był metaforą - "katolicki czajnik" został odebrany jako atak. Z pewnością tak właśnie czuje się Świadek Jehowy słysząc sformułowanie "jehowy słoik". Ale Kali tego nie widzi, kiedy to on kradnie krowy. Ci, co kradną krowy jemu, są uprzedzeni.

[*] Z pewnością tak właśnie jest. Spędziwszy w Kościele parę dobrych lat mojego życia, zdarłszy pazury na głębokich duchowych poszukiwaniach z pewnością mam wszelkie podstawy ku temu, by się uprzedzać, czyli - w moim tego słowa rozumieniu - wydawać nieuzasadnione sądy o czymś, czego nie znam. Nie jestem uprzedzona. Jestem krytyczna i jest mi bardzo smutno. Wolałabym dobrze myśleć o rodzinnym domu, w którym wyrosłam i który opuściłam, by pójść dalej życiową drogą. Ale nie potrafię trwać w iluzji.

***

"Ej, co jest, masz polio???" - krzyknęła do młodszego brata pewna francuska piętnastolatka, gdy młody jakoś niefortunnie stanął i o mało co nie wywrócił krzesła. W obecności dorosłych, którzy... się chórem roześmieli. Czułam się głupio, ale postanowiłam zawalczyć: "Amelie, polio to ciężka choroba, to nic wesołego, kiedy się ją ma" - wyjaśniłam spokojnie, jako że nikt inny tego nie zrobił. Nie to, że się nie bałam - przeciwstawić się kolektywowi nie jest łatwo i żołądek miałam ściśnięty. Kolektyw spojrzał na mnie z politowaniem i wyjaśnił: "po francusku tak się mówi, kiedy ktoś jest niezgrabny". Mhm. Byłam tylko barbarzyńcą, który przyjechał z zacofanego kraju, w którym na polu można spotkać konia, a w telewizji człowieka chorego na polio. Zaiste, Janka Ochojska porusza się czasem niezgrabnie. Nie pamiętam, czy wdałam się wówczas w dalszą rozmowę i czy zapytałam, czy tak samo nie reagują, gdy kogoś określa się mianem downa. Pamiętam, że się nad tym zastanawiałam. Ale to było 12 lat temu.

"Bo wiesz, Robert, ja mam sklerozę" - powiedziała w luźnej gadce pewna pani do człowieka chorującego na SM, a on zaoponował stanowczo, z uśmiechem: "nie, Krysiu, sklerozę to mam ja!". Pani zaczęła tłumaczyć, że wcale nie on, tylko ona, bo ona wszystkiego zapomina. Człowiek pokiwał głową i nie wdał się w dalszą dyskusję. Ja też milczałam. I wcale nie było do śmiechu. Myślałam o tym, że od kiedy SM zaistniało na moim bliskim emocjonalnym horyzoncie i nabrało konkretnego znaczenia, słowo "skleroza" wyszło z mojego języka. Naprawdę wyszło. Jeśli czasem zdarzy mi się zagalopować, czuję na sobie wzrok Smoka, przy którym ktoś posłużył się słowem "kiepski". "Czy Pani jest pewna, że zna znaczenie użytego przed chwilą przymiotnika?" - mówi dobitnie i srogo. Zdarza mi się zapomnieć własnej głowy, ale - nie, nie mam sklerozy. Tylko... dlaczego miewam schizofrenię, jeśli to nie moje F?

"Ona jest normalna, ona nie jest psychiatryczna" - tłumaczyła mi dzisiaj pewna znajoma, zachęcając do porozmawiania wprost z panią, z którą rozmawiać się krępowałam. "Mamo........." - pomyślałam. Nogi się nie ugięły, tylko mina zrzedła. Zobaczyłam pedalsko-jehową kanapę w domu Świadków Jehowy i psychiatryczną siebie na tej kanapie. W dodatku ćwierćżydówa. Schiza totalna. A przede mną moją rozmówczynię [czyżby sklerotycznie zapomniała o moich żółtych papierach?] - na barykadach o wolność, demokrację, równouprawnienie kobiet i poszanowanie mniejszości. Po-lo-nia żyd-ki!!! Wa-ria-ci do ga-zu!!!

***

Jak to jest z tym językiem?
Jak to jest z tymi kategoriami?
Nie da rady bez Aliena?

[jeśli istnieje jeszcze ktoś, kto nie zniechęcił się wielomiesięczną ciszą i czasem tu zagląda, to nie miałabym nic przeciwko dyskusji w komentarzach]

przekleństwo styczniowej wiosny

2010-12-15T22:44:00.000+01:00

Gdyby wiosna nadeszła w styczniu
to nastałby później smutny czerwiec
ze zwiędłymi różami
pod zmęczonym niebem
...

Arnhild Lauveng, "Niepotrzebna jak róża"
drugie czytanie

however you spell

2010-12-02T11:31:00.000+01:00

Sylwia wkleiła na facebooku, a ja nie mogłam się oprzeć i piratuję. Wsiewo łutszewo ;-)

od sąsiadki

2010-01-27T13:56:00.004+01:00

Antek chory, nie weźmie udziału w przedszkolnym przedstawieniu z okacji Dnia Babci i Dziadka. Płacz i histeria.
mama Gab: Antek, jutro dziadkowie przyjdą, zrobisz im prywatne przedstawienie, nie rycz.
Antek: Do jutra to ja zapomnę ten wierszyk na maksa.
Ryk.

KURTYNA
więcej antkowych mądrości tu

ten jest z ojczyzny mojej

2010-01-26T19:57:00.001+01:00

Ten, co o własnym kraju zapomina
Na wieść, jak krwią opływa naród czeski,
Bratem się czuje Jugosłowianina,
Norwegiem, kiedy cierpi lud norweski,

Z matką żydowską nad pobite syny
Schyla się, ręce załamując z żalem,
Gdy Moskal pada czuje się Moskalem,
Z Ukraińcami płacze Ukrainy.

Ten, który wszystkim serce swe otwiera,
Francuzem jest, gdy Francja cierpi, Grekiem,
Gdy naród grecki z głodu obumiera.
Ten jest z ojczyzny mojej. Jest człowiekiem.

Antoni Słonimski, 1943

W nocy z 22/23 stycznia tablica pamięci Lizy i Jakuba Rotbaumów, twórców Teatru Żydowskiego we Wrocławiu, zyskała taki wygląd:

...a kamienice przy ul. Włodkowica wzbogaciły się o napis i kolejne malunki:

Ostatni raz te rejony wyglądały podobnie w czerwcu 2009, wcześniej w styczniu 2009. Można sobie o tym poczytać np. tu i tu.

Proszę, podpiszcie petycję do prezydenta Wrocławia

matka to matka

2010-01-24T19:37:00.001+01:00

lenistwo jest matką
wszystkich niepowodzeń,

ale matka to matka,

matkę się szanuje!

see mercury falling

2010-01-21T22:46:00.001+01:00

wiekopomny dzień: 21.01.2010
i co, będzie lepiej?
ma być.

Fill my eyes
O Lithium sunset
And take this lonesome burden
Of worry from my mind
Take this heartache
Of obsidian darkness
And fold my darkness
Into your yellow light

I've been scattered I've been shattered
I've been knocked out of the race
But I'll get better
I feel your light upon my face

Heal my soul
O Lithium sunset
And I'll ride the turning world
Into another night
Into another night
Into another night
See mercury falling...

modlitwa optymisty

2010-01-21T18:17:00.000+01:00

Magda vel poetkam powiesiła dziś na forum dla wariatów "modlitwę optymisty". Pollyanną trąci na odległość, ale wszak Pollyanna tak całkiem głupia nie była. No więc ocalam Pollyannę od zapomnienia. Any comments welcome.

Dziękuję za:

- bałagan, który muszę posprzątać po imprezie,
bo to oznacza, że mam przyjaciół,

- podatki, które muszę zapłacić,
ponieważ to oznacza, że jestem zatrudniony,

- trawnik, który muszę skosić, okna, które trzeba umyć,
bo to oznacza, że mam dom,

- ubranie, które jest troszeczkę ciasne,
ponieważ to oznacza, że mam co jeść,

- cień, który patrzy, kiedy pracuję,
bo to oznacza, że jestem na słońcu,

- ciągłe narzekanie na rząd,
ponieważ to oznacza, że mamy wolność słowa,

- duży rachunek za ogrzewanie,
bo to oznacza, że jest mi ciepło,

- panią, która siedzi za mną w kościele i drażni swoim śpiewem,
ponieważ to oznacza, że słyszę,

- stosy rzeczy do prania i prasowania,
bo to oznacza, że moi ukochani są blisko,

- budzik, który odzywa się każdego ranka,
ponieważ to oznacza, że żyję,

- zmęczenie i obolałe mięśnie pod koniec dnia,
bo to oznacza, że byłem aktywny.

(link ze strony : mojadroga.urs.pl/pray46.htm)

kto da więcej?

2010-01-12T05:22:00.002+01:00

Jean Vanier "La depression"
= "Jak pokonać depresję?"
Caroline Carr, "Living with the black dog"
= "Życie w cieniu depresji".
Joanne Greenberg, "I never promised you a rose garden"
= "Życie to nie bajka"
Arnhild Lauveng, "I morgen var jeg alltid en løv" ("jutro zawsze byłam lwem")
= "Byłam po drugiej stronie lustra"
...

Zapytałam o to Arnhild. Wcale nie jest szczęśliwa z powodu tego wybryku, ba, z jej reakcji wnioskować by można, że nawet jest całkiem wkurzona. Tłumaczki twierdzą, że zmiana była z nią konsultowana, ona, że nikt jej o zgodę nie pytał. Dlaczego wydawcy mogą robić z tytułami co im się żywnie podoba? Czy naprawdę pod ich prawdziwymi tytułami nikt by tych książek nie kupił? Czy może są aż tak idiomatyczne, że zrozumieć się ich bez pomocy usłużnego tłumacza nie da? Nie lubię być traktowana jak osioł. I nie lubię, gdy tłumacz zabija książkę.

student potrafi

2010-01-11T18:31:00.000+01:00

Moja uczennica przyniosła mi dzisiaj taką opowieść. Ponieważ mało nie padłyśmy z radości, postanowiłam się podzielić. W odróżnieniu od kuli kuli globus ta jest dziełem człowieka i przywraca trochę wiarę w IQ studentów. Nawet francuskich. Najpierw w narzeczu oryginalnym, tłumaczenie nastąpi. Obiecuję!

Voici la version d’une question « bonus » de chimie posée à l’université de Nanterre. La réponse d’un étudiant a été tellement loufoque que le professeur l’a partagé avec ses collègues via Internet et c’est pourquoi vous avez le plaisir de la lire.

Question Bonus :
l’enfer est-il exothermique ou endothermique ?
(1 : évacue la chaleur ; 2 : absorbe la chaleur)

La plupart des étudiants ont exprimé leur croyance en utilisant la loi de Boyle (si un gaz se dilate, il se refroidit et inversement) ou ses variantes. Cependant, un étudiant eut présenté la réponse suivante :

Premièrement, nous avons besoin de connaître comment varie la masse de l’enfer avec le temps. Nous avons besoin de connaître a quel taux les âmes entrent et sortent de l’enfer. Je pense que nous pouvons assumer sans risque qu’ une fois entrées en enfer, les âmes n’en ressortiront plus. Du coup, aucune âme ne sort.

De meme pour le calcule du nombre d’entrées des âmes en enfer, nous devons regarder le fonctionnement des différents religions qui existent ?de par le monde aujourd’hui. La plupart de ces religions affirme que si vous n’etes pas membre de leur religion vous irez à l’enfer. Comme il existe plus d’une religion exprimant cette règle et comme les gens n’appartiennent pas à plus d’une religion, nous pouvons projeter que tous les ames vont en enfer.

Maintenant, regardant la vitesse de changement de volume de l’enfer parce que la loi de Boyle spécifie que « pour que la pression et la températures restent identiques en ’enfer, le volume de l’enfer doit se dilater proportionnellement à l’entrée des âmes. Par conséquent, cela donne deux possibilités.

1) Si l’enfer dilate à une moindre vitesse que l’entrée des âmes en enfer, alors la température et la pression en enfer augmenteront indéfiniment jusqu’à ce que l’enfer éclate.

2) Si l’enfer dilate à une vitesse supérieure à la vitesse d’entrée des âmes en enfer, alors la température diminuera jusqu’à ce que l’enfer gèle.

Laquelle choisir ?

Si nous acceptons le postulat de ma camarade de classe Jessica m’ayant affirmé durant ma première année d’ étudiants « il fera froid en enfer avant que je couche avec toi » , et en tenant compte du fait que j’ai couché avec elle la nuit dernière, alors l’hypothèse doit être vraie. Ainsi, je suis sur que l’enfer est exothermique et a déjà gelé. Le corollaire de cette théorie c’est que comme l’enfer a déjà gelé, il s’ensuit qu’il n’accepte plus aucune âme et du coup qu’il n’existe plus. Laissant ainsi seul le Paradis et prouvant l’existence d’un Être divin ce qui explique pourquoi la nuit précédente Jessica n’arrêtait pas de crier « oh mon dieu ».

(Cet étudiant est le seul ayant récu la note 20/20)

potrzebna krew B Rh-

2010-01-11T16:32:00.003+01:00

Od czasów, gdy szukaliśmy krwi dla Marty, nie umiem przejść obojętnie obok takiego apelu. Przeklejam z facebooka, wiadomość od Ani Graczyk.

* * *

Potrzebna jest krew B Rh- dla dziewczynki chorej na białaczkę.
W przyszłości potrzebny bedzie także dawca szpiku.
Zgodność grupy krwi to wstępny i podstawowy warunek.
Osoby, które mogą pomóc serdecznie prosimy o kontakt:

Telefon: (0048) 502 100 074

Prosimy również o rozpropagowanie tego ogłoszenia wśród znajomych.
dr Małgorzata Sikorska, Instytut Socjologii UW

w E14 kształt

2009-12-26T12:59:00.004+01:00

Ponieważ Święty M. co nieco ze mną w tym roku uzgadniał, myślałam, że wiem, jaki będzie mój prezentowy hit. A tu jak zwykle okazało się, że życie jest bogatsze. Prezentowym hitem okazała się dołączona do hita potencjalnego instrukcja. Przepisuję ją więc dla PT Czytelników ku ucieszeniu serc i na wieczną rzeczy pamiątkę.

Zaznaczać (uwaga):
*Odpowiedni dla przestrzeni wnętrza
*Żeby unikać wszelkich potencjalnych, wszelki giętki poza (zewnątrz, zewnętrzny) prowadzą (kierować) dla tego światło (lekki) który jest uszkodzony może być zastępowany wyłącznie przez produkcj &, ich przedstawiciele służby (serwis), albo przez porównywalny wykwalikowany *technician*.

Polecenia dla zastępowania lampy
1. Biorą (przedsiębrać) korek zza wklęsłości
2. Wygięcie meridian (2) globus z lekka do góry i tak pociągają zapewnianie szpilki zza północnego biegunu otwierający w globus (1)
3. pchają globus (1) do strony. Pchnięcie w stosunku do globus od poniżej i zdejmować to zza globus swojej instalacji
4. Teraz wy możecie widzieć lampę. Zmieniają to, zastępujący to z żarówką w E14 kształt, 230V i maksymalny 25 Watt.
5. Miejsce ten globus ziemska w tył w ten budowa.
6. Wygięcie globus meridian (2) poniekąd do góry znowu, i pchają do elementu tyłu na północny biegun (polak) kuli kuli globus.

Jedno wiem na pewno. Jak mojemu-najpiękniejszemu-ex-aequo-prezentowi przepali się żarówka, to będzie wesoło. A panom z altavisty bądź innego temu-podobnego-urządzenia wciąż jeszcze trochę do prof. Świdzińskiego brakuje...

jest w moim kraju zwyczaj

2009-12-26T12:45:00.005+01:00

Jest w moim kraju zwyczaj, że w dzień wigilijny,
Przy wzejściu pierwszej gwiazdy wieczornej na niebie,
Ludzie gniazda wspólnego łamią chleb biblijny
Najtkliwsze przekazując uczucia w tym chlebie.

Na całe szczęście święta w tym roku są wystarczająco długie, bym zdążyła z życzeniami... Trudno mi ująć to lepiej, niż powyżej Cyprian Kamil, a w tegorocznym mailu mój ukochany tutor: światła, radości, spokoju i chwilki oddechu ;-). Tego więc życzę wszystkim tu zaglądającym wirtualnym wędrowcom, waszym bliskim i przyjaciołom. W prezencie pod choinkę mój ulubiony Tuwim, który co roku zachwyca mnie na nowo, i kolęda do śpiewania po domach w wykonaniu krakowiaków. A jak mi żona zeskanuje moją tegoroczną wycinankę, to będzie ilustracja.

Ziemio, ziemiątko,
Nocą nad łóżkiem
Świecisz i krążysz
Różowym jabłuszkiem.
Sny wyogromniały,
Ziemio, zieminko,
Wszechświat stał w pokoju
Świąteczną choinką.
Ziemio, ziemeczko,
Dróżki gwiaździste
Po gałązkach błyskały
Mlekiem wieczystem.
Trzaskały świeczki,
Świerkowe świerszcze,
Anioł zaniemówił
Najpiękniejszym wierszem.

dla mkw, acz nie tylko

2009-12-22T14:58:00.002+01:00

http://www.preces-latinae.org/thesaurus/Hymni.html

Tempus Nativitatis (Christmas Time)

Adeste Fideles (O Come, all ye faithful)
Ad Vesperas (Vespers)
- Christe, redemptor omnium (Christ, Redeemer of All)
- Iesu, Redemptor omnium (Jesu, the Father's only Son)
Ad Officium lectionis (Readings / Matins)
Ad Laudes matutinas (Lauds)
- A solis ortus cardine (From Lands That See the Sun Arise)
Holy Innocents (Dec 28)
- Audit tyrannus anxius
- Salvete, flores martyrum
Holy Name (1962 Breviary)
Holy Family

404

2009-12-22T14:47:00.001+01:00

"Drat!" The Herald Angel says,
"Page Not Found," the screen displays.
"404": the error code;
Where's that page?
It just won't load!

I’m sorry that you can’t find the page you were looking for, but I'd like to help.

There are several reasons why you might not be able to find the page, including

Misspelled URL ("index.html" as opposed to "index.htm").
Incorrect case ("INDEX.HTM" vs "index.htm").
Heavy traffic on the Internet or at the server.
A page renamed or removed from the site.
The Webmaster has been a very bad boy and will probably get a lump of coal from Santa.

Things you can do:

Click on the "refresh" button in your browser
Check the spelling of the URL you are trying to reach (htm vs. html, capital letters, etc).
Go to the home page of The Hymns and Carols of Christmas
Go to the Site Map (probably faster) or the Table of Contents
Go to the Search Page
Click the "Back" Button on your browser
(or just click --> )

If you have a few moments, please email the webmaster with a description of the broken link, so that a repair can be made. It will also be a reminder to the Webmaster to (1) check all links and republish and (2) take another look at the server logs.

Thanks!

voila

2009-12-21T12:25:00.004+01:00

...no i z pomocą Dużej się udało.

wkleiłabym tu obrazek

2009-12-19T05:13:00.003+01:00

...oczywiście ze wskazaniem źródła, ale nie umiem. Jak ktoś umie, niech pomoże. Jest w nagłówku bloga chinchilli, znanej mi z chadowego forum, niegdyś pisującej pod nickiem bosa_mysz, i bardzo mi się (on czyli obrazek) podoba. Eccolo: http://chinchilla.blox.pl/

Swoją drogą dopiero teraz tknęła mnie myśl przewodnia obu nicków, a na wspomnienie tycich łapek łezka zakręciła się w oku. Czyżby chinchilla miała szyla?

z Parandowskiego - cd

2009-12-15T21:01:00.001+01:00

- Ach, mój Horacy, nie ogarniasz tego. (...) Nasza własna kultura rozszerzyła się po wszystkich kontynentach i miliony ludzi uczą się myśleć i odczuwać z tych samych książek. To w ich tłumie ja żyję i to ich tłum mnie przeraża. Przerażają mnie stosy papieru zadrukowanego, które dzień w dzień wyrzuca z siebie świat białego człowieka, duchowego potomka Grecji i Rzymu, przerażają mnie biblioteki rosnące z każdą godziną, olbrzymie cmentarzyska natchnień, porywów, pragnień, nadziei. To, co stworzę, padnie w tę przepaść jak kamień.

-Wiekuista gorycz przemijania! Znam to. Lecz cóż na to poradzić, że czas przynosi zagładę dziełom ludzkim? Trzeba tworzyć dla teraźniejszości. Dano wam życie, które musi wam wystarczyć. Powiesz może, że jest ono zbyt krótkie? Z pewnością, na przykład w porównaniu z dębem. (...)

Ludziom nie dogadza, by dąb żył swoim drzewnym życiem, chcą jeszcze, by był trochę człowiekiem. Jest to śmieszne urojenie. Do czego zmierzasz? Czy wolałbyś być dębem? Nie, ponieważ wiesz, że twoje życie jest bogatsze. Zresztą, rozumiem cię, przyjacielu. Nie sądź, że moja pogoda przyszła mi tak łatwo. Doszedłem jednak do tej prostej prawdy, że muszę tworzyć dla siebie, dla swoich, dla swojego czasu. Widząc w końcu, ile udało mi się zrobić, miałem na tyle dumy i szczerości, by powiedzieć, że przetrwam, dopóki Rzym istnieć będzie. Okazało się, że dodano mi znacznie więcej. Czy zdołałbym to osiągnąć, gdybym zamiast szlifować swoje strofy, gryzł się, że i tak pochłonie mnie wieczność i że nie warto się trudzić?

- Powiedz, Horacy, czy nie jesteśmy śmieszni, tragicznie śmieszni?

- Jesteście śmieszni, jeśli sądzicie, że od każdego z was zaczyna się świat i poezja. Cóż z tego, że tylu było przed wami i tylu jest was dzisiaj? Przez całe moje życie nie przyszło mi na myśl, że poeta mógłby się zajmować spisem ludności. Powinieneś natomiast zrobić inne obliczenie. Pomyśl, ile jest słów, ile możliwych między nimi związków! (...) Myślałem nieraz, że nie starczy mi życia, aby bodaj drobną cześć mojego języka, języka poczciwych chłopów latyńskich, powiązać w orszaki taneczne, które od początku świata nigdy dotąd się nie zeszły. Twój język na pewno nie jest uboższy, ale ty... Wiesz, jak nie znoszę lichych poetów, a słuchając twoich utyskiwań już zacząłem żałować, że trafiłem do twego mieszkania.

- Jesteś okrutny, Horacy.

- Nie, tylko chciałem ci przypomnieć tę prostą prawdę, że kto ma coś do powiedzenia, nie troszczy się o to, czy ktoś inny może to również powiedzieć, ani nie szpera z niepokojem w książkach, czy nie zostało to już powiedziane.

Jan Parandowski, ibidem

...i tego się trzymajmy pisząc mgr doktoraty i habilitacje ;-)

zapiski z lektury

2009-12-15T20:40:00.001+01:00

- Zdaje się nam często, żeście nas ograbili - wy, przodkowie, i nęka nas zazdrość, że byliście już kiedyś tym, czym my jesteśmy i że przed nami mieliście nasze mózgi i serca.

- Unosisz się i pleciesz głupstwa. Każda dusza zawiera w sobie mieszaninę wiekuistej radości i wiekuistego smutku, które w tym składzie nigdy się nie powtarzają. (...) Poezja jest stara jak świat i skończy się dopiero z nim razem. Wynaleziono pług, aby zaspokoić głód chleba, i wynaleziono poezję, aby zaspokoić głód piękna.

- Błogosławione istoty, które ją wynalazły tak dawno! Gdyby to pozostawiono dopiero naszym czasom, byłoby już za późno. Nie masz pojęcia, Horacy, w jak okropnych czasach żyjemy. Nie wiesz, co znaczy technika, maszyna, za długo by ci to było tłumaczyć. Powiem ci po prostu, że są to demony pożerające wszystko, co niepospolite i osobiste, aby otoczyć człowieka tworami bezdusznymi, podobnymi lub takimi samymi we wszystkich domach, na wszystkich ulicach, w każdym mieście i kraju. (...) Możesz się przekonać, jakiego spustoszenia dokonały te demony, jeśli się rozejrzysz choćby po tym pokoju. Z wyjątkiem dwóch albo trzech rzeczy znajdziesz tu same przedmioty zrobione według szablonu w dziesiątkach tysięcy.

- Zauważyłem od razu, że urządzenie twego pokoju jest marne, ale nie znałem przyczyny.

- Jest ono złowrogie. W każdym sprzęcie czai się siła niszcząca, która chce obalić, sponiewierać, zgładzić czas Fidiasza i Michała Anioła, Polignota i Rafaela, świat brązów korynckich i Celliniego, mozaik i Partenonu. Siedzę tu pośród tych demonów i ze swoją kartką papieru, z tym piórem i z głową rozpaloną wydaję się sam sobie zabytkiem.

- I nie robisz nic więcej jak to, co robiły przed tobą wszystkie pokolenia. Od pierwszego człowieka wszyscy narzekali na swoje czasy. Zawsze byly one albo za skąpe, albo zbyt rozrzutne, za głuche albo za hałaśliwe i każdy poeta przeżywał chwile, w których sądził, że nie ma już nic do zrobienia. (...) Jesteśmy wiecznymi kochankami świata. Jak w złączonych ustach pary zakochanych, w naszych powtarzających się pieśniach świat odzyskuje wciąż swoją młodość. Jesteśmy nieśmiertelną młodością świata. (...)

Przypuszczam, że nie ma już nowych myśli. Są tylko nowe kombinacje starych, odwiecznych idei. Było ich na świecie w ogóle mało i zostały wypowiedziane na długo nie tylko przed twoim, ale i moim urodzeniem. Któregoś z pośmiertnych dni odwiedziłem dziwnego człowieka. Wziąłem go za poetę, okazało się jednak, że był raczej uczonym. Szukał czegoś, co nazywał kamieniem filozoficznym, i obiecywał sobie, skoro go odkryje, przemienić lichy ołów w złoto, a ludziom dawać wieczną młodość. Przypatrywałem się jego pracy. Na ognisku wielkim jak w kuźni obracał mnóstwem dziwacznych przyrządów, co chwila biegł do półek, rozsnutych po wszystkich ścianach, porywał jeden z tysiąca słojów i wylewał zeń parę kropel do gotującego się kotła. Mieszał to wszystko razem, prażył, próbował, znów szukał innych połączeń, zziajany, trawiony gorączką, uporczywy, bezsenny. Od wieków umysł ludzki pracuje w taki sam sposób. Miesza, gotuje, przewraca, łączy z sobą myśli z różnych półek, które się dotąd nie spotkały, choć może tęskniły za sobą, sprzeczne przemienia w zgodne, całkowite rozkłada na części, aby je kojarzyć w nowe związki, błądząc nieustannie, najczęściej nie wiedząc, co wyniknie z tych przypadkowych stopów, i raz na stulecie albo i rzadziej pozwala sobie wypocząć pod cieniem jakiejś starej harmonii jak sub tegmine fagi Marona.

- Powiedz mi, Horacy, który jesteś mądrzejszy o całą przepaść grobu: dlaczego to wszystko i po co, i dokąd?

- Zaszedłem do ciebie, aby pogawędzić o rzeczach ziemskich, i używałem języka, który obaj rozumiemy. Jakże możesz żądać, bym zaczął mówić słowami, których niepodobna przetłumaczyć?

- To znaczy, że ani nasza myśl, ani nasze słowo tamtych rzeczy nie dosięga?

- Nie dosięga - zabrzmiało jak echo i na ścianie, na której rysował się dotąd cień poety, nie było już nic widać.

Jan Parandowski, "Rozmowa z cieniem"

i znów rocznicowo

2009-12-13T00:01:00.002+01:00

w necie jest wszystko?

mumia

2009-11-30T14:12:00.007+01:00

Próbowałam wczoraj pisać o zmumifikowaniu literatury dawnej. O tym, że najpierw archeolog musi trupa wykopać, potem filolog ekshumować, a na końcu tłumacz podejmuje próbę reanimacji. A nóż się komuś kiedyś uda i Leukonoe zmartwychwstanie? Niniejszym informuję, że bóle porodowe Mesjasza trwają. Kciuki potrzebne stale i wciąż. A myśl moją odnalazłam dziś w uczonej książce z początku ubiegłego stulecia. Proszę Państwa, oto miś.

Był [dramat antyczny] grecki, posągowy, którego teorję nawet podał Arystoteles. To, co do nas dotarło, tchnie wielkością, tchnie poezją. Nawet komedja grecka śród najdziwaczniejszej, satyry pieni się od poezji. Weźmy na przykład „Żaby" Arystofanesa. Charon wiezie cienie przez wody podziemia, a chóry żabie rechocą śpiew czyśćcowy: „Brekekekeks koaks, koaks. . . Brekekeks koaks, koaks. ." Takby pisał Wagner.

Ale dramat grecki umarł razem z antyczną Helladą.Umarł; bo to, co pozostało po nim w bibljotekach, to, jak słusznie Goethe powiada, „szata tylko". My już dziś nie w stanie zrozumieć potęgi dramatu greckiego. Nie odczuwamy owej niesłychanej grozy, gdy w scenie ostatniej grzmiał głos boga wyrokiem... Dusza grecka uleciała z dramatu greckiego. Pozostało to, co zabalsamowały bibljoteki.

miszehu laszir ita?

2009-11-29T02:47:00.006+01:00

prosto z akwarium:

Gdy na sercu coś ci leży - napij się na zdrowie
Kiedy chandra nie odpuszcza - śpiewaj ze mną wraz
Gdy na stole brak już czystej - polej czystą wodę
Woda życia to wszak życie - czegóż więcej trza?

Niech już przyjdzie odkupienie - niech już!
Niech już przyjdzie odkupienie - niech już!
Niech już przyjdzie odkupienie - niech już!
Wszak mesjasz jest tuż tuż...

(Szmerke Kaczerginski & IB)

KTO DA WIĘCEJ?

z dwojga złego chyba lepszy miuzik jest tu:
http://www.library.upenn.edu/media/Freedman/zol.wav

a gorszy tu:

	Various - Theodore Bikel - Zol Shoyn Kumen Di Geule .mp3

	Found at bee mp3 search engine

A teraz uprzejmie proszę
pani żono i Joanno i Marysiu i nie wiem jeszcze kto ;-)
a) potwierdzić odbiór i udzielić informacji zwrotnej
b) znaleźć mi jakieś ładne wykonanie
c) ulepszyć wersję z akwarium
d) i kontynuować dzieło raz rozpoczęte ;-)

lawina bieg od tego zmienia

2009-11-26T15:19:00.001+01:00

Moja mama powiedziała mi, że klika w brzuszek pajacyka. Wtedy, kiedy wchodzi na bloga. Gdy za długo tu nie piszę, opieprza metodą najskuteczniejszą z możliwych: Czyli mówi: "bo jak nie ma nic nowego to się zniechęcam i wtedy nie klikam". Mówię, żeby ustawiła pajacyka jako stronę startową. A ona mi na to, że nie. Że będzie klikać z bloga i że jeśli mi zależy, to mam się nie lenić. No i tak. Metoda stara jak świat, wyjątkowo niehumanitarna, za to wyjątkowo skuteczna; nazwy nie wymienię.

No więc z braku weny (a raczej oddając wenę Leukonoe, a cesarzowi co cesarskie) w ramach prac upiększających dodałam parę obrazków na pasku po lewej. Ot, deklaracja ideologiczna. Dzielę się z Wami tym, co jest mi bliskie, i lobbuję na rzecz. Można się zastanawiać po co. To przecież tylko kropla w morzu. Wiem. Ale tyle mogę. Mogę też wkleić tu kawałek pewnego traktatu, który od zawsze mnie porusza.

Epoka nasza czyli zgon,
Ogromna Die Likwidation,
Jak długo rzec nie umiem potrwa,
O jakich usłyszymy łotrach.
Ceń ją, bo przez nią świat się zmienia
Budzący lekkie zastrzeżenia.

Żywot grabarza jest wesoły.
Grzebie systemy, wiary, szkoły,
Ubija nad tym ziemię gładko
Piórem, naganem czy łopatką,
Pełen nadziei, że o wiośnie
Cudny w tym miejscu kwiat wyrośnie.
A wiosny nima. Zawsze grudzień.
Nie rozpraszajmy jednak złudzeń.

Ciebie zapraszam dziś do arki,
Która przez czasu potok wartki
Na nowe brzegi nas poniesie.

Lądujesz w zatopionym lesie,
Mgły opadają, w górze tęcza
I gołąb liść zielony wręcza.
Za sto a może za lat dwieście,
Gdzieś w Taorminie, może w Trieście,
We Francji (Chinach Europy),
Czy tam, gdzie dzisiaj stolic groby –
Maleńkie centrum nauk błyśnie
I hasło nowej da ojczyźnie.
Patrz, jak zmieniona perspektywa:
Już nie to wielkim się nazywa,
Co się nam wielkim wydawało.
Kroniki są już kartą białą.
Ci, którzy dzisiaj dzieje tworzą,
Pod darń trawników głowę złożą,
Wnuk barbarzyńców zamyślony
W słońcu tam czyta stare tomy,
Dawny mu wawrzyn czoło pali,
Myśli o tych, co zachowali
I poprzez ciemność skarb przenieśli,
O którym znów się składa pieśni.

Lecz nie jest moim to zamiarem
Przyszłość otaczać złudnym czarem.

Po przyszłościowej cóż iluzji,
Jeżeli dniom codziennym bluźni
I ufność nie po równi dzieli
Pomiędzy współobywateli.

Żyjesz tu, teraz. Hic et nunc.
Masz jedno życie, jeden punkt.
Co zdążysz zrobić, to zostanie,
Choćby ktoś inne mógł mieć zdanie,

Nowa k o n w e n c j a już się tworzy,
Nie mów: konwencja długich noży.
Nie wątpię, że jest bardzo zła,
Lecz wynalazłem ją nie ja.

Oskarżaj, jeśli masz ochotę
W weneckich bankach sztaby złote,
Elżbietę, Lutra, kres Armady,
Wersalskie bale, defilady,
Tatarów, że nas najechali,
Wojnę Stuletnią – i tak dalej.
Choćbyś zazdrościł psom i ptakom,
Musisz ją przyjąć j a k o t a k ą,
A więc po prostu jak zdarzenie
Na naszej obrotowej scenie –
I płyniesz w tym społecznym fakcie,
Jak orzech w Nilu katarakcie.

Nie jesteś jednak tak bezwolny,
A choćbyś był jak kamień polny,
Lawina bieg od tego zmienia,
Po jakich toczy się kamieniach.
I, jak zwykł mawiać już ktoś inny,
Możesz, więc wpłyń na bieg lawiny.
Łagodź jej dzikość, okrucieństwo,
Do tego też potrzebne męstwo,

(...) Zbyt wieleśmy widzieli zbrodni,
Byśmy się dobra wyrzec mogli
I mówiąc: krew jest dzisiaj tania –
Zasiąść spokojnie do śniadania,
Albo konieczność widząc bredni
Uznawać je za chleb powszedni.

A więc pamiętaj – w trudną porę
Marzeń masz być ambasadorem.

No więc proszę podpisać, co jest do podpisania, a zwłaszcza http://8hours.eu, klikać codziennie w brzuszek pajacyka, zaglądać na stronę http://ratujtybet.org, zaadoptować wirtualnie jednego z Najpiękniejszych Psów Świata oraz, last but not least - nie marudzić mi tu. Nawet jeśli to tylko marzenia, to dla mnie są ważne. O. Dixi.

kindersztuba, a raczej brak

2009-11-25T16:52:00.000+01:00

"A to świnia! Niektóre magisterki jak widać są zupełnie niewychowane" - napisała mi w smsie szósta z wnuczek babci Hali. No właśnie. Nie wiem jak jej, ale moja zdecydowanie do nich należy. Leży i kwiczy i listopad jej się nie podoba, a PMS jeszcze mniej. Blogowi również nie. Proszę o wybaczenie.

byłam w śródborowie

2009-11-10T15:13:00.002+01:00

Agata (acz nie moja siostra) zamówiła, jeśli dobrze pojęłam, notkę o konferencji. Mama też marudzi, że przestroga na potym życia jej się nie podoba. No to macie, co chcecie. Tyle powiem o minionym weekendzie:

Byłam w Śródborowie.
Tak, byłam w Śródborowie.
To naprawdę wielkie przeżycie.
Po prostu pojechać i być w Śródborowie.
Po prostu pojechać i być.

Więc byłam w Śródborowie.
Siedziałam w Śródborowie.
Taka jak jestem to byłam i siedziałam...
A potem się zmęczyłam.
I stałam w Śródborowie.
Stałam w Śródborowie i widziałam.

Mówili mi: pojedź.
Pojedź i zobacz.
Musisz tam pojechać i zobaczyć.
Mówili mi: pojedź.
Tym bardziej że możesz.
To musi być wspaniałe
Śród-booo-róóóóóów

Więc dobrze, powiedziałam.
Pojadę i zobaczę.
I opowiem wam jak było w Śródborowie.

I byłam. Pojechałam.
I byłam i widziałam.
Stałam i siedziałam w Śródborowie.

Mówili mi: pojedź.
Pojedź i zobacz.
Musisz tam pojechać i zobaczyć.
Mówili mi: pojedź.
Tym bardziej że możesz.
To musi być wspaniałe: Śród-booo-róóóóóów

A teraz mówię: nie wiem.
Nie powiem wam bo nie wiem.
Nie wiem jak było w Śródborowie.

Lecz mówię wam pojedźcie
postójcie i posiedźcie
bo nie warto nie być w Śródborooo
ooo ta ra ra la la la la ooooooooo ooo o ta la la la
Śródboróóóóóóóóów
ta da da da...

PS a tu melodia

przestroga na potym życia

2009-10-26T11:02:00.002+01:00

Gwarzyłyśmy sobie niedawno z Anią o zadach i waletach bycia bogatym. Sebastyan Petrycy z Pilzna, pierwszy w Polsce hurtowy tłumacz Horacego, we wstępie do swego dzieła tako rzecze w kwestii owey:

Jako staremu po świecie włóczyć sie nie przystoi, tak rozsądnemu pożyteczno. Pożytek dwoj: swój, przestroga na potym zycia, bo choć kto pieniądze utraci, wielki przecię pożytek ma, gdy sie obacz, jak po szkodzie dalszej szkody sie chronić; cudzy, gdy z bywałego niebywały w rzeczach wzór bierze tego sie chronić, co jemu szkodziło. On gęsty i gruntowniejszy w przestrodze takiej; ten rzadki i szczęśliwy; bo z trudna człowiek przystawa do dobrego, gdzie pierwej nie ukusi złego.

Ja lata sobie przyznać muszę, rozsądku nie śmiem, chyba za twą łaskę, którą, jeśli u ciebie mam, memu i po świecie powłaczaniu, i fraszek tych pisaniu dziwować sie nie będziesz; bo dobry i łaskawy umysł sprawy ludzkie na dobrą stronę obraca, zwłaszcza, gdy nie wie jasnych przyczyn. Jeśli nie mam, a mogę ją słowy dobremi od ciebie otrzymać, tak pocznę; życia na świecie ludzie z przyrodzenia pragną, a życie dwojakie jest: wedle dusze i wedle ciała, a obojga zatrzymanie z wielką pracą przychodzi.

Wedle ciała życie - prace do nabywania zywności; wedle duszy życie - prace dobrego ludziom życzenia potrzebne. Żyć sobie - żywność mieć przystojną; żyć ludziom - czynić ludziom dobrodziejstwo jest; bo kto pamiątkę u potomków z pochwałą zostawia po śmierci swojej, żyje. A nie może tego uczynić, jedno przez dobre sprawy i dzieje. A kto dobrze nic na świecie nie czyni, nie żyje.

W tym rożność, iż którzy mają od przodków zostawioną majętność, z mniejszą pracą i znaczniej mogą żyć, bo majętność jest naczynie dobrego czynienia, to jest drugiego życia.

słowo na niedzielę

2009-10-25T12:42:00.002+01:00

Przeczytałam w zeszłym roku malutką, niepozorną książeczkę, która z różnych powodów okazała się dla mnie bardzo ważna - wydany w serii "Zaczepki" tekst (lub raczej kolaż tekstów) Stanisława Obirka "Religia - schronienie czy więzienie?". Oto fragment:

Na własny użytek ukułem wyrażenie, które akceptują również moi niewierzący przyjaciele: łaska wiary, łaska niewiary. W tym dość zaskakującym zapewne kontekście łaska jest rodzajem poczucia wdzięczności wobec Boga (dla wierzących) i wobec natury ludzkiej (dla niewierzących) za doświadczane poczucie wierności wobec własnego projektu życiowego. Wierności opłaconej nierzadko konfliktem z inaczej myślącym otoczeniem. Wydaje mi się, że takie spojrzenie na problem wolności stwarza przestrzeń, w której zarówno wierzący, jak i niewierzący mogą się spotkać bez poczucia wyższości czy niższości. krótko mówiąc, najważniejszą sprawa jest egzamin z condition humaine, która czyni nas pielgrzymami w drodze do wciąż nieznanego celu. (...)

Pozwolę sobie przywołać bliskie mi stwierdzenie Leszka Kołakowskiego, który we wprowadzającym eseju do książki "Co nas łączy? Dialog z niewierzącymi" - "Wiara dobra, niewiara dobra" napisał: "wiara jest prawomocna. Niewiara jest prawomocna. Nie są to jednak dwa sprzeczne wzajem korpusy doktrynalne, dwa zbiory twierdzeń, ale raczej przeciwstawne postawy umysłowe i moralne. mniemam, że obie są potrzebne naszej kulturze". Ja mniemam podobnie.

I ja (=iza) takoż mniemam.

No tak, ale jaki to ma związek z tytułowym pytaniem o charakter religii - schronienie czy więzienie? Ano taki, że Leszek Kołakowski właściwie na nie odpowiedział - to zależy. Bywa, że człowiek wierzący dostrzega w religii schronienie, rodzaj ochronnego parasola przed niepokojącymi pytaniami i udrękami ducha, ale bywa i tak, że dla niewierzącego sama perspektywa rezygnacji z autonomii rozumu jawi się jako nieznośnie opresyjna i w gruncie rzeczy niegodna człowieka myślącego. Osobiście obie perspektywy uznaję nie tylko za możliwe, ale w pewien sposób obecne jednocześnie w moim postrzeganiu religii. Zdałem sobie z tego szczególnie wyraźnie sprawę, gdy napięcie pomiędzy instytucjonalną formą religii a moimi własnymi przemyśleniami stało się coraz bardziej dotkliwe. Zresztą dla obu stron.

Takoż również mniemam. Co prawda instytucjonalna forma religii specjalnie chyba nie przejęła się dotkliwym napięciem emocjonalnym, jakie odczuwam. Taka różnica między byciem celebrytą a małym żuczkiem. Ma laasot.

PS A dziś życzę wszystkim wszystkiego itd z okazji obchodzonego w dniu 25 października Dnia Kundelka (o którym to fakcie poinformowała mnie przed chwilą wraz z okolicznościowymi życzeniami w pakiecie moja niezastąpiona starsza siostra).

rymem ochełzdane

2009-10-24T14:54:00.000+02:00

Ich M. Panom Panu Mikołajowi Panu Zygmuntowi
z Wielkich Kończyc Mniszkom
Wojewodzicom Sędomierskim Braciej rodzonej
spolnie i rozdzielnie
D.Sebastyan Petrycy Medyk
życia dobrego i wesela życzy.

W wielkiej wadze u wielkich ludzi zawdy bywali poetowie, Miłościwi Panowie, bo ci w pismach swoich zamykali pożyteczne nauki do życia na świecie przystojnego, przedkładając ludziom przed oczy albo subtelnie zmyślne, abo prawdziwe historye. Co sie wszystko ściągało nie tylko do naprawy, ale też i do uciechy ludzkiej. Naprawa w przykładach rozmaitych, uciecha w słowach, czescią rymem ochełzdanych, czescią instrumentem muzykalnem, bądź lutnią bądź lirą ozdobionych zamyka sie. Dla czego Aleksander Macedo, Arcesilaus, Ptolomeus Filopater, Hiparchus w Homerze, hiero Syrakuzanus, Krezus Lidyjski król w Symonidzie i w Pindarze, syrukuzani w Eurypidzie, Augustus Cezar w Wirgilem i w Horacem usilnie sie kochali tak, że z niemi, jako z ludźmi mądremi, o wielkich rzeczach rozmawiali i wielkie im poszanowanie oddawali.

nie ma tego złego

2009-10-23T17:32:00.003+02:00

Primo: rozszyfrowałam zagadkę. 23 X o 18 miałam oddać klucz do kabiny w Buwie. Ha! Secundo: w związku z tym, że szabatowa randka mi się wściekła (przełożyła na listopad), a ja przypomniałam sobie o kluczu, polazłam do tego buwu i siedziałam w nim do oporu (mojego). A w buwie:

Pogwarzyłam towarzysko z panem antykwariuszem, odkrywszy zbrodnię na prawach autorskich w nowym wydaniu Konfucjusza.
Zabrałam aparat panu robiącemu zdjęcia filozofom celem zrobienia mu lepszego zdjęcia, które zrobiłam. Pan się ucieszył i podziękował oraz zaprosił mnie na stronę www.fotokonkurs.info.
Obejrzałam wystawę fotograficzną "Dwa pokolenia - jedno spojrzenie".
Nakrzyczałam CAPSLOCKIEM na samprasaranę
Przeczytałam konspekt jej pracy i kazałam go rozwinąć.
Napisałam notkę "po co komu tutor" i parę maili, które nie chcą się wysłać.
Założyłam 4 pliki na 4 następne kawałki mgr, przekleiłam do nich plan tychże kawałków i napisane fragmenty.
Spotkałam brodatego profesora i zagadnęłam go, czy nie zechciałby przetłumaczyć dla mnie Leukonoe celem dołączenia do panteonu chwały.
Zamówiłam z magazynu Petrycego w wydaniu Łosia.
Odwiedziłam panią w starych drukach, która mnie pamiętała.
Złożyłam tamże 2 rewersy, pogodziwszy się uprzednio z faktem, że plik, w którym pracowicie przepisałam wszystko, co mi z jednej z owych dwu książek potrzebne - zaginął bezpowrotnie, czyli siedzi gdzieś i śmieje się ze mnie w najlepsze. Trudno.
Poprosiłam panią ze starych druków, żeby wywołała mi z XIX w. docenta.

W ostatniej z wyżej wymienionych kwestii - pani się bardzo starała, ale docent, jak na XIX wiecznego docenta przystało, nie zamieścił numeru telefonu gabinetu _nigdzie_ (ani na stronie buw, ani w katalogu pracowników, itd). Z pomocą przyszedł nam pan z informatorium. Dodzwoniłyśmy się, ale odebrała maszyna. Cóż. Zawsze tak jest, gdy chcę się z docentem spotkać, zdążyłam już przywyknąć. Bierny opór?

Gdy oddawałam panu w kamiennym kręgu kartę dostępu do zbiorów specjalnych, ucięliśmy sobie pouczającą pogawędkę:
- i jak, dodzwoniły się panie do tego docenta?
- no tak, ale nikogo tam nie ma...
- bo wie pani, normalni ludzie o tej porze nie pracują. A już w piątek...
- no fakt, w sumie szabat....
- dopiero o 18!
- nie, o zachodzie słońca.
- ho ho, tak tak, w zasadzie to teraz już zachodzi wcześniej....

Na okoliczność szabatu, o którym pan mi przypomniał

Wyniosłam Petrycego do kabiny celem przeczytania wstępu i obejrzenia uwag krytycznych.
Wypiłam karmelowego shake'a z automatu.
Obejrzałam wystawę Berlin-Yogyakarta. Od hitlerowskiego terroru wobec osób homoseksualnych do praw człowieka dzisiaj i ze zgrozą przekontemplowałam dane z mapy świata.
Powiesiłam niniejszą notkę.
Podpisałam petycję "wszyscy na tak", do czego niniejszym zachęcam
Póki co nie oddałam klucza do kabiny.

No więc z braku randki szabat spędziłam niekoszernie. Tym bardziej niekoszernie, że jutro tradycyjnie spotykam się z Anią w tym samym celu. Za to - ha, jak pożytecznie! I przyjemnie przy okazji. Nie wiem czy argument jest wystarczający, i czy pan Mojsze Rabejnu zgodzi się, że cel uświęca środki - ale jako że randkę przełożyłyśmy na listopad, to ja przekładam szabat na niedzielę. Dzień święty święcić wszak należy. Howgh.

po co komu tutor

2009-10-23T15:03:00.004+02:00

-----------------------------------------------------------------
From: (przeterminowana, upierdliwa) studentka
Sent: Friday, October 02, 2009 6:08 PM
To: tutor
Subject: PROSZE ZWONIDź JEźLI KTO HCE PO RADY
-----------------------------------------------------------------

Zgodnie z napisem na kołatce - dzwonię. Do tutora (jeszcze). W kwestii newralgicznej bo/i wstydliwej. Z pytaniem: Co Pan myśli, co by Pan radził, znając mnie i res.
Ad rem:

Przygotowanie 60 stron lektur na egzamin mgr jest dla mnie - z oczywistych i znanych nam obojgu powodów - łagodnie mówiąc dużym wyzwaniem. Zabierałam się już do tego parę razy, ale wychodzi mi na to, że straciłam dar podzielnej uwagi w czynnościach życiowych i muszę po kolei. Więc chwilowo odłożyłam i skupiam się na Leukonoe. Ale jakiś czas temu przyszło mi do głowy jedno rozwiązanie i myśl ta natrętnie powraca. nie wiem, Czy jest mądra i na ile. Pytam - co wydaje się Panu mądrzejsze/bardziej skuteczne:

a) napisać pracę mgr, złożyć ją a następnie usiąść na 4 literach ze słownikiem, perseuszem i dobrymi ludźmi, i przegryzając się przez tekst z bólem uczyć łaciny i greki na nim? myślę, że per saldo trochę się nauczę, klapki w głowie otworzą i że po przeczytaniu 5 stron poetyki kolejne 10 pójdzie mi szybciej, no i tak dalej funkcją daj Boże wykładniczą.

Plusy:

30% czasu na mgr i lektury, 10% na pracę wyrobniczą o poranku, 30% na spanie, 30% na inne funkcje życiowe z czarnymi dziurami włącznie. Szacunek dość optymistyczny, biorąc pod uwagę porę roku.
Ból, pot i łzy = namiastka zadośćuczynienia => trochę ulgi i mniejszych wyrzutów suma.

Minusy:

frustracja i zniechęcenie oraz
wykorzystywanie krewnych i znajomych, bo na korki funduszy brak

b) pochodzić grzecznie w październiku, listopadzie i grudniu, na prawach (a tym samym przywilejach i obowiązkach) wolnego słuchacza na następujące zajęcia:
- GOJŁ z Krzysztofem (2x2h)
- Grekę 2 rok z p. Mikułą (3x2h, w grafiku pasuje mi 5 z 6) Myślę, że zarówno Krzysztof, jak i p. Monika by mnie na zajęcia wpuścili, i że żadne z nich ani by mnie nie zjadło, ani mi nie odpuściło.

Minusy:

kosztem czasu na mgr, opracowywanie lektur i pracę wyrobniczą.
Zmiana proporcji: 10% mgr i lektury, 20% zajęcia, 10% praca wyrobnicza o poranku, 30% spanie, 30% reszta.

Plusy:

zrobię to, co dawno zrobić powinnam i co robić AD 2001/2002 próbowałam, a czego wykonanie z przyczyn obiektywnych wówczas możliwe nie było.
Co poprawi humor, ułatwi zmierzenie się z tekstami i zachęci do tego.
Co w ostatecznym rozrachunku zaowocuje lepszym opracowaniem tekstów i o milimetr mniejszymi wyrzutami suma.
Last but not least, zamiast dręczyć krewnych i znajomych po godzinach, będę mogła podręczyć prowadzących w godzinach pracy.

Hm. Jak tak to rozpisałam, to mnie wychodzi na b).
Choć nieco się go boję, że zamiast pisać wciągnę się w grekę i łacinę i znowu zgubię ostateczny cel studiów, którym de facto (i o zgrozo) są trzy literki, a nie nauczenie się łaciny i greki na poziomie przedwojennej
matury. Bo ten cel prawdziwy, czyli dorośnięcie - już dawno osiągnęłam. I dlatego mierzi mnie to, że za to nie dają dyplomu...

No ale co Pan myśli w rzeczonej kwestii?

skruszona i mocno onieśmielona
jeszcze studentka
ib.

-----------------------------------------------------------------
From: tutor
Sent: Friday, October 03, 2009 10:52 AM
To: (przeterminowana, upierdliwa) studentka
Subject: Re:PROSZE ZWONIDź JEźLI KTO HCE PO RADY
-----------------------------------------------------------------

Myślę, że nie bierze Pani pod uwagę jeszcze jednego 'minusa' (by użyć Pani terminologii) w odniesieniu do rozwiązania 'b'; a mianowicie, ja nie wierzę w to, że nawet chodząc na zajęcia w charakterze wolnego słuchacza nie rozdrobni się Pani na tematykę zajęć, pewien pomysł, który wpadnie do głowy ni z tego ni z owego, brak zgody na jakieś sformułowanie itp., itd., co spowoduje, że czas na przygotowanie lektury radykalnie się zmniejszy. Wtedy proporcje będą zupełnie inne i pomysł po prostu spali na panewce, powodując 'frustrację i zmęczenie'...

Ostatecznie to Pani podejmie decyzję, natomiast, jeżeli mam coś sugerować, to jednak rozwiązanie 'a', a frustracji i zmęczenia nigdy Pani nie uniknie, jeżeli mierzyć już miarę dorosłości.

Pozdrawiam,
RAS

--------------------------------------------------------------
From: (przeterminowana, upierdliwa) studentka
Sent: Friday, October 02, 2009 6:08 PM
To: tutor
Subject: PROSZE ZWONIDź JEźLI KTO HCE PO RADY
----------------------------------------------------------------------------
Dzień dobry.
Ughhhhh.

I tym sposobem staje się Pan głosem rozsądku, podejrzewam, że w 100% pokrywającym się z głosem mojej pani Marysi - bo jej tego pytania to nawet nie ośmielam się zadawać. Ale dziękuję, naprawdę, bo w zasadzie o taki feedback mi chodziło. Jakiś cichy głosik też mi to mówi, ale pokusa... no, pokusa zawsze jest. Gdyby jej nie było, nie uczylibyśmy się tybetańskiego i nie czytali gramatyk malajalam ;)

Tak, obawiam się, że "minus" sformułowany jest bezbłędnie, choć to nieprawda, że go przeoczyłam - to miałam na myśli mówiąc, że błyskawicznie zgubię cel. Cały problem moich studiów na tym polega. Że w ciągu pół roku zapomniałam, że chodzi o 3 literki, a przeformułowałam to sobie, że chodzi o króliki z kapelusza. Co po 3 miesiącach zamieniło się w konkret: nie dać się Smokowi i udowodnić mu, że zrozumiem, o czym mówi. Mhm. Cel w zasadzie osiągnęłam (w takim stopniu, w jakim mnie interesował - królika na własny użytek wyciągnąć potrafię i językoznawcze iluminacje co jakiś czas przeżywam). Ni cholery nie mogę się pogodzić z tym, że nikt mi za to nie chce dać dyplomu, summa cum laude najchętniej. No i tak............ Gdyby gubienie celu na czas stało się dyscypliną olimpijską, miałabym złoty medal w kieszeni.

Co do frustracji... najgorsze jest to, że ona powoduje rzucenie przedmiotem o ścianę i zapadnięcie się w czarną dziurę, a to wybitnie nie sprzyja rozprawieniu się z problemem. Może jednak spróbuję metodą wymyśloną wcześniej, czyli siedzenia na 4 literach z dobrą duszą na krześle obok i mottem - "ryjem i do przodu", nie ważne w jakim tempie. Z prośbą o wsparcie moralne w takim razie.

Dziękuję raz jeszcze za odpowiedź i utwierdzenie w tej resztce rozsądku, która mi jeszcze została, a może - która dopiero się rodzi (bóle porodowe Mesjasza?). Jak byłam mała, mama zawsze powtarzała mi "rusz rozumkiem". Hm. Staram się jak umiem, ale obawiam się, że ona czasem nie przewidziała możliwych rezultatów ;)

ib.

lebensraum (odsłona 2)

2009-10-22T07:25:00.000+02:00

Obiecany Kępiński o lebensraumie cały czas czeka na przestukanie. W międzyczasie to samo w wydaniu Budki Suflera:

Świat się wokół nas wciąż mniejszy staje,
Kontynenty na odległość dłoni są,
Samoloty jak z dziecinnych bajek,
Ponad głową coraz szybciej niebo tną.
Ludzie wciąż wędrują wielkim, głośnym stadem,
Z pomieszania mowy słychać jeden głos
Zbudowano drugą, większą Wieżę Babel,
Kto pamięta tamtej, pierwszej wieży los?

Świat się kurczy jak przekłuty balon,
Człowiek też maleje szybko razem z nim,
Przerażony swą niewielką skalą,
Coraz bardziej samotnieje w tłumie tym.
Stąd ucieczki nieprzytomne pustą drogą,
Jakby gdzieś coś za zakrętem było tam
I te wiersze napisane dla nikogo,
I te płótna pełne nostalgicznych plam.

Wieża Babel,
Piękny, choć nieludzki ląd,
Coraz dalej,
Czy to postęp, czy to błąd,
Coraz dalej
Coraz trudniej uciec stąd

spóźniona laurka

2009-10-21T09:23:00.002+02:00

Mojego Pana-Od-Historii mało kto lubił, lub może raczej - mało kto poważał. Bo choć spokojny, nie wadził nikomu, to - nieporadny, nieśmiały, z nosem umazanym kredą i jeszcze tragiczniej upapranymi kredowym pyłem czarnymi dżinsami nie umiał ani zapanować nad klasą (stosunek płci 28:5), a już zwłaszcza nad grupą 17 kobiet, ani przemocą wlać nam wiedzy do głowy. Kazał czytać źródła, nie podręcznik - a jak wiadomo uczeń pozbawiony tradycyjnych narzędzi nauczycielskiej opresji jest jak niemowlę wrzucone do wielkiej wanny z wodą. "Kartkówek, kartkówek, prac domowych i odpytywania!" - im bliżej matury, tym goręcej domagała się moja klasa, zwołując specjalne zebrania na przerwach dla rozpatrzenia grozy sytuacji.

Podjęliśmy nawet próby wyręczenia go w tej kwestii: na naszą wyraźną prośbę pierwsze 5 minut lekcji oddawane było ochotnikowi (lub raczej, bo częściej - ochotniczce), który przypominał tonącym niemowlętom, który mamy wiek i w jakiej części globu się znajdujemy. Pomysł upadł, gdy skończyli się ochotnicy. Podobnie - chyba nawet kiedyś udało nam się wymusić ze 2 kartkówki. No ale nie nauczyliśmy się do nich, więc Pan nam się zniechęcił.

Na wspomnianych akapit wyżej zebraniach broniłam Pana-Od-Historii jak lwica; u mojego boku pałętały się jeszcze ze dwa-trzy lwiątka. Gros mojej klasy zastanawiało się, jak go (prośbą? groźbą? kijem? marchewką?) zmienić. Nie zmienić w sensie changer DE prof, tylko changer LE prof (=nie zdjąć białą koszulę i założyć czarną, albo w ogóle T-shirt, tylko przefarbować białą na różowo i obciąć jej rękawy, bo koszula, generalnie, niczego sobie i taka dobra gatunkowo, szkoda by jej było, dziś już takich nie robią...).

Targana porywami realizmu próbowałam rozpaczliwie klarować współziomkom, że - abstrahując od pytania, czy delikwent sam widzi taką potrzebę - mało prawdopodobne jest, by banda rozwydrzonych gówniarzy jakąkolwiek metodą mogła zmienić dorosłego człowieka. Że może lepiej skorzystać z tego, co daje, a reszty szukać gdzie indziej. Ale to nie jest coś, co licealiści lubią najbardziej. Ci, co uczą studentów wiedzą też, że nie jest to nawet coś, co studenci lubią najbardziej. Niedługo doktoranci też przestaną to lubić. Kurs zaciekawionego szukania należałoby rozpocząć w przedszkolu, a może i w żłobku. My jednak zaczynamy reformę szkoły od matury, a uniwersytetu - od Bolonii i punktów ECTS. Powodzenia.

Ja do dziś dziękuję niebiosom, że historii uczył mnie właśnie on. A greki mój jeszcze bardziej nieudolny metodycznie, choć wprawniejszy w sztuce cyrkowej tutor (choć bez metodycznej wirtuozerki uprawianej synchronicznie przez konkurencję zapewne skończyłoby się to tym, czym moja nauka łaciny). A hebrajskiego Szoszi, która o metodyce i jedynie-słusznej-metodzie-komunikacyjnej zielonego pojęcia nie miała, nie ma i prawdopodobnie mieć nie zamierza. Szoszi też broniłam jak lwica, zebrań specjalnych nie było, no ale babskie marudzenie na przerwach - i owszem. Bo dziewczynki na hebraistyce niewiele się różnią od żądnych fajerwerków licealistów. No, może tym, że nie chodziło im o kartkówki i prace domowe, tych ostatnich Szoszi zapewniała pod dostatkiem. Ale tak bez fajerwerków... ona nic nie robi... w ogóle się nie przygotowuje... Ludzie, ludzie, ale po co ma się przygotowywać, jeśli nie musi??? No jak to po co. Dla zasady. I żeby ładnie i kolorowo było. I żeby samo do głowy weszło, bez tłuczenia tych nudnych ćwiczonek.

I jeszcze był Smok, straszny Smok. U niego też próżno by szukać porządku, a metodyki jeszcze próżniej, ale ziejąca siarka sprawiała, że nikomu nie przychodziło to do głowy. A nawet niektórzy go lubili. Ja tam wiem jedno. Gdyby nie oni, ta cała czwórka - nie byłabym taka, jaka jestem. Intelektualnie, ale i - tak normalnie, po ludzku.

* * *

Laurkę tę wystukałam któregoś jeszcze pięknego jesiennego dnia, a przyjrzawszy się jej bacznie zamierzałam (?) powiesić na okoliczność rocznicy bitwy pod Lenino oraz Dnia Wojska Polskiego vel KEN (i nie chodzi o aleję). Alem tę wiekopomną datę chyba niestety przegapiła. Więc na wypadek, gdyby w gniazdku na akacji drżała z niepokoju jakaś niepocieszona pani słowikowa - kajam się i wieszam dziś. Belfrom moim ulubionym i/lub nieulubionym i/lub nie moim dedykując.

runtime error

2009-10-21T07:47:00.002+02:00

Próbując ogarnąć entropię, która rozpełzła się po moim stole (hehe, pełzająca entropia...), znalazłam kartkę. Białą, gładką A6, wyrwaną z bloczku. Na kartce data: 23 X o 18, zakreślona w kółku. I nic poza tym. Hm. Ratunku. Mamoooo. Słoniocy. Co miało wydarzyć się 23 X o 18????? Gdzie i z kim - nie daj Boże - miałam się w piątkowe popołudnie spotkać? Rzecz jest o tyle paląca, że w tym samym terminie przyjęłam już (wcześniej? później? w międzyczasie?) zaproszenie na randkę. Prawdopodobieństwo, że zapisana data dotyczy tejże właśnie randki jest bliskie zeru. No i co teraz. Wystawię kogoś do wiatru na mieście czy pod moimi drzwiami? I kogo? I jak się o tym przekonam, jeśli potencjalne gromy nie spadną na moją głowę?

Wie ktoś coś? A zwłaszcza - wie ktoś, skąd się u mnie ta beznadziejna świecka tradycja zapisywania na karteluszkach terminów i numerów telefonu bez identyfikacji, czego dotyczą? I/lub jak ów zgubny nawyk zgubić? Z numerem telefonu jest o tyle lepiej, że w ostateczności można pod niego zadzwonić...

pani w rejestracji

2009-10-19T01:00:00.001+02:00

Jako że zeszłotygodniowy pogrzeb Marka Edelmana okazał się również gwałtownym pożegnaniem z jesienią, parę razy zdarzyło mi się wspomnieć to wydarzenie w jakiejś nieśmiertelnej rozmowie o pogodzie. Na czekając w lecznicy przy Anielewicza na moją ulubioną panią dentystkę. Pani w rejestracji zadumała się: ho ho, tak tak, to był wielki człowiek, ja go bardzo szanowałam... Pomyślałam sobie: no, nie jest z nami jeszcze tak źle. Pani mówi dalej: Wie pani, dlaczego? Bo to był jeden z niewielu [strategiczna mina] nie lubię tego określenia... [mina jeszcze bardziej wymowna, ściszenie głosu] ... Żydów... [powrót do normalnego tonu] ...którzy przyznawali, że uratowali ich Polacy.

Pomijając kwestie merytoryczne i odwieczny handel martyrologią, ugryzłam się w język, żeby nie zapytać, dlaczego słowo "Polak" jej w tym zdaniu nie przeszkadza. Bo mnie jakoś zaczyna niewygodnie uwierać. To, że uwiera, znaczy chyba, że jego treść nie jest mi obojętna, choćby nie wiem jak były otwarte granice UE i choćbym nie wiem iloma językami mówiła.

Przypomniała mi się rozmowa z mkw na okoliczność petycji w obronie pobitego studenta Collegium Civitas - o rasizmie, antysemityzmie, poczuciu narodowej wspólnoty i temu, jak pojęcie to przeformułowuje się w obecnych czasach. Oraz jeden z najbardziej poruszających mnie tekstów Tuwima, a w nim pewien koronny argument, z którym emocjonalnie głęboko się utożsamiam (z pozostałymi w zasadzie też; ale to, że się utożsamiam z Tuwimem, to żadne novum).

Jestem Polakiem, bo mi się tak podoba. To moja ściśle prywatna sprawa, z której nikomu nie mam zamiaru zdawać relacji, ani wyjaśniać jej, tłumaczyć, uzasadniać. Nie dzielę Polaków na "rodowitych" i "nierodowitych", pozostawiając to rodowitym i nierodowitym rasistom, rodzimym i nierodzimym hitlerowcom. (...)

Gdyby jednak przyszło do uzasadniania swej narodowości, a raczej narodowego poczucia, to jestem Polakiem dla najprostszych, niemal prymitywnych powodów, przeważnie racjonalnych, częściowo irracjonalnych, ale bez "mistycznej" przyprawy. Być Polakiem - to ani zaszczyt, ani chluba, ani przywilej. To samo jest z oddychaniem. Nie spotkałem jeszcze człowieka, który jest dumny z tego, że oddycha.

Polak - bo się w Polsce urodziłem, wzrosłem, wychowałem, nauczyłem; bo w Polsce byłem szczęśliwy i nieszczęśliwy; bo z wygnania chcę koniecznie wrócić do Polski, choćby mi gdzie indziej rajskie rozkosze zapewniono.

Polak - bo dla czułego przesądu, którego żadną racją ani logiką nie potrafię wytłumaczyć, pragnę, aby mnie po śmierci wchłonęła i wessała ziemia polska, nie żadna inna.

Polak - bo mi tak w domu rodzicielskim po polsku powiedziano; bo mnie tam polską mową od niemowlęctwa karmiono; bo mnie matka uczyła polskich wierszy i piosenek; bo gdy przyszedł pierwszy wstrząs poezji, to wyładował się polskimi słowami; bo to, co w życiu stało się najważniejsze - twórczość poetycka - jest nie do pomyślenia w żadnym innym języku choćbym nim jak najbieglej mówił.

Polak - bo po polsku spowiadałem się z niepokojów pierwszej miłości i po polsku bełkotałem o jej szczęściu i burzach.

Polak dlatego także, że brzoza i wierzba są mi bliższe niż palma i cytrus, a Mickiewicz i Chopin drożsi niż Szekspir i Beethoven. Drożsi dla powodów, których znowu żadną racją nie potrafię uzasadnić.

Polak - bo przejąłem od Polaków pewną ilość ich wad narodowych. Polak - bo moja nienawiść do faszystów polskich jest większa, niż do faszystów innej narodowości. I uważam to za bardzo poważną cechę mojej polskości.

Gdy się tak zastanawiam nad tym tuwimowym tekstem sześćdziesiąt lat później, wychodzi mi, że poczucie przynależności do narodowej wspólnoty najlepiej oddaje fraza "czuły przesąd". To, że w imię czułego przesądu toczą się najkrwawsze wojny, jest cokolwiek przerażające. To, że z tych samych powodów istnieją jeszcze na świecie języki inne niż angielski - napawa otuchą, przynajmniej mnie. Ja również, jak Tuwim, myślę, że to język w największym stopniu definiuje tożsamość i wypełnia treścią słowo "ojczyzna". Treścią czułych przesądów?

Markowi

2009-10-09T16:37:00.005+02:00

Pogrzeb Marka Edelmana był piękny, godny i bardzo smutny. Odszedł jeden z lamed-wowników. Chyba zrobił miejsce następnemu, bo świat wciąż istnieje. Smutno.... Choć podobno należy się uśmiechać.

Nikt nie krzyczał, nie klaskał, nie przepychał się. Nawet kamery i obiektywy były ciche i smutne. Nie padło ani jedno słowo, pod którym nie mogłabym się podpisać. Jedyne, czego mi zabrakło, to "zog niszt kejnmol", powalczyłam więc z nią sobie trochę i wklejam tu. Próbuję z robaczkami. Poprawki i konstruktywną krytykę przyjmuję z wdzięcznością. Śpiewa Paul Robesson na koncercie w Moskwie z 1949.

זאָג נישט קיינמאָל אַז דו גייסט דעם לעצטן וועג,
כאָטש הימלען בלײַענע פֿאַרשטעלן בלאָע טעג ;
ווײַל קומען וועט נאָך אונדזער אויסגעבענקטע שעה –
עס וועט אַ פּויק טאָן אונדזער טראָט – מיר זייַנען דאָ

Zog niszt kejn mol az du gejst dem lectn weg
Chocz himln blajene farszteln bloje teg
Kumen wet doch unzer ojsgebengte szo
S'wet a poik ton unzer trot, mir zenen do!

Nie mów nigdy, że ostatnią kroczysz z dróg
Choć ołowiany blask przysłania błękit chmur
Jeszcze nadejdzie wszak nasz wytęskniony czas
Odgłosem kroków naszych wybrzmi ulic bruk.

II

פֿון גרינעם פּאַלמען - לאַנד ביז לאַנד פֿון ווייַטן שניי,
מיר קומען אָן מיט אונדזער פּייַן, מיט אונדזער וויי.
און וווּ געפֿאַלן ס'איז אַ שפּריץ פֿון אונדזער בלוט,
ס'וועט אַ שפּראָץ דאָרט אונדזער גבֿורה אונדזער מוט.

Fun grinen palmenland biz wajsn land fun sznej
Mir kumen on mit unzer pajn mit unzer wej
Un wu gefaln iz a szpric fun unzer blut
Szprocn wet do unzere gwujre unzer mut

Z zieleni kraju palm po wiecznych śniegów biel
Idziemy, a wśród dróg ból i cierpienie lśnią.
Gdzie choćby kroplą wsiąkła w ziemię nasza krew
Odwaga, siła tam wyrosną niczym dąb.

III

ס´וועט די מאָרגן-זון באַגילדן אונדז דעם הייַנט,
און דער נעכטן וועט פֿאַרשווינדן מיטן פֿייַנט,
און אויב פֿאַרזאַמען וועט די זון אין דעם קאַיאָר –
ווי אַ פּאַראָל זאָל גיין דאָס ליד פֿון דור צו דור.

S'wet di morgnzun bagildn unz dem hajnt
un der nechtn wet farszwindn mit dem fajnt.
Nor ojb farzamen wet di zun un der kajor
Wi a parol sol gejn dos lid fun dor cu dor.

Gdy przyjdą jutra dni nie zgaśnie złoty blask,
Wczorajsze zło przeminie dziś jak mija noc.
Gdyby opóźnić kiedyś miał się słońca wschód
Tę pieśń poniosą pokolenia z ust do ust.

דאָס ליד געשריבן איז מיט בלוט און ניט מיט בלײַ,
ס´איז ניט קיין ליד פֿון אַ פֿויגל אויף דער פֿרייַ.
דאָס האָט אַ פֿאָלק צווישן פֿאַלנדיקע ווענט,
דאָס ליד געזונגען מיט נאַגאַנעס אין די הענט.

Dos lid geszribn iz mit blut un niszt mit blaj
S'iz kajn lidl fun a fojgl af der fraj
Dos hot a folk cwiszn falndike went
Dos lid gezungn mit naganes in di hent.

Ta pieśń pisana nie błękitem jest lecz krwią.
To żaden skoczny ton, wolnego ptaka śpiew.
To z karabinem w ręku naród śpiewał ją,
Wśród ruin domów, ścian co upadały wkrąg.

V

טאָ זאָג ניט קיינמאָל אַז דו גייסט דעם לעצטן וועג,
כאָטש הימלען בלײַענע פֿאַרשטעלן בלאָע טעג.
ווײַל קומען וועט נאָך אונדזער אויסגעבענקטע שעה –
עס וועט אַ פּויק טאָן אונדזער טראָט – מיר זייַנען דאָ!

To zog niszt kejn mol az du gejst dem lectn weg
Chocz himln blajene farszteln bloje teg
Kumen wet doch unzer ojsgebengte szo
S'wet a poik ton unzer trot, mir zenen do!

Więc nie mów nigdy, że ostatnią kroczysz z dróg
Choć ołowiany blask przysłania błękit chmur
Jeszcze nadejdzie wszak nasz wytęskniony czas
Odgłosem kroków naszych wybrzmi ulic bruk.

Oraz jeszcze jedno nagranie. Filmik tragiczny, ale za to miejsce symboliczne. Ja również śpiewałam tę pieśń w ponarskim lesie, AD 2002. Tu chyba nie nasz rocznik, ale Fania, bibliotekarka Instytutu i bojowniczka wileńskiej partyzantki - wciąż ta sama.

Marku. Podrap mi tam rude Szczeżujstwo za uchem...

ogłoszenie duszpasterskie

2009-10-05T11:02:00.001+02:00

Mam przejściowe (j'espere) kłopoty z mailem na venedzie, w dodatku wyjątkowo wredne. Nie dochodzą maile do mnie - czasem autor dostaje zwrotkę, jak mkw 'fatal permanent error', a czasem niestety nie. I ja maila też nie. Wsysa go kosmiczna próżnia. W dodatku admin domeny właśnie szczęśliwie wakacjuje sobie w słonecznej Italii w miłym towarzystwie i wraca dopiero za tydzień :(

W związku ze związkiem uprzejmie proszę o pisanie do mnie na adres awaryjny ibrzeska MAŁPA op KROPKA pl. Albo upewnianie się w inny sposób, czy wiadomość dotarła.

forumowa jesień

2009-10-04T15:00:00.002+02:00

Obiecany Kępiński i Lebensraum będzie, ale póki co korzystam z weny okołomgr i oddaję się Leukonoe. Oraz okrutnie wciągającej korespondencji z młodszymi siostrzyczkami maści wszelakiej i innymi SzKorami. Póki się więc Kępiński nie przestuka, wklejam jesienne sprawozdanie z mojego ulubionego forum dla wariatów:

Jesień-euforia, czy jesień-smutek?
poetkam 29.09.09, 21:00 Odpowiedz
Jak jest u Was? U mnie jak zwykle reaktywnie. Ostatnio fruwam- mam powody :-) Kupiłam mieszkanie - tak, musiałam się pochwalić! Znalazłam w moim mieście stowarzyszenie wspierające artystyczną działalność i.. wyobraźnia gna naprzód. Napędzam się... Szok. Jest świetnie. Kocham jesień. Kocham życie. Kocham siebie. I w ogóle wszystkich. ;-))
-------------
Duczka: mamusiu, takie jest życie...

Re: Jesień-euforia, czy jesień-smutek?

drugikoniecswiata 01.10.09, 12:44 Odpowiedz

Od -2 do +1 w skali od -5 do 5, z przewagą tego, co akurat reaktywne - ostatnio dołów, bo łatwiej uciekać, niż składać indeks i pisać mgr; głowa w piasek zawsze kusi.
Z cichą nadzieją, że to jest remisja, wreszcie, po tylu latach karuzeli w postaci (ultra) rapid cycling. We wrześniu i październiku. Listopada i grudnia się boję i wolę o nich nie myśleć. Ale po cichu modlę się do boginii lamo o dalszą łaskawość.
Lekarzy nie pytam, jak to się nazywa, nazywam sobie sama na własny i forumowy użytek. Lekarz pilnuje leków i tak nam obojgu jest chyba dobrze. To ja mam się czuć dobrze, a nie lekarz tak o mnie myśleć. co on myśli - prawdę mówiąc mało mnie obchodzi.
----------------
Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było...

nieśmiało

drugikoniecswiata 01.10.09, 12:48 Odpowiedz

     >>> Planuję, porządkuję, czekam, cieszę się.
   >>> O.
   ----------------------

>>> Nie oczekuję już / od życia samych róż

Ja też. Dobrze mi z tym stanem i boję się go stracić. Ale i ten strach nie jest już tak paraliżujący, jak przez ostatnie 6 lat. To moja wielka zmiana i moje wielkie zwycięstwo. Efekt 300h psychoterapii i nie powiem ilu PLN, czasu i łez w nią zainwestowanych.

------------------
Im bardziej Puchatek zaglądał do środka, tym bardziej Prosiaczka tam nie było...

:(((((( [] [] [*]

2009-10-03T16:15:00.007+02:00

"W Warszawie w wieku 87 lat zmarł na zawał serca Marek Edelman – ostatni żyjący przywódca powstania w getcie warszawskim, po którego upadku walczył w Powstaniu Warszawskim, działacz antykomunistycznej opozycji demokratycznej, autorytet polityczny i moralny, społecznik, wielki człowiek i niezrównany kardiolog. Hanna Krall przeprowadziła z nim w roku 1977 wywiad-rzekę Zdążyć przed Panem Bogiem. Sam o sobie mówił, że był świadkiem strasznych czasów. Wydawało się, że będzie żył wiecznie."

Dlaczego pierwszym linkiem, którego na hasło "marek edelman pogrzeb", jest ten do strony rfi.fr - Bóg jeden raczy wiedzieć. Artykuł w sekcji polskiej. I po francusku również, ale nie ten sam. Piotr Kaminski, journaliste à la rédaction polonaise de RFI: « Voila une personne de moins a laquelle on pourra se referer. Il etait tres difficile a faire peur. C'était quelqu'un de tous les combats pour la liberté. Quand Marek Edelman se prononçait sur une décision morale et politique, on l'écoutait. ». A w artykule po polsku wypowiedzi oficjałów i celebrytów:

Były ambasador Izraela w Polsce, Szewach Weiss, powiedział o nim: „Marek Edelman nigdy nie przestał walczyć o wolność człowieka i o wolność Polski”.
„To była bardzo ważna obecność dla Polaków, dla nas wszystkich”, wyznał ks. Adam Boniecki, redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego”.
Prezydent Lech Kaczyński, ustami jednego ze swych doradców, Macieja Wypycha, poinformował, że jest wstrząśnięty wiadomością o śmierci Marka Edelmana.
Lech Wałęsa powiedział o Edelmanie: „to była wielka i bardzo wyjątkowa postać. Będzie go nam brakować. Niech spoczywa w pokoju wiecznym”.
Premier RP Donald Tusk powiedział: „Jego autorytet uszlachetniał demokrację w wolnej Polsce. Opuścił nas człowiek, którego podziwiałem”.

« Il n’ y a pas de pourquoi ! Pas de pourquoi ! Et quelle différence cela fait un pourquoi ? Chacun suit sa trajectoire de vie. Ces 60 000 hommes disparus, si on est un peu responsable de leur sort, il faut rester avec eux. D’une façon ou d'une autre. »

Jeśli wierzyć rfi (to wszak genialne źródło wiedzy o tym, co dzieje się w Polsce), pogrzeb Marka Edelmana odbędzie się najprawdopodobniej w najbliższy czwartek. Nie lubię ostatnio chodzić na pogrzeby. W lecie zeszłego roku przebrała się miarka. Ale chciałabym pójść. Najchętniej z kimś. Any benevoles welcome.

lebensraum

2009-10-01T13:03:00.001+02:00

Jest parę rzeczy w codziennej codzienności, których okrutnie nie lubię. To nielubienie wiele mnie czasem kosztuje, bo mało kiedy spotyka się ze zrozumieniem.

Nie lubię, nie trawię, nie znoszę:
1) telefonu gdy dzwoni, zwłaszcza jeśli jest to komórka a ja akurat robię siku w kiblu na stacji benzynowej w pozycji żurawia, a w/w gówno dzwoni mi w kieszeni
2) poczty głosowej
3) poruszania się samochodem i środkami transportu publicznego
4) nachalnych reklam na bilboardach, w skrzynce pocztowej, mailowej i pań dzwoniących z zaproszeniami na pokaz pościeli wełnianej oraz pana Dariusza Kąckiego wkładającego mi do skrzynki oraz w drzwi i na wycieraczkę ulotki firmy multimedia, a następnie wyciągającego mnie z wanny odwiedzinami w tym samym celu.

...i pewnie jeszcze paru rzeczy, będę donosić na bieżąco.
Zamiast tego zdecydowanie wolę:

1) mail lub gg, bo mogę odpowiedzieć na wiadomość wtedy, gdy mam do tego czas, głowę i ochotę. mogę oddzwonić, jeśli ktoś mnie prosi, zwłaszcza jeśli powie mi kiedy, a jeśli napisze, że to ważne i szybko, na pewno tym bardziej to zrobię.
2) sms, bo jest bardziej dyskretny i mniej inwazyjny, a odczytywanie go nie wymaga przykładania telefonu do ucha i słuchania pani z ery.
3) chodzenie na piechotę, ew. rower, nawet w mrozie i na deszczu. tylko na mniejsze odległości, dlatego marzę o wyprowadzce z Warszawy.
4) krajobraz miejski i wiejski nieupstrzony szyldami reklamowymi oraz święty spokój w moim prywatnym czasie i domu. z możliwością wykąpania się w wannie włącznie. Dlatego jw.

Dla większości rzeczy, których nie lubię, potrafię znaleźć realną alternatywę. Jeśli mogę mieć prośbę do osób, które lubią mnie - stosujcie te alternatywy.

Antoni Kępiński mówi, że to kwestia Lebensraumu. Pierwszy wymieniony przez niego w cytowanym dwa posty temu fragmencie NERWICORODNY CZYNNIK, powodujący SMĘTEK NASZEJ CYWILIZACJI. W następnym poście przepiszę jego słuszne poglądy na wszystko.

ups

2009-09-29T08:51:00.009+02:00

Przegapiłam. Ogólnopolski dzień solidarności z osobami chorymi psychicznie. Wychodzi mi, że 17 września (hmm.....), choć ostatnio wątpię w moje umiejętności googlania, więc ktoś mógłby zweryfikować. We wrześniu w każdym razie.

Kiedyś potwornie się tego bałam. "Kiedyś", czyli odkąd pamiętam. Od lat wczesnonastoletnich. "Tego", czyli choroby psychicznej. Bałam się schizofrenii. Schizofrenię miała moja ciotka, siostra mamy. Samobójczyni. Dwa lata temu mój nos zaczął mi mówić, że coś się tutaj nie zgadza. Zaczął mi mówić, że Ewa nie chorowała na żadną schizofrenię. Że to było MD vel ChAD, tak jak u mnie, lub raczej odwrotnie. Podpytywałam mamę. Nie wiedziała, nie pamiętała, nie kojarzyła. "To było dawno", "o tym się nie mówiło"...

W lipcu mama wreszcie znalazła i pozwoliła dotknąć, a nawet otworzyć zeszyty z dziadkowymi bazgrołami. I pierwsze co z nich wyszło - to to, że miałam rację. Że mój nos, kierujący się wyłącznie swoją nosią intuicją, miał rację. Bez dwóch zdań, bez wątpienia. Z wypisów ze szpitala, z dziadkowych zapisków. Z rozmowy z Bożeną U., koleżanką Ewy ze szkolnej ławki, która w pierwszych 3 zdaniach powiedziała mi:
- przede wszystkim - to wiesz, ona później miała to, co dziś nazywamy bipolar...
- tak, wiem. Też to mam.
- no tak, ale teraz inne czasy, inne leki...

Czy inne czasy? Nie wiem.
Czy inne leki? Nie bardzo.
Lit, walproiniany, karbamazepina, - od lat 70-tych.
Litem, który łykała Ewa, próbowała mnie nakarmić zarówno pani Irena, jak i obecny pan dr superhiperchadowyspecjalista. Ale się nie dałam, uparta jestem. Bo się boję. Dlaczego bardziej boję się litu, niż przeciwdrgawkowców? Nie mam pojęcia. Dyskutowaliśmy kiedyś przy stole we trójkę, z mamą i Łukiem, co lepsze. Wyłysieć, rozchrzanić tarczycę czy zejść na śmiertelną wysypkę, która wprawdzie zdarza się rzadko, ale jak już - to skutecznie. Zdania były podzielone: Łuk twierdził, że wyłysieć. Mama, że chyba tarczyca. Ja, że chyba z trojga złego najlepsza jest wysypka.

No więc łykam lamotryginę, i ona faktycznie jest nowa. Co jest zaletą i wadą jednocześnie. Zaletą - bo można liczyć, że jak nowa, to może mniej skutków ubocznych, może bardziej "sprofilowana"? Wadą, bo jak nowa, to długofalowych skutków ubocznych nie zna nikt. W przeciwieństwie do litu na przykład. Uznałam że wolę zaryzykować śmiertelną wysypkę i nieznane atrakcje w bliżej nieokreślonej przyszłości, niż wyłysieć albo mieć niedoczynność tarczycy. Kwestia priorytetów, n'est-ce pas? Wysypka mnie szczęśliwie ominęła, a co do reszty, to zobaczymy. Ktoś musi być królikiem.

Jako zaś jestem uparta w ogóle i antylekowa w szczególności, decyzja zabrała mi trochę czasu. Mądry pan dr, co nieco zniecierpliwiony, próbował mnie w styczniu-lutym-marcu nabrać:
- Ma pani mnóstwo możliwości...
- Jakie mnóstwo, jak cztery???
- No... (zmartwił się, że mu się sztuczka nie udała)... wie pani... cztery to już coś!
- Aa, to tak jak w tych językach indiańskich, gdzie system liczebnikowy składa się z 3 elementów: jeden, dwa i mnóstwo, tak?
- No, mniej więcej.

No więc wychodzi z tego wszystkiego, że bałam się MD. Dzień dobry. Nadal się boję, ale już trochę mniej. I przestałam widzieć granicę między normalnością a szaleństwem, między depresją a MD, między MD a schizofrenią.Nie ma jej. Jest continuum.

A ostatnio uświadomiłam sobie, że jeśli Ewa zabiła się w wieku 25 lat - to tak, jakbym ja nie żyła od lat 4. Od powrotu z Portugalii. A żyję. To może można mieć nadzieję, że jeszcze trochę pożyję? Zrobiło się jakoś - trochę raźniej. I tego trzymać się trzeba.

smętek cywilizacji

2009-09-29T07:39:00.004+02:00

Czytam "Melancholię". Wreszcie. Na liście lektur wylądowała parę miesięcy temu, wtedy, gdy odkryłam Kępińskiego. Późno? Późno. Lepiej późno niż wcale. "Rytm życia", który kiedyś kupiłam w taniej książce i odstawiłam na półkę w kategorii "do przeczytania" - to jedna z najważniejszych książek, które przeczytałam. Sięgnęłam po nią pewnej styczniowej nocy, w rozpaczy: zagubiona w gąszczu znaków zapytania, spłakana, bardzo, bardzo zmęczona. Nie wiem, dlaczego zaczęłam czytać właśnie to, a nie np. Musierowicz. Wiem, że Kępiński wylał miód na moje zrozpaczone serce. Wytłumaczył. Nazwał to, czego przez tyle lat nazwać nie umiałam, zadał pytania, które były we mnie, ale nie umiałam ich sformułować, wreszcie - udzielił odpowiedzi, takich, do jakich sam doszedł. Pokazał azymut. Genialny azymut.

x. Tischner zwykł mawiać o sobie: "najpierw jestem człowiekiem, potem filozofem, potem długo długo nic, a dopiero potem księdzem".

Zaprawdę zaprawdę powiadam Wam -
Kępiński wielkim lekarzem był.
Wielkim filozofem był.
Wielkim człowiekiem był.

Więc będą teraz wypisy z "Melancholii" w odcinkach. Trochę mam dylemat, czy lepsze długie posty, ale całościowe, czy pocięte na kawałki. Próbuję okrajać i wybierać, ale jest mi trudno. Można mi w tym pomóc i się wypowiedzieć w komentarzach, którą opcję PT Czytelnicy wolą. A jak nie, to wyjdzie w praniu. Howgh.

PS Podkreślenia moje.

* * *

W ostatnich latach wiele uwagi poświęca się nerwicorodnym czynnikom współczesnej cywilizacji. Zagadnieniem tym zajmują się ludzie różnych specjalności - historycy kultury, socjologowie, psycholodzy, psychiatrzy, filozofowie itd. Ale nawet niespecjalistę uderza dysproporcja miedzy naukowo-technicznymi osiągnięciami naszej cywilizacji a stopniem zadowolenia z własnego życia. Jest to swoisty smutek spełnionej baśni. Najśmielsze marzenia ludzkości ziściły się, a mimo to człowiek się nie cieszy, co więcej - jest niezadowolony z tego, co stworzył, z czasów, w których żyje, czuje bezsens własnej egzystencji, tęskni za formami życia bardziej prymitywnymi i prostszymi, za powrotem do natury, buntuje się przeciw czasom, w których żyje, nie widzi sensu swego życia, swej roli w tym, co go otacza, z zazdrością patrzy na ludzi żyjących w bardziej pierwotnych formach cywilizacyjnych, którzy potrafią cieszyć się życiem, szczerze śmiać się i bawić. A on sam, mimo wygód i wszelkich udogodnień, jakie przynosi współczesna cywilizacja, jest smutny, znudzony, niezadowolony z siebie i otaczającego go świata, nie widzi możliwości poprawy, lęka się zagłady atomowej.

SKĄD BIERZE SIĘ TEN SMĘTEK NASZEJ CYWILIZACJI?

Bardzo trudno jest odpowiedzieć na pytanie od czego zależy ludzkie szczęście i umiejętność cieszenia się życiem. Można jednak w przybliżeniu określić, jakie czynniki we współczesnej cywilizacji wpływają na obniżenie nastroju. Trzy grupy czynników, jak się zdaje, należałoby tu wyróżnić, mianowicie

te, które wpływają na wzrost uczuć negatywnych
te, które utrudniają realizację postawy "nad" (tendencji twórczych) i
te, które paraliżują tendencję do rzutowania się w przyszłości, nawet poza kres własnego życia (tendencje transcendentne).

1. Lebensraum
2. "Niestrawność" psychiczna i niemożność realizacji samego siebie
3. Antytradycyjność i antytranscendentyzm

Problem rozładowania uczuć negatywnych, umożliwienia realizacji tendencji twórczych i transcendentnych tkwiących w człowieku, jest, jak się zdaje, najważniejszym problemem naszej kultury. Na razie nie można przewidzieć, w jaki sposób będzie on rozwiązany, ale od tego, czy będzie rozwiązany i w jaki sposób zależy wyjście z kryzysu, jaki przeżywa nasza kultura. Kryzys ten, jak starano się tu wykazać, odbija się na życiu jednostek, nie pozwala im cieszyć się życiem i rozwinąć w pełni ich energii życiowej*.

(Antoni Kępiński, "Melancholia", Wydawnictwo Literackie, Warszawa 2003. s. 81, 88)

* W prezencie dla małego mishowca: Zob. poz. 137: Brzezicki E. Psychopatologia życia codziennego, PAN, Kraków 1970.

jesień idzie, nie ma na to rady

2009-09-21T08:35:00.003+02:00

bez samochodu!

2009-09-20T10:58:00.004+02:00

Gazetka parafialna.
Gdyby ktoś nie zauważył: trwa europejski tydzień zrównoważonego transportu, który zakończy się jak co roku 22 września Europejskim Dniem Bez Samochodu.

A zatem we WTOREK cztery kółka zostają tam, gdzie je ostatnio zaparkowaliśmy. Będą za nami na pewno tęsknić, a my za nimi, ale cóż, czasem trzeba się rozstać - pocieszmy więc siebie i każde z nich po kolei, że jeden dzień to nie wieczność. Małymi krokami.

Chodzą słuchy, że w stolycy przejazdy komunikacją miejską za darmo, rowery do wypożyczenia takoż, happening (pod PKiN?) i przejazd "parlamentarnej góry rowerowej", cokolwiek by ta fraza oznaczać miała. Znalezienie tych słuchów w sieci przerosło moje googlarskie kompetencje - jakoś inne miasta lepiej sobie radzą z kampaniami internetowymi. O darmowych przejazdach czytałam chyba na jakimś tramwaju. A w braku laku wygooglałam naprawdę fajny wzór nieszczęsnej warszawskiej karty miejskiej, którą chyba - chcąc nie chcąc - trzeba będzie sobie w końcu wyrobić. To może warto się przymusić, bo zielony model dostępny tylko między 21 a 25 września.

A dziś na dworcu zachodnim można sobie pojeździć pociągami starymi i nowymi, w tym drezyną ręczną, zjeść za darmo watę cukrową i popcorn oraz obejrzeć postojownię i dyspozytornię na stacji Kabaty. Albo wybrać się jedną z mnóóóóóóstwa imprez w ramach festiwalu nauki, np. zwiedzić starą Ochotę. To propozycja dla tych, którzy wcześniej nie umówili się na randkę z Leukonoe albo inne randki tego rodzaju. Czyli nie dla mnie, wygląda na to, i chyba też nie dla mojej żony. Helas!

3 tabletki

2009-09-18T20:20:00.005+02:00

Po dłuższej pogawędce z panem od brakujących klepek, w której opowiadał mi o miasteczku, z którego pochodzi i (powojennej!) mieszance etnicznej w szkole, do której chodził, wracamy na ziemię i pan dr zbiera zamówienia:
- to co mam pisać?

A ja jak w osiedlowym sklepie z cukierkami albo arkadiowym tea&tea grzecznie recytuję po kolei:
- 2x lamotrygina 0,50mg i 1x 0,25, 2x efectin 75mg 28 tabletek, 1x hydroksyzyna i 1x immovane, bo mi się skończyło.
- pani bierze teraz 125 tego lamitrinu?
- no tak, ostatnio dorzuciliśmy 0,25, bo mi było źle.
- to proszę brać 150.
- yyy???
- no proszę brać 150. 3 tabletki.
- ale... bo ja myślałam... że jak już przewalczę tę pracę i ten marazm to
spróbuję wrócić do 100.... tak jak było?
- no ale przecież nie jest stabilnie.
- no... tak całkiem to nie, ale dużo lepiej niż było.
- no ale stabilnie czy nie?
- no... no tak CAŁKIEM to nie.
- to proszę brać 150.
- ale... to znaczy... że... że pan uważa... że może być... CAŁKIEM stabilnie????
- przecież inaczej bym pani nie leczył.

Hm, i tego się trzymajmy. Wszak nadzieja umiera ostatnia ;-)

w sklepie z cukierkami

2009-09-17T13:03:00.003+02:00

"Słyszałam od kogoś, że student na pierwszym roku MISHu zachowuje się tak, jak dziecko w sklepie z cukierkami?" - powiedziała pytającym tonem Agata, z którą od 2h siedzę w Tarabuku. Siedzę w roli starej doświadczonej ciotki i wywalam jej z planu nadmiar cukierków. A lepszego porównania jeszcze nie słyszałam. Właśnie tak się zachowuje student pierwszego roku MISH, a niektórym zostaje to na dłużej, a potem rzygają zajęciami i praktycznymi naukami języków wszelakich - jak kot. Ale są też tacy, którym zostaje na całe życie, np dr Kasia M.

japońskie delfiny

2009-09-12T10:10:00.002+02:00

Jako że mkw twierdzi, że linków z boku nikt nie ogląda, wklejam tu. Podpiszecie? Delfin, którego poznałam ma na imię Hamlet. Mieszka na południu Portugalii i do dziś mam wyrzuty sumienia, że zapłaciłam grube pieniądze (no, nie ja) za to, by go dotknąć, pogłaskać, przytulić, popływać z nim w basenie, by mógł figlarsko tak umieścić nochal w mojej stopie, że przefrunęłam z nim cały basen. I do dziś nie oddałabym tego doświadczenia za żadne inne. Był to najpiękniejszy prezent walentynkowy, jaki dostałam.

Niektórzy ludzie twierdzą, że zwierzęta w niewoli trzymamy po to, by walczyć o ich lepszy los na wolności. Inni - że to barbarzyństwo. A ja nie wiem, co myśleć. Szczeżuja w mieszkaniu to też barbarzyństwo. Gdyby nie Hamlet, w życiu nie podpisałabym takiej petycji i nie rozesłała jej z rozdzielnika do 50 facebookowych znajomych. Nie wiedziabym też, że największym wrogiem delfinów są... plastikowe torebki na plaży. Krewniacy Hamleta myślą, że to meduzy - ich przysmak - połykają je i zaklejają sobie przewód pokarmowy. Umierają z głodu... No więc do roboty, podpisać i sprzątać porzucone reklamówki, nad Bałtykiem i w czasie wakacji na Krecie też.

metapoziom

2009-09-12T05:55:00.002+02:00

Przeczytałam opowieść mej wirtualnej czytelniczki, której wirtualną czytelniczką jestem i ja i chyba się obie czytać lubimy - o złudnej anonimowości blogowiska. Zaczęłam pisać komentarz, ale jak to z tą opowieścią na gg - przekroczył ramy komentarza. Więc piszę tu.

Śmiesznie tak, telepatycznie jakoś - moja notka ostatnia jest chyba dobrą ilustracją tego, czego według Pani Leśniezielonej czynić nie należy, nie wypada, nie godzi się; a przynajmniej - jest to dziwne i niezrozumiałe. I nie tylko według niej - rozmawiałam o tym z różnymi osobami; granice prywatności na blogu, jak i w życiu nie są uniwersalne. Zgadzam się i nie zgadzam się z tym zaleceniem.

To, co ludzie robią na n-k, zwłaszcza w kwestii zamieszczania zdjęć - tak, to dramat, bo czynią to bezmyślnie, a bezmyślność to jedno z gorszych nieszczęść tego świata. "Powiedzieć komuś idiota to nie obelga, lecz diagnoza" - mawiał na swoim Jarmarku Poeta nad Poetami. Co do bloga i perystaltyki jelit zaś... IMHO jest tak:

Dużo, jeśli nie wszystko zależy - jak zawsze - od CELU, w jakim się coś pisze i publikuje. Pisze - zarówno coś=bloga jak coś=konkretną notkę, opowieść. Po co? To pytanie, którego nigdy dość. Jaki jest telos? Sama siebie w tej kwestii również systematycznie muszę przywoływać do porządku, wszak belka, źdźbło, te sprawy. Nie tylko w kwestii pisania. Od pewnej Lipki i pewnej Tyciowej mamy nauczyłam się, że to dobre pytanie na każdy, mały czy duży, życiowy dylemat.

Blog należy do sfery publicznej, tak jak prasa, tv, i pisanie w nim o perystaltyce jelit cioci Hani niczym się nie różni od poruszania tejże tematyki w pozostałych mediach. Co zwykle przystoi celebrytom i wtedy nazywa się felietonem, talk-showem, albo jeszcze inaczej, a nam, malutkim - nie wolno, nie wypada. Dlaczego? Dlaczego troszczymy się o prywatność cioci Hani, a nie wkurza nas, że np. Krystyna Janda nie troszczy się o prywatność swoich dzieci?

Ba, ileż osób właśnie opowieściami o perystaltyce (swych małoletnich pociech, własnej, współmałżonka) zdobyło sobie na blogowisku ogromną popularność i uznanie. Choćby mattkapolka, choćby zimno. Jakie tłumy komentują opowieści potwora i potworka, składają im życzenia urodzinowe, współczują zapalenia ucha. No i to mało komu przeszkadza - mnie np. nie, bo lubię mattkopolkowe o potworach opowieści. Może przyjść taki moment, że zacznie przeszkadzać potworom - wtedy lojalna matka polka procederu by zaprzestała, bądź zmieniła setting tak, by uniemożliwić zidentyfikowanie delikwentek ("skojarzenia to przekleństwo / wszak możemy dziś dać głowę... itd itp") - przynajmniej w mojej wyidealizowanej wizji.

Świadomość celu zatem i odpowiedzialność za słowo (to wygłoszone, to napisane) - dwie cnoty w dzisiejszych czasach rzadkie, a kardynalne; katechizm jakoś o nich zapomniał.

c.d.n.

Ale zanim (nie wiem kiedy) nastąpi, mam prośbę. Ważną. Jeśli ktoś uważa, że dwie wyżej wymienione cnoty w którymś przypadku u mnie szwankują i ewidentnie daję ciała - niech mi o tym powie. W dowolnej formie: w komentarzu, mailowo, pocztą polską, przez posłańca, gołębiem, telefonicznie, smsowo, osobiście... Nie obiecuję, że się z tym zgodzę, obiecuję - że przemyślę. Blog w przeciwieństwie do słowa drukowanego ma tę cudowną cechę, że istnieje na nim opcja USUŃ. A ja mam tę paskudną przypadłość, że czasami w przypływie maniakalnej weny tracę kontakt z rzeczywistością. Ale potem do niej wracam i zwykle staram się posprzątać bałagan, którego narobiłam.

do mensy? z mamą?

2009-09-12T03:37:00.010+02:00

Wpis do wątku znalezisk, czyli jescio raz o tym, że nic w przyrodzie nie ginie. I pewnie, jak mi to pisywał na klasówkach mój matematyk - jeścio mnoga, mnoga raz...

Wczoraj znalazłam moją Kasię, Kasieńkę, która wprawdzie nigdzie się nie zgubiła, no ale jak to bywa - nie widziałyśmy się kopę czasu. Lubię, tak bardzo lubię (w obie strony) sytuację gdy ktoś odbiera telefon i zamiast myśleć 'ta zołza mnie olewała przez x lat a teraz czegoś chce' cieszy się z tego, że dzwonię. I sama się cieszę jak dziecko, jak mi się jakiś mamut odnajdzie i objawi.

I jeszcze też bardzo lubię, gdy się okazuje, że - pomimo tych pięciu, siedmiu, ośmiu lat - rozumiemy się tak, jakby to było wczoraj. W sklepie z butami zachowujemy identycznie, czyli jak dwie baby: jedna pod 30, druga pod... (70????? nie...) - no też pod 30, wszak człowiek tyle ma lat, na ile się czuje i wygląda, n'est-ce pas? A wyglądamy w zasadzie też podobnie, 45 kg żywej wagi i ani grama więcej. Chciałam to jakoś zilustrować, ale jedyny portret, jaki wypluł mi googiel (a już myślałam, że jest w nim wszystko) - to okładka podręcznika do analizy. Może to i lepiej, wszak prawo do ochrony wizerunku etc... No, znalazłam też portret oczami studentów, hihi - jednak co polibuda, to polibuda, ale i jakie kryteria śliczne:

3.88	Sumaryczna
4.60	Sprawiedliwość
4.40	Przydatność zajęć
3.50	Uroda
4.20	Przyjazność
4.40	Jasność zajęć
2.20	Łatwość zaliczenia

Ja się tylko zasadniczo nie zgadzam z punktem 4: tam powinno być 5++++++++++++. De gustibus wszak niestety non disputandum est. Czyli jesteś, Kasieńko, wykładowcą czterogwiazdkowym. Wszystko przez ten punkt ostatni - zdecydowanie średnią psuje ;-)!

A w ogóle to notka wzięła się stąd, że usłyszałam od Kasi komplement, żadne novum, ale kiedy życie mi to potwierdza po raz n-ty, to się zawsze dowartościowuję i chwalę na prawo i lewo. Zaczęłam opisywać mamie na gg, ale uznałam, że normy gg mój monolog przekroczył. Komplement zaś był taki: gdy szłam wczoraj zapolować na Kasię na politechnice, rozładowała się komórka (tym razem wyjątkowo _nie_ moja). Ostatnie co usłyszałam to: 'kotku, jestem w sekretariacie, czekam na panią dziekan'. Pomyślałam, że wyłączyła, bo pewnie pani dziekan przyszła, no i że sekretariatów to tam jest pewnie skolko ugodno, ale ja jestem zdolna dziewczynka i zanim włączy, to ja sobie poradzę. A jak nie, to poczekam, aż zadzwoni albo mnie znajdzie na ławce przed.

Weszłam do gmachu głównego, wypatrzyłam pana ciecia i pytam go grzecznie:
- Przepraszam pana, gdzie tu jest sekretariat?
- Ale........ k t ó r y? - odpowiada pan uprzejmie, lecz dobitnie i ze stosowną miną.
- No... w zasadzie to sama nie wiem. Ale taki np. MiNI? (nie, to nie chodzi o rozmiar!)
- 207, drugie piętro, po lewej.
- Bo... jak pan myśli - postanowiłam się upewnić - czy jeśli szukam pani, co pracuje na MINI i czeka w sekretariacie na panią dziekan - to dobrze myślę, żeby pewnie w tym?
- No tak, jest duża szansa. 207, drugie piętro, po lewej.

Więc tuptam na drugie piętro kontemplując aulę i dach Gmachu Głównego - jakie one śliczne są. Znajduję 207 i Kasia jest tam, gdzie ma być. A na mój widok wykrzykuje radośnie do siedzącej przy biurku pani: "widzisz! mówiłam ci, że ona jest inteligentna i znajdzie mnie wszędzie! po inteligentnej mamie nie da się inaczej!".

Ha. Zawsze to wiedziałam, mama pewnie też, ale i zawsze miło słyszeć ;-)
A na dowód, również tego, że googiel pojemny jednak jest:

W zasadzie to czuję się mamutem. Kawał życia spędziłam pod skrzydłami tego grubasa w sutannie, a to było już tak dawno temu.................... i tylko Kasia wygląda cały czas tak samo. Szukajcie a znajdziecie.

PS Za jakie, jakie grzechy musi czasem człowiek w edytorze WYSIWYG przełączać się na tryb "edytuj html" i oglądać to, co wygenerowały edytory niehtml wszelakie? Zwłaszcza produkcja worda bywa tu interesująca, polecam. I dlaczego postawienie entera, a już zwłaszcza kilku w oknie edycji html powoduje mi enter na stronie? Dlaczego WYSIWYG równouprawnił enter z panem br? Dlaczego ogórek nie śpiewa??????

pamiętacie?

2009-09-11T09:30:00.006+02:00

Pewnego dnia na końcu świata pomyślałam sobie, że są takie daty w historii narodów, od których zaczynamy dzielić czas na PRZED i PO.

Polak: ten budynek PRZED Wojną... odbudowany w roku...
Francuz: ten kościół PRZED Rewolucją... teraz pełni funkcję...
Portugalczyk: ten zamek PRZED Trzęsieniem Ziemi... teraz jego ruiny...

W zeszłym roku na wykładzie z historii starożytnej prof. Ziółkowski zapytał: "czy państwo się jeszcze uczyli w szkole... yyy... tzn. czy państwo wiedzą, kim był Kornel Ujejski? tzn. kto z państwa wie, ręka do góry?" Nie pierwszy raz zachwycił mnie wówczas tym, że w ustach jego pytanie takie zabrzmiało, jakby zadawał je z czystej ciekawości, a nie po to, by załamywać ręce nad nędzą i nieuctwem dzisiejszej młodzieży. Być może załamywał, ale po cichu; odpowiedź kwitował policzeniem rąk i zwykłym: aha. Potem szybko dostosowywał się do zmienionej sytuacji na froncie, co ponoć jest cechą ludzi inteligentnych: "No więc Kornel Ujejski był polskim poetą romantycznym, państwo sobie sprawdzą w encyklopedii. Gdy ja chodziłem do szkoły, musiałem nauczyć się na pamięć jego wiersza 'Maraton'... Państwo sobie pójdą do biblioteki, wypożyczą Ujejskiego, odnajdą ten wiersz i w domu przeczytają".

Myślę, że jeśli student po roku od egzaminu pamięta treść swoich notatek z jednego wykładu, to jest to dla wykładowcy komplement. Przyznam skruszona, że nie odrobiłam wtedy pracy domowej. Ale za to pamiętam, że w moich notatkach w tym miejscu stoi: "uczta --> śpiewak --> '...ile masz lat, młodzieńcze, kim byłeś ZANIM przybyli Persowie?...' ". Skruszona wpisałam więc w matrixa przed chwilą "ujejski maraton persowie", matrix wypluł. Z rocznym opóźnieniem, ale przeczytałam. Więc wypluwam wam tu wypisy:

The mountains look on Marathon
And Marathon looks on the sea;
And musing there an hour alone,
I dream’d, that Greece might still be free,
For standing on the Persian’s grave,
I could not deem myself a slave.
(Byron)

Wy chcecie pieśni! – wy chcecie pieśni,
Zapewne dźwięcznej i słodkiej dla ucha,
A ja mam dla was, o! moi rówieśni,
Pieśń, co przypomni wam brzęki łańcucha.

Wy chcecie pieśni ni kwiatu do wieńca,
Co by śród uczty mogła was pochwalić,
A ja bym pragnął wam w ogniu rumieńca
Rozmiękłe dusze jak zbroję ostalić.

O! żal się Boże – tak młode pacholę,
Zamiast miłować, muszę nienawidzić
I jasne czoło omarszczać w mozole
I czyste usta wykrzywiać – i szydzić.

(...)

Z płonącego miasta
Wybiegł niewolnik, a za nim w pogoni
Jęk konających przy uchu mu dzwoni; –
On leciał nocy osłoniony mrokiem;
Czasem za siebie rzucał trwożnym okiem,
A wiatr przez góry za nim żarem dmuchał
I wrzask niósł z sobą. On stanął i słuchał:
Może mu teraz wróg braci wyrzyna
I starą matkę napawa krwią syna
I chatę niszczy ogniem i żelazem? –
– Hej, nie ma czasu! Z satrapy rozkazem
Pędź dalej, gończe! Jeszcze drogi wiele!
Gdy wrócisz, trupów policzysz w popiele.
Zerwał się goniec znękany boleścią,
Ruszył przez puszczę z nakazaną wieścią
I biegł tak skoro aż do wschodu słońca;
A gdy na czatach zszedł innego gońca,
„Hej, Sardes gore! Do Suzy! Do Suzy!”
Krzyknął i wrócił; a tamten przez gruzy
Jak struś popędził rozwinąwszy skrzydło –
I znikł przed słońcem jak nocne straszydło.

(...)

W Suzie, na dworze, król Dariusz ucztuje;
Sto cudnych dziewic jemu usługuje,
Sto niewolników na klęczkach się wije; –
On inne wody przy stole nie pije,
Tylko z Choaspu dalekiej krynicy,
A chleb je tylko z eolskiej pszenicy,
A wino jego to aż z Chalibamu,
Sól z puszcz Afryki, ze świętego chramu
Zewsa-Ammona. Bo każda kraina
Pod jego ręką żelazną się zgina,
Co ma najlepsze, z drugimi pospołu
W pokorze znosi do pańskiego stołu.

A gdy tak Dariusz rozległ się za stołem,
Przybieżał goniec i padł przed nim czołem
I woła: „Panie! Sardes, Sardes płonie!
Sardes to klejnot w twej złotej koronie,
A oto rokosz podnieśli Jończycy,
Sprzymierzeńcami są im Ateńczycy
I palą miasto!”

A drugi nadbieży
I woła: „Panie! Sardes w gruzach leży!
Ateńczyk spalił zamek i świątynie,
Winem napełnia święcone naczynie
I tobie, królu, przy uczcie urąga!”
Król, wściekły gniewem, wielki łuk naciąga,
Wybiegł i w błękit wypuszcza zeń strzałę
Z prośbą do bogów, aby tę zakałę
Krwią obmyć dali. I jednego sługę
Odstawił, aby każdą rwącą strugę
Wrzawnych uczt jego tamował wykrzykiem:
„Pomnij się, panie! mścić nad Ateńczykiem!”

A potem magów rozkazał przywołać
I pyta: „Grekom godzienem podołać?
Naród to wielki, gdy taki zuchwały”.
A oni rzeką: „Królu, kraj ich mały
I w mniejsze jeszcze rozerwany państwa:
Łatwo go w jarzmo zakować poddaństwa.
To szczypta ziemi, tyle, co zatrzyma
[przechodzącego podeszwa olbrzyma.
A gdybyś kazał ostrymi pazury
Rozerwać stare Babilonu mury,
To mógłbyś, panie! żwirem i kamieniem
Zasypać kraj ten z całym pokoleniem”.

(...)

3

W Atenach wrzawa! Perscy heroldowie
Stoją na rynku i w nieznanej mowie
Coś ciżbie głoszą. Nikt ich nie zrozumiał.
Jeden Grek tylko, co po persku umiał,
Wstąpił na kamień i zaczął tłumaczyć
Na język swojski; a miało to znaczyć:
„Dariusz, król Persów i Medów, pan świata,
na harde ludy plaga i zatrata,
zsyła heroldów, by mu wasze plemię
na znak poddaństwa dało wodę, ziemię,
a może da się pokorą przebłagać
i wstrzyma rękę, co ma Greków smagać”.

(...)

Temistokles młody
Wystąpił z tłumu i rzecze: „Ojcowie!
Słuszną ponieśli karę heroldowie,
Lecz między nami jest Grek winowajca;
Niechaj więc ginie jak oni, jak zdrajca!
Niech więc i tego nie ominie kara,
Co plugawymi wyrazy barbara
Dziś do niewoli wzywać nas się ważył.
Ojcowie! on nam język nasz znieważył!
On jego świętość pokalał i zbrukał,
Na hańbę naszą słowa w nim wyszukał.
Od kiedy przyszła z Olimpu ta mowa,
Jeszcze tak w niej się nie wiązały słowa.
On nierozważnie o jej męty trącił
I czyste źródło mowy naszej zmącił”.

(...)

Ciągną szarańczą. Z pięknego Miletu
Zostały jedno ogryzki szkieletu.
Na szyjach niewiast szczerbiły się miecze;
Chodzono w zakład, kto więcej wysiecze.
Naksos w płomieniach, nad nią dymy w chmurach;
A starce z dziatwą chronią się po górach.
Morska Eubea w perzynie osiadła;
Harda Eretria do ziemi przypadła;
I cała Grecja struchlała i zbladła.

(...)

5

W Atenach trwoga; lud tłumem się zbiera,
Milczy i smutnie po sobie spoziera:
Wierny swój naród opuściły bogi
I do wyboru dały mu dwie drogi:
Łańcuch i hańba – lub śmierć i mogiła!
A jedni szepcą: „Nieprzyjaciół siła!
Na cóż się przyda ofiara i męstwo?”
A drudzy krzyczą: „Śmierć albo zwycięstwo!”
Śród nich Milcjades jak zesłannik bogów,
Jak ona Pitia z delfickich trójnogów,
Słowem podźwiga zwątpiałego ducha.
Lud go otoczył – zwiesił skroń i słucha.

„Kto chce być sługą, niech idzie, niech żyje,
Niech sobie powróz okręci o szyję,
Niech własną wolę na wieki okiełza,
Pan niedaleko, – niech do niego pełza!
I tam głaskany, a potem wzgardzony,
Niechaj na progach wybija pokłony,
Niech jak pies głodny czołga się bez końca
Za pańską nogą, która nim potrąca.
A my zostańmy! My w nieszczęściu razem,
Albo wytępim wrogów tym żelazem,
Lub za najświętszą wielkich bogów wolą
W grobie się wolni schronim przed niewolą.
Na naszej skroni tylko z laurów wieniec,
Lub bladość trupia – nie wstydu rumieniec!

(...)

Wy się trwożycie tą liczbą ogromną?
I tą przemocą, co się zda niezłomną?
Cóż jednak znaczy taka ćma motłochu
Wylęgła z prochu, czołgająca w prochu,
Którą o boju popędzają biczem,
Aby nie pierzchła przed wolnym obliczem?

(...)

Bogowie z nami! Jedno nasze ramię
Tysiąc najemców zgruchoce i złamie.
Bogowie z nami! Oni nas prowadzą!
Oni nam siłę Tytanów nadadzą!
Niechże nas wspiera ich błogosławieństwo!”
A lud wykrzyknął: „Śmierć albo zwycięstwo”!
I śród radości weselnych okrzyków
Posłał do Sparty i do Platejczyków
Prosić pomocy.

Odmówiła Sparta,
Bo jej zabrania święta ustaw karta,
Co jest wyrocznią przy wszelkim obrządku,
Na bój wyruszać w księżyca początku.
Ale Platea, nie bacząc na gwiazdy,
Przysłała zbrojny hufiec dzielnej jazdy.

(...)

W Atenach pusto. Śród obszaru miasta
Pozostał starzec, ślepiec i niewiasta.
A kto mógł, patrzał w trwożnym niepokoju,
Czy nie obaczy co od strony boju.

Nic, nic nie widać. I słońce zagasło
I gwiazdy... Cyt – cyt – coś w pobliżu wrzasło...
Prędkimi kroki ktoś po bruku bije
I woła: „Tchu! Tchu! Głosy! Grecja... żyje!

(...)

8

Na pobojowisku,
Po całodziennym morderczym igrzysku,
Po krwawym trudzie, po stoczonej wojnie,
Tysiące ludu usnęły spokojnie.
Grecy z Persami na jednym posłaniu
Leżą bez gniewu w wiecznym pobrataniu.
A przy nich kruki skaczą i godują
I schrypłym głosem braci swych zwołują.

Z jednego Greka kruk ciało wyrywa;
Grek konający tak do niego śpiew:
„O szarp, szarp serce, niech już zaumiera!
O pij, pij, kruku, krew to bohatera!
Szarp, pij, a dziób twój jak ramię urośnie!”

Niewiasty greckie śpiewają żałośnie,
Nad każdym trupem chylą się z kagańcem,
Czy okrytego nieprzyjaciół szańcem
Nie ujrzą ojca, kochanka lub męża...

Wschodzący księżyc bije w lustr oręża;
To Sparta idzie – obaczyć ciekawa,
Gdzie się toczyła Aten walka krwawa,
Gdzie Med okrutny, co swe straszne imię
Obwieszczał Grekom w krwi, w pożarów dymie,
Teraz bezwładny snem spokojnym drzymie.

ZAKOŃCZENIE

Błogosławiony, kto w chwili zwątpienia
Duchem nie spada, ale się przemienia
W onego orła, co pioruny dzierży,
Pewny zwycięstwa, gdziekolwiek uderzy.

Błogosławiony, kto się trupem kładzie,
By dumnej nodze stanąć na zawadzie,
Kto z próżną dłonią, poświęceniem silny,
Bez trwogi czeka na cios nieomylny.

Błogosławiony, kto po niej w żałobie
W świetnej przeszłości zakopie się grobie;
On tam niejedną wielką myśl wygrzebie,
Co będzie bronią i tarczą w potrzebie.

Hm. Ciekawe czy ktoś dotarł do tego momentu. Fragmentu z moich notatek ni widu, ni słychu. Zaczynam podejrzewać, że może Ujejski wystąpił w kontekście innego poety, i majaczy mi się jakieś T. T...eokryt? bez sensu. T...yrtajos? chyba też za wcześnie. T...eognis? ale on pisał do młodzieńca co innego. Pssst, nie mówcie nikomu, że mam 3+ z literatury w indeksie. Choć może w IFK AD 2009 wymienienie 3 poetów na T na 3+ z literatury powinno wystarczyć? Czasy się wszak zmieniają, a młodzież wraz z nimi.

No i mimo wszystko jakoś ten Maraton jakby... znajomy. Jak to było ostatnio u Broniewskiego? Ziemio nasza! Ziemio niczyja!... Wtedy / Gdy już nikt nie będzie dzielił / ogromnej ojczyzny świata...

W czerwcu-lipcu 2001 byłam w Nowym Jorku. Pierwszy i jedyny jak dotąd raz w Ameryce, uczyłam się jidysz na pierwszym w mej historii zumerkursie i pierwszym studenckim zagranicznym stypendium. Wróciłam 4 sierpnia i zabrałam się za pisanie zaległych prac rocznych. Któregoś dnia na początku września, rankiem, gdy siedziałam przy biurku dziubdziając na komputerze słownictwo sporów trynitarnych dla x. Paprockiego, zawołał mnie tata, nie wiedzieć czemu o tej godzinie już na nogach: "mała, mała, choć tu szybko!" Zawołał mnie do telewizora.

Na całym świecie nocy osłonieni mrokiem biegli posłańcy do Suzy. W każdej stacji telewizyjnej, radiowej ta sama mantra: Sardes gore! Na całym świecie greckie niewiasty nad telefonem i skrzynką mailową chyliły się z kagańcem / czy okrytego nieprzyjaciół szańcem / nie ujrzą ojca, kochanka lub męża... Tak, ja też po pierwszym szoku pobiegłam z powrotem do komputera. "Brokhe, tayere, are you ok??? What about others?" --> priority: high --> wyślij.

Co mówiły polskie rozgłośnie rankiem 1 września 1939? Nie wiem. Wiem, że niecałe trzy tygodnie później mówiły tak:

Nie, tego alarmu nikt już nie odwoła.
ten alarm trwa.
Wyjcie, syreny!
Bijcie, werble, płaczcie, dzwony kościołów!
Niech gra
Orkiestra marsza spod Wagram,
Spod Jeny.
Chwyćcie ten jęk, regimenty,
Bataliony - armaty i tanki,
niech buchnie,
Niech trwa
W płomieniu świętym "Marsylianki"!

Allons enfants de la patrie?
W grudniu 42 lata później nie było teleranka.
A potem, 20 lat po grudniu...

Eh.

Ziemio nasza!
Ziemio niczyja!

PS ...usiadłam do komputera żeby urodzić coś na zajęcia z bardzo-ważnym-panem-dyrektorem, które mam o 8 rano na drugim końcu Warszawy. Chyba na pierwszej lekcji francuskiego zapytam go więc, czy czytał Ujejskiego, bo nic innego nie urodziłam. A teraz biegnę do wanny.

marysia!!!!

2009-09-11T06:16:00.003+02:00

Ja wiem, wiem, że 2 filmiki na jednej stronie to za dużo i że się będzie powoli ładować. Ale za parę dni spadną do archiwum, a ten jest dla Ciebie:

co za idiota

2009-09-08T13:53:00.002+02:00

Gdy byłam daleko i blogowałam z końca świata, panią na moich włościach w wieży Radosława była Magda. Przyjechałam na święta i przez parę dni mieszkałyśmy razem. O, jaka to była nieopisana radość, po czterech miesiącach akademikowego prysznica wypluskać się we _własnej_ wannie... Bo jak wiadomo, ja jestem z tej samej gliny lepiona, co Nutria. Prysznic prysznicem, ale wanna musi być. Radość więc - niezmącona niemalże. Wykokosiłam się z tej wanny w końcu, symbolicznie ubrałam i otrzepując sierść jak zadowolona z siebie rasowa cocker-spanielka zakrzyknęłam do Magdy ociupinkę tylko zirytowana: "nie wiesz przypadkiem co za debil nie ma lustra w łazience???"

Z braku Magdy pod ręką zakrzykuję więc tu. Nie wiecie przypadkiem, co za debil z powodu pełnego worka obraził się na stojący w szafie odkurzacz na całe 3 lata????? Jak ktoś chce podziwiać dywan w swym pierwotnym kolorze pozbawiony powłoki szczeżujskiej sierści, choinkowych igieł i innych skarbów, oraz kontrolować stan bobków za szafkami w kuchni - cóż, radzę się spieszyć, bo następna okazja nie wiem kiedy nastąpi. Wcześniej niż za 3 lata, mam tylko taką cichą nadzieję.